III SA/Wa 3269/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2006 r. oddala skargę Decyzją z [...] listopada 2010 r. Nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w O., po ponownym rozpoznaniu sprawy, określił Skarżącej spółce – B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że Skarżąca w 2006 r. zajmowała się organizacją akcji promocyjnych, eventów, obsługą konferencji i szkoleń. Przy realizacji w/w przedsięwzięć spółka korzystała z usług podwykonawców. Dyrektor UKS uznał, że część faktur zakupu usług na podstawie, których Skarżaca spółka dokonała odliczenia podatku naliczonego VAT, wystawionych przez firmę S. S. Ć., stwierdza czynności, które nie zostały dokonane. Zdaniem organu uczestnictwo firmy S. w realizowanych projektach wykonywanych przez Skarżącą ograniczyło się tylko do produkcji gadżetów reklamowych, świadczenia kilku usług transportowych, wykonania materiałów reklamowych oraz druku ulotek. Natomiast z wystawionych przez S. faktur wynikało, że wydatki na ich pokrycie stanowiły około 50% kosztów działalności Skarżącej. Ustalono ponadto, że część faktur (podatek VAT na kwotę 58.320,90 zł) ujętych w ewidencji Skarżącej nie znajduje potwierdzenia w dokumentach źródłowych firmy S. Według wyjaśnień właścicieli S. zostały one anulowane, gdyż albo wystawiono je błędnie albo zadanie zostało przełożone. Organ kontroli skarbowej powołał się na materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przeprowadzonym wobec firmy S. Firma ta przy wykonywaniu usług na rzecz Skarżącej, również miała korzystać z usług podwykonawców: Firmy H. W. P., Firmy H. W. A. R., Firmy W. R. M. - opis usług zawarty w fakturach VAT wystawionych przez ww. podmioty dla S. ma podobne brzmienie jak w fakturach wystawionych przez S. dla Skarżącej. Materiały otrzymane z urzędów skarbowych właściwych miejscowo dla firm W., T., R. wykazywały jednak, że firmy te nigdy nie istniały. Nigdy nie były zarejestrowanymi podatnikami podatku od towarów i usług i nigdy nie składały deklaracji VAT, numery NIP, którymi posługiwały się te podmioty zostały nadane innym osobom, niezwiązanym z tymi podmiotami. Z zeznań G. Ć. i R. S. wynikało, że firma S. nie uczestniczyła w organizowaniu akcji promocyjnych i eventów, a faktury faktycznie dokumentowały przekazanie pieniędzy dla G. Ć. za informacje istotne przy składaniu ofert przetargowych. Również przesłuchani w charakterze świadków pracownicy Skarżącej: A. P., M.G., B. Z. i R. S. potwierdzili w zeznaniach, że firma S. nie uczestniczyła w realizowanych przez Skarżącą projektach w 2006 r. poza wvkonywaniem gadżetów reklamowych dla klientów Skarżącej i świadczeniem kilku usług transportowych. Prace związane z obsługą techniczną, nagłośnieniem, oświetleniem i multimedia były realizowane przez firmy zewnętrzne zajmujące się tym profesjonalnie, co potwierdzają faktury za usługi znajdujące się w ewidencji księgowej. W związku z powyższym Organ I instancji nie dał wiary, że faktury wystawione przez S. dla Skarżącej w 2006 r. za obsługę eventow, akcji promocyjnych dokumentują usługi na nich wskazane. Analizując dowody zebrane w sprawie uznał, że faktury wystawione przez S. dokumentujące wykonanie gadżetów i materiałów reklamowych, usługi logistyczne dla M., drukowanie ulotek oraz wykonanie kalendarzy w łącznej kwocie netto 98.096 zł stanowią podstawę do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 21.581.12 zł. Natomiast pozostałe faktury VAT wystawione przez S. w 2006 r. dla Skarżącej i ujęte w ewidencji podatku VAT w łącznej kwocie netto 1.753.230 zł nie dokumentują usług opisanych w ich treści; w związku z czym podatek naliczony w łącznej kwocie 385.710,60 zł nie podlega odliczeniu. Dyrektor UKS w O. pismami z 11 marca 2009 r. wystąpił do firm dla których Skarżąca w 2006 r. organizowała różnego rodzaju imprezy, szkolenia i konferencje w celu ustalenia, czy firma S. miała wpływ na otrzymywanie ofert od klientów. Wszystkie firmy wyjaśniły, że głównym organizatorem imprez była Skarżąca odpowiedzialna za prawidłowy i zgodny z założeniami umowy przebieg imprezy. Żaden z kontrahentów nie potwierdził nawiązania współpracy za pośrednictwem firmy S., czy też G. Ć.. W związku z powyższym Organ I instancji uznał, że Skarżąca obniżając podatek należny o podatek naliczony w łącznej kwocie 385.710.60 zł wynikający z faktur dokumentujących usługi, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, naruszyła przepisy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. Uz 2004 r. Nr 54. poz. 535 z późn. zm) – dalej "u.p.t.u." Ponadto Organ stwierdził, że Skarżąca w 2006 r. zawyżyła podatek naliczony do odliczenia z tytułu dwukrotnego ujęcia w ewidencji zakupu kwot podatku naliczonego wynikających z oryginałów faktur oraz ich kserokopii oraz z faktury wystawionej dla innego podatnika. Od po wyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie zarzucając decyzji organu pierwszej instancji naruszenie: art. 88 ust. 3a pkt 4a u.p.t.u. poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że fakturami VAT są objęte zdarzenia, które nie zaistniały pomiędzy podmiotami na niej wskazanymi, tj. Skarżącą a S. S. Ć., art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez błędną jego wykładnię dokonaną w oderwaniu od pozostałych regulacji normujących powstawanie, realizację i ograniczenia korzystania do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony, art. 130 § 1 pkt 6 O.p. w zw. z art. 120 O.p. i art. 121 § 1 O.p. poprzez brak jego zastosowania, co w konsekwencji doprowadziło do udziału w wydaniu zaskarżanej decyzji (podczas ponownego rozpoznania sprawy) tych samych inspektorów skarbowych, którzy rozpoznawali sprawę po raz pierwszy, art. 210 § 1 O.p. poprzez błędne pouczenie strony odnośnie organu do, którego może skierować odwołanie od zaskarżanej decyzji, art. 210 § 4 O.p. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji, art. 187 § 1 i 3 O.p. poprzez brak rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w sprawie, gdyż materiał dowodowy został rozpoznany w sposób wybiórczy, a także poprzez brak rozpoznania sprawy z uwzględnieniem wiedzy i zwyczajów powszechnie wiadomych w branży marketingowej, art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów przejawiające się dokonaniem oceny niezgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, jak również dokonaniem wybiórczej i dowolnej oceny dowodów, co skutkowało: - przyjęciem, że S. nie wykonało w 2006 r. usług na rzecz Skarżącej polegających na przekazywaniu informacji niezbędnych do pozyskania zleceń i klientów, - uznaniem, że Skarżąca uczestniczyła w procederze, w którym brały udział S. oraz podmioty nieistniejące: T., W., R.; - przyjęciu, że faktury wystawione przez S. dla Skarżącej w 2006 r. nie dokumentowały jakichkolwiek usług, - przyjęciu, iż skoro pracownicy strony, w tym event manager oraz lider projekt zajmowali się organizacją eventu (poprzez zamawianie usług hotelowych, kontraktowanie artystów i innych wykonawców), to niemożliwym było, by pracownicy strony nie wiedzieli o informacjach przekazywanych przez G. Ć. i R. S.; - sprzeczność ustaleń faktycznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, polegająca na przyjęciu, iż z jednej strony organ uznaje za faktycznie wykonane usługi dotyczące produkcji gadżetów reklamowych czy świadczenia usług transportowych, logistycznych, co w ocenie Organu zostało potwierdzone zeznaniami świadków, a z drugiej strony uznanie, że faktury wystawione przez S. dla Skarżącej dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. Decyzją z [...] września 2011 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji. W uzasadnieniu wyjaśnił, że kwestią sporna w niniejszej sprawie jest prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu na których jako wystawca widnieje firma S. S. Ć., za organizację akcji promocyjnych, eventów, obsługę konferencji, szkoleń. W opinii organu niewykonanie usług zafakturowanych przez firmę S. na rzecz Skarżącej potwierdza szereg dowodów zgromadzonych w toku całego postępowania, w tym protokoły przesłuchania w charakterze świadka pracowników Skarżącej, zeznania G. Ć. i R. S. odnośnie współpracy dwóch firm oraz form współpracy, umowy zawarte z kontrahentami przez Skarżącą, a także wyjaśnienia kontrahentów Skarżącej dotyczące organizacji imprez i współpracy z firmą S. Organ odwoławczy podkreślił, że z zeznań G. Ć. wynika, iż nie wykonywał on żadnych prac przy realizacji imprez organizowanych przez Skarżącą, informacje o potrzebach rynku miał pozyskiwać od firm W., T. i R. i przekazywać R. S.. R.S., po zawarciu umowy i otrzymaniu należności wynikających z faktur potrącał sobie swój udział w (2-3%), a resztę pieniędzy przekazywał w umówionych miejscach osobie nieustalonej z nazwiska - przedstawicielowi firm podwykonawców. Zeznał też, że współpraca ze Skarżącą polegała na koordynowaniu zleceń które realizował R. S.. P., którą otrzymywał wynosiła 4-5% wartości wystawionej faktury. Z zeznań R.S. wynika, że G. Ć. ma bardzo dobre kontakty biznesowe dzięki którym zrealizowano szereg projektów, firma S. miała informacje o tym co się dzieje na rynku, jakie projekty firmy zamierzają realizować, wysokości budżetów firm, aktywności marketingowej. Firma S. przygotowywała całą koncepcję akcji i projektów, które jego firma realizowała. Zeznał także, iż bez przygotowania logistycznego oraz wskazówek S. nie wygraliby żadnego przetargu ani konkursu. Prowizja dla S. była wypłacana przy większości projektów realizowanych przez Skarżącą. Wyjaśnił, iż firma S. wystawiała w 2006 r. faktury za obsługę akcji promocyjnych, szkoleń, itp., ale w nich generalnie nie uczestniczyła. Natomiast faktury S. dotyczące obsługi eventów, szkoleń, akcji promocyjnych, spotkań, faktycznie dokumentowały przekazanie prowizji dla Skarżącej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że przesłuchana w charakterze świadka A. P., zatrudniona na stanowisku kierownika działu operacyjnego Skarżącej zeznała, że podczas realizacji szeregu projektów w 2006 r. nie miała bezpośredniego kontaktu z pracownikami firmy S., nie zlecała żadnych prac tej firmie, kontaktowała się z firmą S., gdy była jakaś usługa transportowa. M. G. zeznała, że do jej obowiązków u Skarżącej należała współpraca z podwykonawcami. W 2006 r. przygotowała propozycje eventów oraz współrealizowała je, jako lider projektu, bądź jako członek zespołu. W zakresie realizowanych przez nią projektów w 2006 r. nie zlecała żadnych prac firmie S., ani też z nią nie współpracowała. Natomiast B. Z. - event manager - zeznała, że współpraca z firmą S. polegała przede wszystkim na wykonaniu gadżetów dla klientów Skarżącej oraz realizowaniu usług transportowych. Wskazała, iż podczas realizacji akcji "Ciśnienie pod kontrolą" i M. korzystała z busa S . Z kolei z pisemnych odpowiedzi udzielonych przez kontrahentów Skarżącej wynika, że współpraca z nią została zawarta bez udziału firmy S. Skarżąca została wyłoniona w drodze konkursu ofert, firma S, jak również G. Ć. nie są im znani, oczekiwania co do sposobu realizacji zamówionych usług przekazywane były bezpośrednio pracownikom Skarżącej. Kontrahenci potwierdzili wykonanie zamówionych przez nich akcji promocyjnych, eventów. imprez itp., lecz zaprzeczyli, by przy ich organizacji w jakikolwiek sposób uczestniczyła firma S. Dyrektor Izby Skarbowej w W., biorąc pod uwagę treść wyjaśnień złożonych przez pracowników Skarżącej a także firm dla których realizowane były różnorodne projekty, nie dał wiary zeznaniom G. Ć., iż aktywnie uczestniczył w projektach realizowalnych przez Skarżącą oraz zeznaniom R. S., że G. Ć. przekazywał mu istotne informacje o kliencie, które w następstwie ułatwiły mu nawiązanie kontaktów gospodarczych. O braku wykonania usług dla Skarżącej przez S. w ocenie organu odwoławczego świadczy także fakt pobierania prowizji za wystawienie faktury, poza tym zarówno G. Ć. jak i R. S. nie posiadali materialnych dowodów na aktywne uczestnictwo S. podczas przygotowywania i realizacji poszczególnych projektów. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę na fakt, że treść faktur VAT wystawionych przez S. dla Skarżącej ma identyczne lub bardzo podobne brzmienie jak treść usług określona na fakturach wystawionych dla S. przez W. T. i R.. Dlatego zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. zgodzić się należy ze stanowiskiem Organu I instancji, że istnieje ścisły związek pomiędzy zakupem usług przez Skarżącą od S . oraz kupnem usług przez S. od ww. podmiotów nieistniejących. Z zeznań wynika też, że tylko część faktur wystawionych przez S. odpowiadała faktycznie wykonanej usłudze. W związku z powyższym zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W. zasadnie stwierdził organ I instancji, że Skarżący obniżając podatek należny o podatek naliczony w łącznej kwocie 385.710.60 zł wynikający z faktur wystawionych przez S ., dokumentujących usługi, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych naruszyła przepisy art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) u.p.t.u. Końcowo Organ odniósł się do zarzutów Skarżącej dotyczących naruszenia przepisów Konstytucji RP i postępowania podatkowego. Wyjaśnił, że w sprawie nie doszło do naruszenia zasady praworządności wynikającej w art. 120 O.p. Nie naruszono też art. 87 i art. 217 Konstytucji RP, art. 130 § 1 pkt 6, art. 187 § 3, art. 122, art. 187 § 1, art. 210 § 1 i § 1, oraz art. 191 O.p. W skardze na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: • art. 68 § 1 w zw. z art. 21 § 1 pkt 2 O.p. poprzez brak jego zastosowania polegający na wydaniu decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2006 r. przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. w dniu 25 listopada 2010 r., podczas gdy upłynął 3-letni termin przedawnienia do wydania decyzji konstytutywnej, co w konsekwencji doprowadziło do braku możliwości powstania zobowiązania podatkowego Skarżącej i braku możliwości wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. • art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a u.p.t.u. poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż faktury VAT wystawione przez S., które dokumentują usługi nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych; kwestionując jednocześnie brak wykonania usług przez S. w zakresie organizacji imprez, dostarczania wiedzy o potrzebach i ewentualnych imprezach planowanych przez konkretne firmy a także, że informacje pozyskane od S. miały kluczowe znaczenie dla pozyskania Klienta i realizacji zlecenia. • art. 86 ust. 1 i 2 u.p.t.u. poprzez błędną jego wykładnię dokonaną w oderwaniu od pozostałych regulacji normujących powstawanie, realizację i ograniczenia korzystania do obniżenia kwoty podatku należnego o podatek naliczony; • art. 24 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r., (Dz.U.UE L z dnia 11 grudnia 2006 r.) w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej poprzez brak jej zastosowania skutkującego pominięciem pojęcia usługi w kontekście rozpoznawanej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do pominięcia oceny czy czynności opisywane przez Skarżącą i G. Ć. nie należą do kategorii usług w rozumieniu tej dyrektywy. • art. 210 § 4 O.p. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób sprzeczny z dyspozycją tej normy; skutkujące brakiem wskazania jak przytoczone przepisy prawa wpływają na treść rozstrzygnięcia, a także brakiem powiązania wskazanych przepisów prawa z ustalonym stanem faktycznym sprawy i materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie; • art. 187 § 1 i 3 O.p. poprzez brak rozpatrzenia i dokonania prawidłowej oceny całego materiału dowodowego w sprawie, ocenę jednostronną (ukierunkowaną na z góry założony cel); uznanie racji organu I instancji bez uwzględnienia zwyczajów obowiązujących w branży marketingowej; • art. 191 O.p. - przejawiające się dokonaniem oceny materiału dowodowego niezgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów bez uwzględnienia zasad logiki i doświadczenia życiowego, jak również dokonaniem wybiórczej i dowolnej oceny dowodów; co skutkowało przyjęciem, że S. nie wykonało w 2006 r. faktycznie usług na rzecz Skarżącej polegających na przekazywaniu informacji niezbędnych do pozyskania zleceń i klientów, a także niezbędnych do wykonywania poszczególnych usług marketingowych oraz przyjęciem, że Skarżąca uczestniczyła w procederze, w którym brały udział S. oraz podmioty nieistniejące: T., W., R.; uznanie, że skoro usługi były świadczone dla S. przez podmioty nieistniejące, to na pewno nie mogły być świadczone przez S. dla Skarżącej, a także poprzez przyjęcie, że G. Ć. nie posiadał (zdobywał w sposób formalny bądź mniej formalny) i w konsekwencji nie przekazywał, żadnych informacji i wiedzy niezbędnej dla realizacji usług przez Skarżącą dla innych podmiotów. Skarżąca podkreśliła również, że pracownicy nie wiedzieli o informacjach przekazywanych przez G. Ć. R. S.. Zarzuciła niekonsekwencję w rozumowaniu organu, z jednej strony organ uznał za wykonane usługi dotyczące produkcji gadżetów reklamowych czy świadczenia usług transportowych, logistycznych czy usług doradczych, co w ocenie organu zostało potwierdzone zeznaniami świadków; a z drugiej strony organ kontroli stwierdza, że (wszystkie) faktury wystawione przez S . dla Skarżącej dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. Jednocześnie części faktur dotyczących tych tożsamych usług wykonywanych przez te same podmioty w sposób pozbawiony logiki, polegająca na wybiórczym uznaniu faktycznego wykonania części usług transportowych, logistycznych, produkcji gadżetów a brakiem uznania takich samych czynności potwierdzonych innymi fakturami, co sprowadza się do braku zastosowania zasady logiki przy wydawaniu decyzji oraz powiązaniu stanu faktycznego z materiałem dowodowym. Ponadto Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 120 i 121 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych nastawiony z góry na określony cel — wydania decyzji negatywnej dla podatnika, w sposób zupełnie jednostronny oceny materiału dowodowego przez tych samych inspektorów skarbowych po ponownym rozpoznawaniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja nie zawiera wad prawnych, o których mowa w art. 145 §§ 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., Nr 270) skutkujących koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu, przedawnienia prawa do wydania decyzji w niniejszej sprawie (art. 68 O.p.), stwierdzić należy, że nie jest on zasadny. Decyzja wymiarowa w zakresie podatku od towarów i usług nie jest decyzją konstytutywną i wskazany przepis w ogóle nie znajduje zastosowania. Natomiast określony w art. 70 § 1 O.p. 5-letni termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w momencie wydawania zaskarżonej decyzji jeszcze nie upłynął, gdyż wymiar dotyczył podatku VAT za poszczególne miesiące 2006 r., a decyzja Dyrektora Izby Skarbowej wydana została [...].09.2011 r. Strona podnosi w skardze szereg zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, ale w istocie z uzasadnienia zarzutów wynika, że kwestionuje poprawność ustaleń faktycznych, co do braku wykonania usług objętych fakturami wystawionymi przez firmę S. S. Ć., nieodzwierciedlania przez te faktury rzeczywistych zdarzeń gospodarczych oraz związku czynności wykonanych przez S . z działalnością opodatkowaną Skarżącej. Zdaniem Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stanowisko organów podatkowych. Sama strona przyznaje, że opis usług wymienionych na spornych fakturach jest niezgodny z rzeczywistością, gdyż - jak tłumaczy - faktury te w istocie dokumentują przekazywanie S. prowizji od zawieranych przez Skarżącą kontraktów w związku z pomocą i informacjami pozyskiwanymi od pełnomocnika S.. Jednakże korespondencja organu kontroli skarbowej z klientami spółki dowodzi, że ci nie korzystali z pośrednictwa p. Ć. przy zawieraniu kontraktów, nie przekazywali mu żadnych informacji, ani nie potwierdzili jakiegokolwiek udziału w/w w realizacji zamówień złożonych spółce B.. P. Ć. nie wyjaśnił ponadto jak i od kogo pozyskiwał informacje. Również zeznania pracowników skarżącej spółki jednoznacznie wykluczają współpracę przedstawiciela firmy S. przy realizacji zamówień w zakresie opisanym na fakturach. Pracownicy ci potwierdzili jedynie świadczenie przez S. usług transportowych, przygotowania druków i gadżetów. Zważywszy ponadto, że w dokumentacji firmy S. znalazły się faktury VAT zakupu dotyczące takich samych usług jak te opisane na fakturach S. dla Skarżącej, na których jako sprzedawcy figurowały podmioty nieistniejące oraz, że kwoty wynikające z faktur S. stawiają pod znakiem zapytania opłacalność niektórych z kontraktów Skarżącej, uzasadnione jest wnioskowanie organów podatkowych co do fikcyjności faktur wystawionych dla Skarżącej i braku prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z takich faktur. Biorąc pod uwagę, że sporne faktury dotyczyły znacznych kwot, mało wiarygodne są tłumaczenia Strony skarżącej, ze dotyczą one zapłaty za bliżej nieokreślone informacje. Zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.t.u. w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Brak nabycia jakichkolwiek towarów czy usług związanych z czynnościami opodatkowanymi uniemożliwia dokonanie odliczenia, gdyż nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku, gdy stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności. (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit.a) u.p.t.u.). Niesłuszny jest zarzut naruszenia art. 24 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r., ponieważ organ ani nie kwestionował, by czynności opisane na fakturach nie były usługami, ani by przekazanie informacji nie stanowiło usługi. Organ zakwestionował jedynie brak wykonania tego typu usług przez S. na rzecz Skarżącej, co w świetle zebranego materiału dowodowego jest uzasadnione. Ani Skarżąca, ani pełnomocnik S. nie potrafili przedstawić jakichkolwiek materialnych efektów tej współpracy. Ich wyjaśnienia w świetle zebranych materiałów wydają się gołosłowną próbą obrony zasadności dokonanego odliczenia. Okoliczność niedania wiary wyjaśnieniom strony nie może stanowić uzasadnienia zarzutu naruszenia zasady działania na podstawie prawa i zasady zaufania (art. 120 i 121 § 1 O.p.). Podatnik ma obowiązek wykazać zakup towaru lub usługi oraz związek zakupu z czynnościami opodatkowanymi. Organy podatkowe zebrały obszerny materiał dowodowy, wszechstronnie go oceniły, a w zaskarżonej decyzji przedstawiono szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut naruszenia art. 122, 187 i 191 i 210 § 4 O.p. należało uznać za niezasadny. Biorąc pod uwagę powyższe na podstawie art. 151 P.p.s.a. sąd oddalił skargę.