III SA/Wa 3228/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, , po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o sprostowanie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2009 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3228/08 w sprawie ze skargi J. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: - odmówić sprostowania oczywistej omyłki w uzasadnieniu wyroku przez wskazanie, że organ podatkowy zasadnie uznał, iż do skorzystania ze zwolnienia określonego w 21 ust. 1 pkt 83 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.) powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", przez osoby wymienione w tym przepisie, nie jest konieczna przynależność tych osób do jednostki wyjeżdżającej za granicę Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie ze skargi J. Z. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych, uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną, stwierdził, że uchylona interpretacja indywidualna nie podlegają wykonaniu w całości oraz zasądził od Ministra Finansów na rzecz Skarżącego kwotę 440 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z dnia 18 maja 2009 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o sprostowanie powyższego wyroku, wskazując, iż w na stronie 7, w pierwszym akapicie od drugiego zdania do końca akapitu, powołano stwierdzenie jakoby organ podatkowy zasadnie uznał, iż do skorzystania przedmiotowego zwolnienia w pkt 83 u.p.d.o.f. przez wymienione w tym przepisie osoby, nie jest konieczna przynależność tych osób do jednostki wyjeżdżając za granicę. Stanowisko takie – w jego ocenie – prezentował wyłącznie skarżący, a nie organ podatkowy (vide – strona 4, ostatni akapit wyroku oraz strona 7 przedostatni akapit interpretacji indywidualnej). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - dalej powoływanej jako "P.p.s.a."), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W świetle tego przepisu nie jest możliwe sprostowanie każdej omyłki, lecz tylko takiej która charakteryzuje się oczywistością. Oznacza to, że jest bezsporna i łatwo rozpoznawalna. Jakkolwiek ww. przepis regulujący instytucję sprostowania wyroku nie mówi tego wprost, to wykładnia celowościowa uzasadnia pogląd, że sprostowaniu mogą ulegać także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki popełnione w uzasadnieniu wyroku (tak też B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz str. 359, Zakamycze 2005 oraz Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 3 marca 2006 r. sygn. akt I OZ 280/06 niepubl.) W powołanym postanowieniu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedokładność lub omyłka może dotyczyć na przykład oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Przy orzekaniu o sprostowaniu wyroku (uzasadnienia) należy mieć również na uwadze, że o jego dopuszczalności decyduje przede wszystkim wpływ omyłki na treść orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 887/04 [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz str. 359, Zakamycze 2006). Sąd rozpatrując wniosek o sprostowanie uzasadnienia nie stwierdził takich niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, których sprostowania mógłby dokonać na podstawie i w trybie art. 156 P.p.s.a. Na marginesie Sąd pragnie wskazać, że z treści wniosku z dnia 18 maja 2009 r. można wywnioskować, że pełnomocnik strony skarżącej zwraca się o dokonanie wykładni wyroku z dnia 9 kwietnia 2009 r. Tryb ten przewidziany jest w art. 158 P.p.s.a. zdanie pierwsze, zgodnie z którym Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Jeżeli Pełnomocnik chce uzyskać wykładnię ww. wyroku powinien zwrócić się ze stosownym wnioskiem do Sądu. Biorąc pod uwagę okoliczności przedmiotowej sprawy do powyższych rozważań, należy zauważyć, że w uzasadnieniu wyroku nie powstała oczywista omyłka. W tych warunkach Sąd, stwierdził brak jest przesłanek do zastosowania art. 156 § 1 P.p.s.a. i postanowił jak w sentencji.