III SA/Wa 3233/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz z pozostałym członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący W. W. we wniosku zawartym w skardze z 21 sierpnia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na mocy ww. przepisu Sąd może więc na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak i decyzji zaskarżonej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia, ze skutkiem wyrażonym w sentencji. Uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania Skarżący powołuje się jedynie na argumentację dotyczącą wadliwości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. Ten rodzaj argumentacji nie może spowodować u Sądu przyjęcia poglądu, że Skarżący wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek oznaczonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. – tj., że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – ponieważ wzmiankowana argumentacja dotyczy prawidłowości wydania przez organy podatkowe decyzji o odpowiedzialność i osób trzecich, a nie – o czym mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. – wystąpienia przesłanek wstrzymania wykonania. Tym samym, w wyniku przyjętej konstrukcji wniosku o wstrzymanie wykonania, Skarżący wykluczył możliwość udzielenia przez Sąd ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.