III SA/Wa 3291/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Hieronim Sęk, Asesor WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2009 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...], nr [...], nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym. postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowe, 2) zasądzić od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz A. Sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 9.259 zł (dziewięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt dziewięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. III SA/Wa 3291/08 UZASADNIENIE Trzema decyzjami z dnia [...] lutego 2008 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy trzy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia - odpowiednio - [...] lipca 2006 r., [...] lipca 2006 r. oraz [...] lipca 2006 r. odmawiające spółce E. Sp. z o.o. w G.(obecnie A.Sp. z o.o. w G.), zwanej też dalej "Skarżącą" lub "Spółką", stwierdzenia istnienia nadpłaty w podatku akcyzowym pobranym z tytułu importu towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu w roku 2002 i 2003. Spółka zwróciła się o stwierdzenie i zwrot takiej nadpłaty wskazując, że pobranie tego podatku, na podstawie przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.), nie miało podstawy ustawowej. Minister, według Spółki, bezprawnie rozszerzył w wydanych przepisach wykonawczych katalog wyrobów objętych akcyzą. Katalog taki wynikał bowiem z ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, która nie upoważniała Ministra do rozszerzenia listy wyrobów akcyzowych o inne wyroby niewymienione w samej ustawie. Wymienionymi decyzjami z lipca 2006 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. odmówił Spółce stwierdzenia nadpłaty uznając, że istniała podstawa prawna do pobrania podatku, wskazując ponadto na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego kwestionujące możliwość stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. Po wniesieniu odwołań od decyzji I instancji Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał te decyzje w mocy i powtórzył argumentację tam zawartą. W skargach go Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzje z dnia [...]lutego 2008 r. Spółka powtórzyła swoje stanowisko w sprawach, zaś w odpowiedziach na skargi Organ wniósł o ich oddalenie uznając, że zaskarżone decyzje są legalne. W pismach z dnia 4 lutego 2009 r. Organ wskazał, że w dniu [...] lutego 2009 r. wydał, na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), decyzje w całości uwzględniające skargi Spółki. Na rozprawie w dniu 9 lutego 2009 r. Sąd, na podstawie art. 111 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił połączyć sprawy o sygnaturach III SA/Wa 3291/08, III SA/Wa 3292/08 i III SA/Wa 3293/08 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod pierwszą z tych sygnatur. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości do dnia rozpoczęcia rozprawy. W niniejszej sprawach Organ skorzystał z możliwości, jakie stwarza powyższy przepis. W dniu [...] lutego 2009 r. wydał decyzje uchylające decyzje zaskarżone w niniejszym postępowaniu sądowym, a także poprzedzające je decyzje Organu I instancji. Uznać więc należało, że nie istnieje już przedmiot postępowania sądowego. W związku z tym, na podstawie art. 161 § 1 punkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, konieczne było umorzenie niniejszego postępowania. Odnośnie do kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w związku z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż przesłanką umorzenia postępowania sądowego był fakt uwzględnienia skarg przez Organ poprzez wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 tej ustawy procesowej. Podstawą orzeczenia w zakresie tych kosztów w części dotyczącej wysokości wynagrodzenia pełnomocnika Spółki był § 14 ust. 2 punkt 1 litera "a" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Jako niezasadny należało ocenić wniosek Organu o zastosowanie przepisu § 14 ust. 2 punkt 1 litera "c" powyższego rozporządzenia.