III SA/Wa 3242/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca) sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2014 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2006 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części dotyczącej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące luty - maj 2006 r. oraz w części dotyczącej zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za czerwiec – listopad 2006 r., 2) w pozostałej części oddala skargę, 3) stwierdza, że decyzja wskazana w pkt 1) nie może być wykonana w części, w jakiej została uchylona, 4) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5117 zł (słownie: pięć tysięcy sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. (dalej zwany: DUKS) 26 maja 2011r. wszczął postępowanie kontrolne u E. Sp. z o.o. (dalej zwana: Skarżącą). Zaś 23 listopada 2011r. wszczęte zostało wobec Skarżącej postępowanie karne skarbowe w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego 2006r. do grudnia 2006r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. pismem z 7 listopada 2012r. zawiadomił Skarżącą, że z dniem [...] listopada 2011r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącej za okres od lutego 2006r. do sierpnia 2006r. i od października do grudnia 2006r. DUKS decyzją z [...] lutego 2013r. określił Skarżącej kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące: luty, marzec, kwiecień, maj 2006r. oraz kwotę zobowiązania podatkowego za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad oraz grudzień 2006r. Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika, iż Skarżąca dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony zawarty w fakturach VAT wystawionych przez: P. Sp. z o.o., J. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o. DUKS przedstawił zestawienie faktur z rejestru zakupów za poszczególne miesiące 2006r.: w lutym faktura J. Sp. z o.o. i P. Sp. z o.o., w marcu dwie faktury J. Sp. z o.o. i faktura P. Sp. z o.o., w kwietniu dwie faktury P. Sp. z o.o. i faktura J. Sp. z o.o., w maju dwie faktury S. Sp. z o.o. i dwie faktury R. Sp. z o.o., w czerwcu faktura P. Sp. z o.o. i faktura J. Sp. z o.o., w lipcu faktura P. Sp. z o.o., w sierpniu faktura J. Sp. z o.o. i faktura D. Sp. z o.o., we wrześniu faktura J. Sp. z o.o., faktura P. Sp. z o.o. i faktura D. Sp. z o.o., w październiku faktura P. Sp. z o.o., w listopadzie faktura J. Sp. z o.o. i faktura D. SP. z o.o., w grudniu faktura D. Sp. z o.o. W ocenie DUKS zgodnie z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54 poz. 535, ze zm., dalej zwana: u.p.t.u.) faktury wystawione przez ww. podmioty na rzecz Skarżącej nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego, gdyż stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane przez te podmioty. DUKS podkreślił, iż zebrany materiał dowodowy wskazuje, że ww. podmioty: nie zatrudniały pracowników, co wskazuje na fikcyjną ich działalność, gdyż deklarowane przez nie obroty z tytułu sprzedaży wskazywały na duży rozmiar działalności polegającej na sprzedaży odzieży, butów, której nie można prowadzić bez pracowników; nie posiadały też zaplecza magazynowego. Z zadeklarowanych kwot w deklaracjach podatkowych VAT-7 wynika, iż ww. podmioty nabywały więcej towaru niż sprzedawały, co automatycznie musiałoby się wiązać z koniecznością ich magazynowania; wynajmowały jedynie pomieszczenia (lokale) biurowe; przedstawiciele tych Spółek nie stawiali się na wezwania organów podatkowych, celnych; podmioty te wykazywały jedynie nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy; nie występowały o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym; nie zgłaszały do Sądu rejestrowego zmian siedziby, miejsca prowadzenia działalności gospodarczej; z przeprowadzonych oględzin miejsc prowadzenia działalności gospodarczej przez pracowników urzędów skarbowych wynika, iż w miejscach tych brak jest oznak prowadzenia jakiejkolwiek działalności; dokonywały rozliczeń ze Skarżącą jedynie w formie gotówki. Skarżąca złożyła odwołanie od decyzji DUKS, której zarzuciła naruszenie: art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012r. poz. 749, ze zm., dalej zwana: O.p.) poprzez niezastosowanie się do dyspozycji tych przepisów, na skutek zaniechania wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z przedmiotową sprawą, a tym samym naruszenie zasady praworządności, co z kolei wpłynęło na nieprawidłowe zastosowanie normy prawa materialnego oraz naruszenie zasady zaufania zobowiązującej organy skarbowe do prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do tych organów, w szczególności zaś dowolne ustalenie, iż Skarżąca nie dokonała zakupów od spółek: P. Sp. z o.o., J. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., S. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o., mimo, że Skarżąca bezspornie dysponowała towarem, który następnie odsprzedawała; art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. polegającej na sprzeczności ustaleń organu podatkowego z zebranym w sprawie materiałem dowodowym oraz dokonania bardzo selektywnej, wybiórczej i nielogicznej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, co skutkowało błędnymi ustaleniami stanu faktycznego i w konsekwencji wydaniem błędnej decyzji; art. 165b O.p. poprzez wszczęcie postępowania z naruszeniem terminu wskazanego w tym przepisie; art. 210 § 4 O.p. poprzez niewyjaśnienie we właściwej formie, stanu faktycznego i prawnego oraz niewskazanie przyczyn niedania wiary dowodom wskazanym przez Skarżącą, w tym z dokumentów, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; art. 283 § 4 O.p. poprzez prowadzenie postępowania kontrolnego, po jego zakończeniu w dniu 19 stycznia 2012r., tj. dniu doręczenia protokołu kontroli, na podstawie upoważnienia wydanego w dniu [...] lutego 2012r. przez DUKS; art. 70 § 1 O.p. w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. poprzez wydanie decyzji mimo, że zobowiązanie uległo przedawnieniu, gdyż mimo wszczęcia postępowania karnoskarbowego w sprawie rzekomego uszczuplenia należności publicznoprawnych, podejrzana dowiedziała się o tym fakcie po upływie wskazanego pięcioletniego terminu przedawnienia zobowiązania; art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2007r. Nr 155 poz. 1095, ze zm., dalej zwana: u.s.d.g. poprzez bezpodstawne powołanie się na przesłankę wynikającą z tego przepisu, co doprowadziło do naruszenia prawa i gwarancji strony wynikających z cyt. Ustawy; art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez ich niezasadne zastosowanie będące konsekwencją naruszenia przepisów postępowania; art. 88 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. poprzez jego zastosowanie mimo, że przepis ten jest sprzeczny z przepisami prawa wspólnotowego (art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. WE L 145 z 13.06.1997r.) i art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE.L.2006.347.1). Ponadto Skarżąca zarzuciła nieustosunkowanie się do wszystkich wniosków dowodowych złożonych, w tym pominięcie wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka (N. H.) i brak wypowiedzi organu co do ich wartości dla rozstrzygnięcia sprawy; rozstrzygnięcie niedających się usunąć wątpliwości na niekorzyść Skarżącej z naruszeniem zasady in dubio pro tributario. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: DIS) decyzją z [...] października 2013r. utrzymał w mocy decyzję DUKS. DIS w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii dotyczącej przedawnienia. Wskazał, iż w niniejszej sprawie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od lutego do maja 2006r. oraz zobowiązanie w podatku od towarów i usług za okres od czerwca do listopada 2006r., stosownie do treści art. 70 § 1 O.p. i regulacji dotyczących terminu płatności podatku zawartych w przepisie art. 103 ust. 1 u.p.t.u., uległyby przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011r. natomiast zobowiązanie podatkowe za grudzień 2006r. uległoby odpowiednio przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2012r. Z pisma finansowego organu postępowania przygotowawczego z 25 listopada 2011r. wynika, iż [...] listopada 2011r. wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe nr [...] m.in. w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego 2006r. do grudnia 2006r. dotyczące E. Sp. z o.o., czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za okresy od lutego do grudnia 2006r. o popełnienie czynu z art. 56 § 2 K.K.S. Potwierdzona za zgodność z oryginałem kopia pisma finansowego organu postępowania przygotowawczego znajduje się w aktach sprawy. Z akt sprawy wynika też, iż pismem z 7 listopada 2012r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. zawiadomił Skarżącą, iż z dniem [...] listopada 2011r. uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych Skarżącej za okres od lutego 2006r. do sierpnia 2006r. i od października do grudnia 2006r. Ww. pismo zostało doręczone Skarżącej 13 listopada 2012r. Zatem zdaniem DIS w sprawie wystąpiła okoliczność wynikająca z art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w brzmieniu obowiązującym od 1 września 2005r., bowiem bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego został zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, tj. z dniem [...] listopada 2011r., w którym organ kontroli skarbowej wszczął postępowanie karne skarbowe. Możliwym jest więc orzekanie w niniejszej sprawie i bezpodstawnym jest zarzut naruszenia przepisu art. 70 § 1 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 O.p. podnoszony przez Skarżącą w odwołaniu. Odnosząc się do merytorycznych zarzutów odwołania DIS wyjaśnił, iż w przedmiotowej sprawie zakończenie kontroli podatkowej nie spowodowało zakończenia postępowania kontrolnego. Zgodnie bowiem z treścią przepisu art. 24 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o kontroli skarbowej organ kontroli skarbowej kończy postępowanie kontrolne decyzją w rozumieniu O.p., gdy ustalenia dotyczą podatków, których określanie lub ustalanie należy do właściwości naczelników urzędów skarbowych (...). Po zakończeniu kontroli podatkowej, DUKS był więc uprawniony, aby wskazać osoby upoważnione do prowadzenia postępowania kontrolnego. Postępowanie kontrolne w przedmiotowej sprawie zakończyło się bowiem dopiero z dniem wydania decyzji podatkowej - zgodnie z art. 24 ust. 1 lit. 1a ustawy o kontroli skarbowej. Zdaniem DIS niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 79 ust. 2 pkt 2 u.s.d.g. Z akt sprawy wynika, iż zaistniała przesłanka wskazana w tym przepisie, bowiem postępowanie kontrolne u Skarżącej zostało wszczęte na wniosek Prokuratury Rejonowej W., w związku z prowadzonym śledztwem sygn. akt [...]. W dalszej części uzasadnienia DIS podkreślił, że faktura nie jest absolutnym dowodem zdarzenia gospodarczego, któremu nie można by przeciwstawić innych dowodów. Skarżącej nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o naliczony z uwagi na fakt, iż Skarżąca nigdy nie dokonała faktycznego zakupu nabycia towarów od swoich kontrahentów. Skarżąca w toku postępowania nie przedstawiła spójnych i jednoznacznych wyjaśnień popartych wiarygodnymi dowodami świadczącymi o tym, iż faktycznie zakupiła i otrzymała towary od tych kontrahentów. W ocenie DIS dobrej wiary Skarżącej nie można wywodzić jedynie z faktu zweryfikowania danych kontrahentów w KRS i domniemania wynikającego z art. 17 ust. 1 ustawy o KRS, że dane wpisane do rejestru są prawdziwe. DIS podkreślił, że również sam fakt zarejestrowania jako czynny podatnik podatku od towarów i usług, nie potwierdza, że spółki wskazane na spornych fakturach dokonały dostawy towarów, w przypadku gdy nie dysponowały w tym zakresie odpowiednim zapleczem personalnym i magazynowym. DIS podkreślił, że spółki te nagle zaprzestały prowadzenia działalności, nie aktualizowały danych rejestracyjnych, nie zgłaszały zatrudnienia pracowników, wynajmowały tylko lokale biurowe. Osoby sprawujące zarząd w tych spółkach są nieuchwytne, nikt nie przechowuje dokumentacji ww. podmiotów. Bez znaczenia jest przy tym podnoszona przez Skarżącą okoliczność, że kontrahenci istnieli na rynku przed 2006r., więc nie były to spółki utworzone w celu wystawiania fikcyjnych faktur. Należy zauważyć, że podmioty te dopiero w latach 2006 - 2007 zaczęły wykazywać znaczne obroty, aby zaraz potem zaprzestać działalności. Zatem aktywność tych spółek przypadała tylko i wyłącznie na czas, kiedy wystawione były sporne faktury VAT. Ponadto z oględzin dokonanych przez pracowników właściwych miejscowo organów podatkowych wynika, iż żadna z tych spółek nie prowadziła działalności pod adresem zgłoszonym w KRS. Logika i doświadczenie życiowe wskazują zatem, że nieprawdopodobne jest, żeby nierzetelność w działaniu ww. kontrahentów była zwykłym zbiegiem okoliczności, a nagle zniknięcie ww. podmiotów z rynku wynikiem normalnych zdarzeń gospodarczych. Brak możliwości przeprowadzenia czynności sprawdzających oraz kontroli podatkowych w tych spółkach, nie może skutkować niemożnością zakwestionowania rzetelności wystawionych przez te podmioty faktur VAT. DIS podkreślił też, że poza spornymi fakturami VAT brak jest jakichkolwiek dokumentów potwierdzających realizację dostaw towarów. W szczególności nie ma żadnych dowodów potwierdzających składanie przez Skarżącą zamówień, a przecież strony musiały uzgadniać ilość i cenę jednostkową towaru. W ocenie DIS - DUKS dołożył należytej staranności w wyjaśnieniu stanu faktycznego, a dokonana ocena konsekwencji podatkowych tego stanu nie nosi cech dowolności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że Skarżąca nie dokonywała zakwestionowanych transakcji zakupu towarów. W szczególności nie zasługuje na uwzględnienie zarzut, że DUKS pominął wniosek o przesłuchanie świadka – N. H. Ponadto w toku postępowania kontrolnego DUKS przeprowadził wnioskowane dowody, co znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Świadkowie B. S., N. D. oraz N. L. zostali przesłuchani 3 kwietnia 2012r., N. V. w dniu 29 października 2012r., Prezes Spółki – L. złożyła zeznania 27 czerwca 2012r. Wnioskowane przesłuchanie prezesów Zarządów spółek, które wystawiały sporne faktury VAT było niemożliwe z uwagi na brak kontaktu z tymi osobami. Z materiału dowodowego wynika natomiast, że Skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o przesłuchanie N. H. Zatem DUKS nie mógł pominąć tego wniosku dowodowego, bo nie został on złożony. Nie mógł także zostać zrealizowany zawarty w odwołaniu wniosek o przeprowadzenie "oględzin akt sprawy [...] toczącej się w Prokuraturze Rejonowej w W. - na okoliczność zakresu i rozmiarów działalności prowadzonej przez kontrahentów Skarżącej, w tym m.in. posiadania magazynu przez spółkę D. sp. z o.o." Z pisma Prokuratury Rejonowej dla W. z 19 kwietnia 2013r. wynika, że postępowanie o takiej sygnaturze nie dotyczy tej Prokuratury. Na decyzję DIS Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Decyzji zarzuciła naruszenie: art. 122 O.p., zgodnie z którym organ podatkowy zobligowany jest do dokładnej, wszechstronnej, a przede wszystkim obiektywnej analizy stanu faktycznego poprzez przyjęcie przez organ, iż transakcje udokumentowane spornymi fakturami VAT nie potwierdzają rzeczywistego przebiegu transakcji gospodarczych, a konsekwencji, że Skarżąca nie dokonała zakupu towarów od spółek P. Sp. z o.o., J. Sp. z o.o, S. Sp. z o.o., D. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., R. Sp. z o.o.; art. 191 O.p. poprzez dokonanie przez organ podatkowy oceny dowodów noszącej znamiona dowolności i nie mieszczącej się w granicach swobodnej oceny dowodów; art. 210 § 4 O.p. w ten sposób, że organ odmówił przeprowadzenia postępowania dowodowego z dowodów zakupu i sprzedaży towarów i usług, które były kwestionowane jako nie obrazujące przebiegu operacji gospodarczych. Organ nie dokonał analizy zebranych dowodów istotnych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i oceny rozstrzyganej sprawy, w postaci zestawienia faktur dokumentujących zakup i sprzedaż towarów przez Skarżącą oraz wynikających z nich ilości i rodzaju nabytego, a następnie sprzedanego przez Skarżącą towaru. W zaskarżonej decyzji DIS nie odniósł się tym samym do tych dowodów - nie wskazał przyczyn, dla których odmówił im wiarygodności oraz nie ustalił czy na podstawie innych dowodów można było ustalić, że Skarżąca nie dokonała zakupów towarów wynikających z zakwestionowanych faktur; art. 75 w związku z art. 72 O.p. poprzez przyjęcie, iż pozorność transakcji pomiędzy Skarżącą, a poszczególnymi kontrahentami wynika m.in. z faktu, iż kontrahenci nie wystąpili do Urzędu Skarbowego z wnioskiem o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku od towarów i usług; art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u. poprzez przyjęcie przez organ, iż czynności dokumentowane spornymi fakturami VAT dokumentują czynności pozorne; art. 7 ust. 8 u.p.t.u. poprzez pominięcie w sprawie oraz uznanie, iż w związku z faktem nieposiadania przez wystawce faktur VAT magazynu transakcja nie mogła dojść do skutku; art. 17 ust. 1 ustawy o KRS, zgodnie z którym domniemywa się, że dane wpisane do KRS są prawdziwe; art. 22 u.s.d.g. poprzez przyjęcie, iż dokonywane płatności za sporne faktury winno być dokonane za pomocą rachunku bankowego dla uwiarygodnienia przebiegu transakcji. W uzasadnieniu zarzutów skargi Skarżąca podkreśliła, iż w zakresie spornych transakcji działała w dobrej wierze, tj. dokonała sprawdzenia kontrahentów w rejestrze przedsiębiorców KRS oraz we właściwym Urzędzie Skarbowym, otrzymała także potwierdzenie transakcji przez kontrahenta w postaci wystawionej faktury VAT. Zdaniem Skarżącej bez znaczenia dla przedmiotowej sprawy pozostają ustalenia organu podatkowego w zakresie zatrudniania przez kontrahentów Skarżącej pracowników. Ewentualne nieprawidłowości w tym zakresie winny być bowiem kwestionowane w trakcie postępowań przeciwko poszczególnym kontrahentom Skarżącej. Z uwagi na fakt, iż podmioty te nie prowadzą w chwili obecnej działalności gospodarczej, a organ podatkowy nie kwestionuje, iż Skarżąca znajdowała się w posiadaniu towarów handlowych tożsamych z towarami widniejącymi w kwestionowanych fakturach należy przyjąć, iż przedmiotowe transakcje miały miejsce. Również brak posiadania przez kontrahentów magazynów nie może świadczyć, zdaniem Skarżącej o fikcyjności transakcji. W niniejszej sprawie istotne jest bowiem, iż zakupiony towar trafiał do magazynu Skarżącej, czego organ podatkowy nie kwestionuje. Skarżąca wskazała także, iż dokonywanie płatności za przedmiotowe faktury VAT w formie gotówkowej nie stanowi także naruszenia przepisów prawa, zwłaszcza art. 22 u.s.d.g. W sytuacji, w której wartość faktur nie przekraczała określonego w tym przepisie progu płatność gotówkowa nie powinna być kwestionowana. Natomiast brak zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego nie powinien stanowić dowodu dla innego, niż wskazany przez Skarżącą, przebiegu transakcji. Skarżąca nadmieniła również, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych organ nie ma prawa odmówić podatnikowi prawa do odliczenia podatku od towarów i usług dopóki nie udowodni mu, iż wiedział lub powinien był wiedzieć, że zawierane transakcje stanowiące podstawę do odliczenia wiążą się z przestępstwem popełnionym przez dostawcę. W odpowiedzi na skargę DIS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, dalej zwana: "P.p.s.a."), stosownie do art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.). Sąd, biorąc pod uwagę powyższe kryteria stwierdził, że zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, gdyż organ podatkowy drugiej instancji w sposób nieprawidłowy uznał, że w rozpoznawanej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w VAT za okres od lutego do listopada 2006r. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że w myśl wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012r. w sprawie P 30/11, na który w sposób prawidłowy powołał się DIS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, przepis art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Istotą niekonstytucyjności ww. przepisu jest powstanie niekorzystnego dla podatnika skutku w postaci zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy podatnik ten nie został powiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, aż do upływu przedawnienia. Zgodnie z art. 313 § 1 k.p.k., stosowanym w postępowaniu karnym skarbowym, na podstawie art. 113 k.k.s., jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba, sporządza się postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je niezwłocznie podejrzanemu i przesłuchuje się go. W zakresie fazy wcześniejszej, bo dotyczącej wszczęcia postępowania, przepisy k.k.s. nie zawierają odmiennych uregulowań od zawartych w k.p.k. Ta ostatnia ustawa (k.p.k.) nie przewiduje w ogóle zawiadomienia potencjalnego sprawcy o wszczęciu postępowania (art. 305 § 4 k.p.k.w związku z art. 325a § 1 k.p.k.). O wydaniu takiego postanowienia zawiadamia się jedynie osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie oraz ujawnionego pokrzywdzonego. Po wszczęciu postępowania toczy się ono ad rem (w sprawie), a potencjalny sprawca (osoba podejrzana) do momentu, w którym organ prowadzący postępowanie ogłosi mu zarzut lub zarzuty (art. 313 § 1 i 2 oraz art. 325g § 1, 2 i 3 k.p.k.) nie ma wiedzy o toczącym się postępowaniu. Ogłoszenie zatem postanowienia o przedstawieniu zarzutu powoduje, że postępowanie wkracza w fazę ad personam. Przedstawienie zarzutów to jedyny wymieniony w k.p.k. sposób poinformowania strony (osoby podejrzanej) o wszczęciu i prowadzeniu przeciwko niej postępowania. Kodeks postępowania karnego, do którego odwołuje się ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego nie zna innego sposobu powiadomienia strony o wszczęciu przeciwko niej postępowania, jak ogłoszenie postanowienia o postawieniu zarzutów i niezwłoczne przesłuchanie jej w charakterze podejrzanego. Do tej chwili prowadzenie postępowania nie jest znane tej osobie. Jedyny wyjątek dotyczy sytuacji, gdy osoba, której organy ścigania zamierzają przedstawić zarzuty ukrywa się lub nie przebywa w kraju. Jedynie w takiej sytuacji - która nie dotyczy rozpoznanej sprawy - osobę taką uważa się za podejrzanego (stronę) w dacie wydania, a nie ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów (art. 313 § 1 zdanie drugie k.p.k.). Również tylko w takiej sytuacji postępowanie wkracza w fazę in personam w dacie wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, a nie w dacie ich ogłoszenia i przesłuchania w charakterze podejrzanego. W każdej innej sytuacji procesowej wejście postępowania w fazę przeciwko osobie następuje z datą ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów i przesłuchania osoby podejrzanej w charakterze podejrzanego, a nie wydania tego postanowienia, ani też w dacie doręczenia wezwania do osobistego stawiennictwa w charakterze podejrzanego, zawierającego szczegółowy opis i kwalifikację prawną zarzucanych czynów. Sąd przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdza, że w zakresie powiadomienia podatnika o wszczęciu i toczeniu się przeciwko niemu postępowania, również na gruncie postępowania podatkowego, należy stosować te same reguły, co w postępowaniu karnym skarbowym. Skoro zaś przepis art. 313 § 1 k.p.k. wymaga dla powiadomienia podatnika ogłoszenia mu postanowienia o przedstawieniu zarzutów i przesłuchania go, dopiero od tego momentu należy uznać go za poinformowanego o toczącym się postępowaniu. W aktach niniejszej sprawy brak jest dowodu na ogłoszenie Skarżącej (osobie reprezentującej Skarżącą zgodnie z KRS) postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz przesłuchania tej osoby. W aktach sprawy znajdują się jedynie kopie (stanowiące załącznik do Stanowiska podatnika z dnia 27 maja 2013r. – karta 85 i 86 akt administracyjnych): a) pisma Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Finansowego Organu postępowania przygotowawczego z dnia 24 stycznia 2012r. przekazującego w załączeniu postanowienie o przedstawieniu zarzutów, przetłumaczone na język [...], ale bez tego załącznika, skierowanego do Pani H. L. oraz b) wezwania Pani N. S. do osobistego stawiennictwa w dniu 9 stycznia 2012r. w Urzędzie Kontroli Skarbowej w W. celem przesłuchania w charakterze podejrzanego, doręczone adwokatowi P. L. – obrońcy, w dniu 2 stycznia 2012r. Z kopii ww. pism nie wynika, aby doszło do poinformowania Skarżącej o toczącym się postępowaniu karnym skarbowym przed upływem terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za okres od lutego do listopada 2006r. To z kolei oznacza, że bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej nie został zawieszony, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Sąd w związku z tym stwierdza, że nie rodzi również skutku w postaci zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego zawiadomienie zawarte w piśmie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] listopada 2012r. (doręczone Skarżącej w dniu 13 listopada 2012r.- karta 443 wspólnych ze sprawą o sygn. akt III SA/Wa 2768/13 akt administracyjnych, tom 2/2), gdyż nastąpiło po upływie terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 O.p., a w aktach niniejszej sprawy brak jest – jak wyjaśniono powyżej - innych dowodów wskazujących, że Skarżąca została powiadomiona o toczącym się postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe przed upływem terminu przedawnienia. Skutku takiego nie rodzi też pismo Finansowego organu postępowania przygotowawczego z dnia 25 listopada 2011r. (karta 78 akt administracyjnych), z którego wynika, że w dniu [...] listopada 2011r. wszczęte zostało postępowanie karne skarbowe wobec Skarżącej m.in. w sprawie podania nieprawdy w deklaracjach VAT-7 dla podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od lutego 2006r. do grudnia 2006r. włącznie, czym narażono na uszczuplenie podatek od towarów i usług za okresy od lutego go grudnia 2006r. o popełnienie czynu z art. 56 § 2 k.k.s. skierowane do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R., ani też postanowienie Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2011r. o wszczęciu dochodzenia m.in. we wskazanym powyżej zakresie (karta 536 wspólnych ze sprawą o sygn. akt III SA/Wa 2768/13 akt administracyjnych, tom 2/2), gdyż jak wskazano powyżej wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania karno skarbowego – w świetle przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego – nie stanowi powiadomienia strony o toczącym się przeciwko niej postępowaniu, a więc jest nie wystarczające do uznania, iż doszło do zawieszenia przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. Sąd podkreśla ponadto, że sentencja ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 30/11 dotyczy zgodności z Konstytucją RP wyłącznie art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w wersji obowiązującej do końca sierpnia 2005r., niemniej jednak należy zwrócić uwagę, że w końcowej części uzasadnienia Trybunał zawarł istotne wskazówki interpretacyjne dotyczące art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w obecnie obowiązującym brzmieniu. Trybunał Konstytucyjny wskazał, że "art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w obecnie obowiązującym brzmieniu również zawiera normę uznaną w tym wyroku za niekonstytucyjną. W związku z tym skutkiem niniejszego wyroku jest konieczność nowelizacji tego przepisu w sposób gwarantujący, że podatnik z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostanie poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie jego biegu". W dacie wydawania orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny przywołany przepis miał następujące brzmienie "bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania". Zauważyć należy jednak, że przepis ten w 2006 r., to jest w dacie powstania zobowiązań Skarżącej w podatku VAT, sformułowany był następująco "bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania". Oznacza to, że przepis art. 70 par. 6 pkt 1 O.p. zarówno w brzmieniu obowiązującym do 31 sierpnia 2005 r., jak i w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. i w dacie wydawania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny nie wiązał skutku w postaci zawieszenia terminu przedawnienia z powiadomieniem o tym podatnika, przed upływem okresu przedawnienia. Wobec powyższego, zastrzeżenia wyrażone przez Trybunał Konstytucyjny co do zgodności z Konstytucją art. 70 par 6 pkt 1 w brzmieniu obowiązującym w lipcu 2011 r. dotyczą również zgodności z Konstytucją powołanego przepisu w brzmieniu obowiązującym w 2006 r. W związku z tym Sąd, mając na względzie ww. uwagi Trybunału Konstytucyjnego oraz treść wyroku w sprawie P 30/11, przyjmuje, że art. 70 § 6 pkt 1 O.p., także w stanie prawnym obowiązującym w przedmiotowej sprawie, wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe powstaje jedynie wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 O.p. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Oznacza to, że zobowiązania podatkowe w VAT za okres od lutego do listopada 2006r. - jeśliby nie wystąpiły żadne zdarzenia powodujące przerwanie lub zawieszenie jego biegu – ulega przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2011r. Tym samym decyzja organu odwoławczego, podobnie jak decyzja organu pierwszej instancji, zostały doręczone Skarżącej już po upływie terminu przedawnienia, co winno spowodować skutek procesowy w postaci umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że w sprawie nie znajdzie zastosowania norma zawarta w art. 70 § 6 pkt 1 O.p. w sytuacji, w której Skarżąca poinformowana została o wszczęciu postępowania karnego skarbowego już po upływie terminu przedawnienia. Wobec powyższego, uznać należy, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego to jest art. 70 § 1 O.p. poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że zobowiązanie podatkowe za poszczególne miesiące 2006 r. poczynając od lutego do listopada 2006 r. nie uległo przedawnieniu, podczas gdy z przyczyn wskazanych powyżej uznać należy, że zobowiązanie to uległo przedawnieniu jeszcze przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Stwierdzenie, że doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie podatku VAT za poszczególne miesiące od lutego do listopada 2006 r. obligować będzie organ podatkowy do uchylenia w powyższym zakresie decyzji organu pierwszej instancji i umorzenia postępowania (art. 233 § 1 pkt 2 lit. a w związku z art. 208 § 1 O.p.). Z uwagi na uwzględnienie zarzutu przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od lutego do listopada 2006 r. brak jest podstaw do ustosunkowywania się w tym zakresie do zarzutów skargi. Wobec powyższego, podniesione w skardze zarzuty muszą zostać rozpatrzone w odniesieniu do zobowiązania podatkowego za grudzień 2006 r. Sąd wskazuje, że ze wskazanych poniżej przyczyn zarzuty podniesione w skardze uznaje za niezasadne w odniesieniu do rozliczenia podatku VAT za grudzień 2006 r. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd podziela w pełni ustalenia faktyczne poczynione przez organy podatkowe w sprawie, z których wynika, że faktura wystawiona przez D. Sp. z o.o. (w odniesieniu do zobowiązania Skarżącej w podatku VAT za grudzień 2006r. przedmiotem sporu była faktura z dnia 8 grudnia 2006r. wystawiona przez tego podatnika) nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu transakcji i przyjmuje je za podstawę dalszej analizy zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom Skarżącej organy orzekające w sprawie nie naruszyły zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze, tj. art. 122 O.p. Sąd stwierdza, że organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zgromadziły i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i dokonały jego rzetelnej oceny. Zdaniem Sądu ocena ta była zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, logiki i z wymaganiami wiedzy oraz znajdowała uzasadnienie w całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Ponadto wskazać należy, że Skarżąca nie przedłożyła i nie zgłosiła żadnego obiektywnego - tj. możliwego do zweryfikowania za pomocą innych dowodów - dowodu, z którego wynikałoby, że poczynione przez organy ustalenia są nieprawidłowe. Art. 122 O.p. nakłada co prawda na organy podatkowe obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy, jednakże nie upoważnia do obciążenia organów prowadzących postępowanie podatkowe nieograniczonym obowiązkiem poszukiwania faktów i dowodów świadczących o zasadności stanowiska Skarżącej, jeżeli nie dostarczył ich sama Skarżąca, wywodząca dla siebie korzystne skutki prawne z podnoszonych okoliczności. Nie dostrzegając w sprawie naruszeń, które uzasadniałyby wyeliminowanie z obrotu zaskarżonej decyzji Sąd wskazuje, że podziela ustalenia dokonane na podstawie ww. dowodów. Wbrew zarzutom skargi również nie jest zasadny zarzut podniesiony w skardze dotyczący błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, czyli naruszenia przepisu art. 191 O.p. W przepisie tym wprowadzono zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tą regulacją organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Analizując uzasadnienie zaskarżonej decyzji oraz materiał dowodowy zgromadzony w sprawie Sąd uznał, że organ podatkowy nie naruszył przepisu art. 191 O.p., zaś dokonanej przez ten organ oceny dowodów nie można postawić zarzutu dowolności. Trzeba podkreślić, że ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego musi spełniać łącznie trzy kryteria. Po pierwsze, ocena ta powinna być wszechstronna, a więc uwzględniająca wszystkie zgromadzone w sprawie dowody. Po drugie, ocena ta musi być zgodna z regułami logicznego rozumowania. Po trzecie, wnioski wyciągnięte z powyższej oceny dowodów powinny być zgodne z doświadczeniem życiowym. Ocena dokonana przez organ odwoławczy spełnia te wszystkie powyższe kryteria. W uzasadnieniu decyzji organów obu instancji w sposób wnikliwy dokonano pełnej analizy dowodów związanych z dokonanymi ustaleniami. W tym zakresie Sąd nie dopatrzył się zasadności naruszenia art. 210 § 4 O.p. Istniała - w ocenie Sądu - wątpliwość, co do rzeczywistego charakteru zakwestionowanej transakcji. Wskazywały na to m.in. brak danych świadczących, że kontrahent Skarżącej dysponował sprzętem i zapleczem magazynowym niezbędnym od realizacji dostaw, a także że zatrudniał pracowników. Ponadto spółka D. zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej bez formalnego zgłoszenia tego faktu, przez co nie był możliwy kontakt z osobami sprawującymi w niej zarząd. Nie sposób było ustalić, którzy pracownicy i z wykorzystaniem czyich środków transportu dokonywali spornej dostawy. W zabezpieczonej dokumentacji Skarżącej brak było m.in. dowodów potwierdzających wykonanie dostaw towarów (poza fakturami VAT). Co istotne zapłata za transakcję miała charakter gotówkowy, co uniemożliwiało weryfikację, czy dostawa towaru została wykonana, a wynagrodzenie uiszczone. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, o realizacji dostaw udokumentowanych sporną fakturą VAT nie przesądzał fakt, że dokonała ona w 2006 r. sprzedaży tożsamych rodzajowo i ilościowo towarów. Sprzedaż towarów przez Skarżącą nie oznaczała, że nabyła go uprzednio od konkretnego kontrahenta, który wystawił zakwestionowaną fakturę VAT. Z tego względu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy był wynik analizy zestawień sprzedaży i zakupu towarów dokonanych przez Spółkę w 2006 r. przedstawionej w skardze. Zarzut naruszenia art. 75 i 72 Ordynacji podatkowej również uznać należy za nieuzasadniony. Powołane przepisy dotyczą pojęcia nadpłaty (art. 72 Ordynacji podatkowej) oraz regulują kwestie zwrotu nadpłaty podatku w tym związane ze złożeniem wniosku o stwierdzenie nadpłaty i korekty deklaracji. Powołane przepisy nie były stosowanie w niniejszej sprawie ani przez DUKS ani też przez DIS, zatem organy nie mogły ich naruszyć. W ocenie Sądu stawiając powyższe zarzuty Skarżąca dążyła w istocie do zakwestionowania ustaleń faktycznych poczynionych przez organy co do nie zrealizowania przez m.in. D. Sp. z o.o. dostaw towarów objętych sporną fakturą, kwestionując fragment uzasadnienia decyzji DUKS, w którym wskazano, że kontrahenci Skarżącej nie występowali o zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Jednak z uzasadnienia decyzji DIS wynika, że inne okoliczności niż nie wystąpienie przez kontrahentów Skarżącej o zwrot nadwyżki podatku były przyczyną, dla której organ drugiej instancji uznał, że zakwestionowane faktury nie odpowiadają rzeczywiście zrealizowanym transakcjom. Skarżąca konsekwentnie zarzucała organom wadliwe przyjęcie, że czynności objęte spornymi fakturami dokumentują czynności pozorne. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu wskazać należy, na co zwrócił uwagę DIS zarówno w zaskarżonej decyzji jak i w odpowiedzi na skargę, że art. 88 ust. 3a punkt 4 lit. a ustawy o VAT nie dotyczy czynności pozornych. Artykuł ten znalazł zastosowanie w niniejszej sprawie ponieważ ustalone zostało, że wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Z uwagi na fakt, że Sąd podzielił ustalenia faktyczne organów w tym zakresie, również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego to jest art. art. 88 ust. 3a punkt 4 lit. a ustawy o VAT uznać należy za nieuzasadniony. W ocenie sądu również zarzut naruszenia art. 7 ust. 8 ustawy o VAT uznać należy za nieuzasadniony. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, by dokonywane były transakcje o charakterze łańcuchowym, przeczą temu również zeznania prezesa Skarżącej, przywołane w decyzji DIS. W ocenie Sądu z uzasadnienia zarzutu naruszenia art. 17 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2013. poz. 1203) wynika, że w ocenie Skarżącej DIS wadliwie przyjął, że nie można mu przypisać przymiotu dobrej wiary w zakresie spornych transakcji. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu Sąd podkreśla, że podstawą dla odliczenia podatku VAT musi być rzeczywista transakcja. W niniejszej sprawie, Skarżąca powołując się na swoją dobrą wiarę przywołuje fakt sprawdzenia w KRS-ie czy jej kontrahenci funkcjonowali. Sąd podkreśla w tym miejscu, że organy nie zakwestionowały faktu istnienia określonych podmiotów, w tym D. Sp. z o.o., nie negowały też, że określone osoby pełnią w tychże spółkach określone funkcje, nie kwestionowały również, że Spółki te składały deklaracje podatkowe. Wobec powyższego nie można zarzucić organom naruszenia art. 17 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym. Jednak sam fakt istnienia danego podmiotu, czy też fakt pełnienia przez określone osoby funkcji członków zarządu w danym podmiocie nie oznacza jeszcze, że faktury wystawione przez ów podmiot dokumentują rzeczywiście wykonane transakcje. Sąd podziela stanowisko DIS, że w realiach niniejszej sprawy nie można Skarżącej przypisać dobrej wiary. Opis transakcji dokonywanych z podmiotami wymienionymi w zaskarżonej decyzji, przekazany przez prezesa Zarządu Skarżącej, stoi w ocenie sądu w oczywistej sprzeczności (na co zwrócił uwagę DIS w zaskarżonej decyzji) z późniejszymi deklaracjami Skarżącej co do przebiegu tychże transakcji zawartymi w odwołaniu, a następnie w skardze do tutejszego sądu. Sąd wskazuje również, że opis transakcji zawarty w zeznaniach strony wskazuje, że Skarżąca mogła liczyć się z tym, że uczestnicy w transakcjach mających na celu oszustwo podatkowe. W konsekwencji, z uwagi na opisany powyżej fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku VAT za poszczególne miesiące od lutego do listopada 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję w części - stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a., natomiast w pozostałym zakresie - stosownie do art. 151 tej ustawy – skargę oddalił, orzekając o zakresie w jakim nie może ona być wykonana stosownie do art. 152 P.p.s.a. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach był art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.