III SA/Wa 3315/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej postanawia odrzucić skargę W dniu [...] kwietnia 2009 r. Rada Miasta Stołecznego W. podjęła uchwałę nr [...]w sprawie zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej. W dniu 2 listopada 2012 r. W.M. (dalej "Skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Rady Miasta Stołecznego W.wniósł o jej odrzucenie z powodu naruszenia art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; ze zm., dalej: "P.p.s.a."). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy sąd administracyjny zobligowany jest zbadać, czy spełnione zostały niezbędne warunki dopuszczalności skargi. Należy do nich między innymi wniesienie skargi po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Dokonując oceny dopuszczalności skargi pod wyżej wskazanym kątem należy zauważyć, że w niniejszej sprawie zaskarżona jest uchwała Rady Miasta Stołecznego W. z dnia [...] kwietnia 2009 r. Nr [...]w przedmiocie zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłaty targowej w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) – dalej "u.s.g.". Zgodnie z ust. 1 tego przepisu każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Wystąpienie z wezwaniem, o jakim mowa powyżej, warunkuje zatem możliwość skutecznego zaskarżenia uchwały. W myśl bowiem art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie natomiast do art. 52 § 4 P.p.s.a. w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do Sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa, przy czym termin z § 3 przywołanego artykułu nie ma zastosowania. Z kolei art. 53 § 2 P.p.s.a. stanowi, iż we wskazanym przypadku, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 2 kwietnia 2007 r. (sygn. akt II OPS 2/07, ONSAiWSA z 2007 r. Nr 3, poz. 60) stanął na stanowisku, iż przepis art. 53 § 2 P.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. W konsekwencji przyjąć należy, iż z dniem doręczenia organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna swój bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. Termin ten staje się bezprzedmiotowy, gdy przed jego upływem organ doręczy odpowiedź na wezwanie, w przeciwnym przypadku biegnie on nieprzerwanie od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, przy czym udzielenie odpowiedzi przez organ po tym terminie jest bezskuteczne. Mając powyższe na względzie Sąd stwierdza, iż w rozpoznawanej sprawie Skarżący wniósł skargę do Sądu bez uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, zatem nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 52 § 4 P.p.s.a. W tej sytuacji należało uznać, że Skarżący nie wyczerpał trybu postępowania przed wniesieniem skargi do Sądu tj. nie wezwał organu do usunięcia naruszenia prawa, zatem skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.