III SA/Wa 3290/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. C. i A. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. C. i A. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lipca 2014 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. pełnomocnik Skarżących – A.C. i A. C. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek umotywował obecną sytuacją gospodarczą Skarżących, która jest niekorzystna w stopniu zagrażającym trwałą i nieodwracalną utratą zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej na wypadek przystąpienia do wyegzekwowania kwoty określonej zaskarżoną decyzją w chwili obecnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżących nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jego twierdzenia powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do ogólnego stwierdzenia, iż egzekucja zobowiązania podatkowego określonego zaskarżoną decyzją spowoduje utratę zdolności do prowadzenia działalności gospodarczej przez Skarżących. Skarżący nie podali żadnych konkretnych informacji (o ich udokumentowaniu nie wspominając), z których wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota zobowiązań podatkowych przekracza ich możliwości płatnicze. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować powstaniem po stronie Skarżących znacznej szkody. Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia ich wniosku. Na marginesie zauważyć należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13). Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.