III SA/Wa 3257/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie w sprawie ze skargi A. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec i listopad 2008 r., czerwiec 2009 r. oraz grudzień 2010 r. postanawia: - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie - Wyrokiem z dnia 24 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3257/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. R. (dalej: "Skarżący") na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za czerwiec i listopad 2008 r., czerwiec 2009 r. oraz grudzień 2010 r. Powyższy wyrok stał się prawomocny od dnia 25 sierpnia 2015 r. Skarżący w dniu 19 listopada 2015 r. złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że o wydanym wyroku dowiedział się przez przypadek w dniu 12 listopada 2015 r. Po zapoznaniu się z aktami sprawy dowiedział się, że przesyłka zawierająca informację o terminie rozprawy po dwukrotnym awizowaniu została uznana za doręczoną z dniem 1 lipca 2015 r. w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Odnosząc się do powyższej kwestii Skarżący wskazał, że awizo nie zostało mu doręczone, w związku z czym nie miał możliwości odbioru powyższej korespondencji. Wyjaśnił, że w okresie w którym przesyłka była doręczana był obecny pod adresem ul. P. [...] w W. W związku z powyższym Skarżący zakwestionował prawidłowość awizowania przesyłki w konsekwencji czego wystąpił z reklamacją do operatora pocztowego. Skarżący wskazał również, że podobne problemy z doręczaniem korespondencji sądowej w budynku przy ul. [...] zdarzały się już wcześniej. Poczta Polska w piśmie z dnia 5 lutego 2016 r. poinformowała, że w po rozpatrzeniu skargi Skarżącego dotyczącej przesyłki o numerze nadania [...] ustalono, że ww. przesyłka została pobrana do doręczenia w dniu 17 czerwca 2015 r. i z uwagi na nieobecność osób uprawionych do jej odbioru awizowana. W dniu 25 czerwca 2015 r. nastąpiło ponowne awizo. Z uwagi na niepodjęcie przesyłki w terminie, w dniu 3 lipca 2015 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy. Jednocześnie poczta poinformowała, iż druk zawiadomienia informujący o nadejściu przesyłki jest dokumentem doręczanym do oddawczej skrzynki pocztowej bez pokwitowania osoby uprawnionej do jej odbioru. W związku z powyższym, poczta nie ma technicznej możliwości odtworzenia czynności wykonywanych przez listonosza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przepisy art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a. stanowią zaś, iż pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są więc: - zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu, - uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, - dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono. Skarżący wnioskując o przywrócenie uchybionego terminu powołał się na brak wiedzy o wydanym wyroku i wyznaczonym terminie rozprawy. Powyższe wynikało z faktu, iż pracownik Poczty Polskiej nie pozostawił w jego skrzynce odbiorczej zawiadomienia o próbie doręczenia przesyłki zawierającej informację o terminie rozprawy. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż przedmiotowy wniosek został złożony w terminie, a zatem możliwa jest jego merytoryczna ocena. Analiza wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia prowadzi do konkluzji, że wniosek ten nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił bowiem braku winy w uchybieniu terminowi do złożenia . Podkreślić należy, iż przy podejmowaniu rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie miała regulacja rozdziału 4 działu III p.p.s.a. Zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości podjęcia odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (art. 73 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (art. 73 § 4). W ocenie Sądu przytoczone przez Skarżącego okoliczności, tj. niepozostawienie przez pracownika poczty awiza informującego o przesyłce nie są przekonujące. Z dołączonej do akt przesyłki zaopatrzonej w zwrotne potwierdzenie odbioru jednoznacznie wynika, iż zawiadomienie o terminie rozprawy było dwukrotnie awizowane (17 i 25 czerwca 2015.), a zatem brak jest podstaw do tego, żeby kwestionować prawidłowość doręczenia. W tym miejscu odwołać się można do stanowiska Sądu Najwyższego zaprezentowanego w wyroku z dnia 30 kwietnia 1998r., sygn. akt III CZ 51/98 zapadłym na gruncie procedury cywilnej, zgodnie z którym pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki sądowej jest urzędowym dokumentem potwierdzającym fakt i datę doręczenia. Osoba, która twierdzi, że doręczenia dokonano w innej dacie, tudzież w ogóle go nie dokonano - powinna tę okoliczność udowodnić. Tymczasem w warunkach niniejszej sprawy twierdzenia skarżącego oparte na jego wiedzy nie znajdują potwierdzenia w żadnych innych okolicznościach o charakterze zobiektywizowanym. W szczególności odpowiadając na reklamację Skarżącego Poczta Polska w oparciu o znajdującą się w jej posiadaniu dokumentację – potwierdziła zaistnienie okoliczności faktycznych, tj. dwukrotną awizację przesyłki skierowanej do Skarżącego zawierającej zawiadomienie o terminie rozprawy. Wskazać należy, że jak wynika z § 6 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 października 2010 r. w sprawie szczegółowego trybu i sposobu doręczania pism sądowych w postępowaniu cywilnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1350 ze zm.), znajdującego zastosowanie w sprawie na mocy art. 65 § 2 p.p.s.a. zawiadomienie dla adresata o pozostawieniu przesyłki sporządza doręczający, wskazując w nim placówkę pocztową operatora lub urząd gminy, z którego przesyłkę należy odebrać w ciągu siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia; zawiadomienie pozostawia w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej. Zgodnie z § 7 ust. 1 tego rozporządzenia po pozostawieniu zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki we właściwej placówce pocztowej operatora lub właściwym urzędzie gminy doręczający: 1) dokonuje adnotacji o niedoręczeniu przesyłki na formularzu potwierdzenia odbioru oraz adnotacji "awizowano dnia" na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki i składa swój podpis; 2) oddaje przesyłkę niezwłocznie do właściwej placówki pocztowej operatora lub właściwego urzędu gminy. W świetle § 8 ust. 2 rozporządzenia - jeżeli osoba uprawniona nie zgłosi się po odbiór przesyłki złożonej w placówce pocztowej operatora w terminie placówka pocztowa operatora: 1) sporządza, według wzoru określonego w załączniku nr 3 do rozporządzenia, powtórne zawiadomienie o możliwości jej odbioru w terminie kolejnych siedmiu dni, licząc od dnia następnego po dniu pozostawienia zawiadomienia, które doręczający niezwłocznie pozostawia w drzwiach adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej; w przypadku doręczenia, o którym mowa w art. 135 § 2 Kodeksu postępowania cywilnego, powtórne zawiadomienie pozostawia placówka pocztowa operatora w skrytce pocztowej adresata; 2) zaznacza dokonanie powtórnego zawiadomienia na adresowej stronie niedoręczonej przesyłki adnotacją "awizowano powtórnie dnia" i podpisem. Przeprowadzone przez Pocztę Polską postępowanie reklamacyjne potwierdziło prawidłowość podjętych czynności. Co prawda Poczta Polska poinformowała, że nie ma technicznych możliwości odtworzenia czynności podejmowanych przez listonosza, to jednak wskazać należy, że Sąd dokonując, tak jak w niniejszej sprawie, oceny prawidłowości doręczenia, z natury rzeczy opierać się musi na treści akt postępowania, przyjmując w braku nasuwających się wątpliwości stan faktyczny wynikający ze ściśle określonej procedury doręczenia korespondencji sądowej. Wyjaśnić ponadto należy, że procedura doręczenia korespondencji opiera się na zaufaniu, jakim obdarza się osobę dostarczającą przesyłki. Dochowanie ustawowych wymogów oraz wiarygodność konkretnego doręczyciela weryfikować można jedynie za pomocą czynionych przez niego zapisków. Reasumując stwierdzić należy, że wbrew stanowisku Skarżącego, Sąd nie znalazł jakichkolwiek podstaw do odmówienia wiarygodności sporządzonej w powyższy sposób dokumentacji. Ponadto wskazać należy, że Skarżący we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wskazał, że już wcześniej zdarzały się problemy z doręczaniem przesyłek. Pomimo tego Skarżący nie poczynił żadnych kroków w celu zapobieżenia takim sytuacjom na przyszłość, a we wniosku podniósł, że rozważa dopiero możliwość złożenia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Tym samym zdaniem Sądu Skarżący wykazał się niestarannością w dbaniu o własne interesy. Trudno bowiem uznać, że uprawdopodobnił on brak winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, skoro wcześniej nie podjął żadnych czynności mogących zapewnić mu prawidłowy odbiór korespondencji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na zasadzie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.