III SA/Wa 332/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Bożena Dziełak, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa (sprawozdawca), Protokolant sekretarz sądowy Agata Rogosz, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a zawiesić postępowanie sądowe G. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka") w ramach instytucji interpretacji indywidualnej zwróciła się 6 lipca 2009r. do Ministra Finansów, z pytaniami: czy przysługiwało jej (od 1 maja 2004r.) i przysługuje nadal - w związku z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 22 grudnia 2008r. sygn. C-414/07, wydanym w trybie prejudycjalnym dotyczącym wykładni art. 17 ust. 2 i 6 VI Dyrektywy Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Dz. U. L 145 s. 1) w sprawie Magoora Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie - pełne prawo do odliczenia podatku od towarów i usług (dalej: "VAT") 1) naliczonego przy zakupie paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu samochodów wskazanych w stanie faktycznym - bez ograniczeń, o których mowa w art. 88 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "u.p.t.u." 2) naliczonego przy zakupie po 1 maja 2004r. oraz naliczonego z tytułu rat leasingowych samochodów wskazanych w stanie faktycznym - bez ograniczeń, o których mowa w art. 86 ust. 3 u.p.t.u. W opisie stanu faktycznego Spółka wskazała, że prowadzi działalność gospodarczą określoną w ustawie z dnia 22 sierpnia 1997r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2005 Nr 145 poz.1221), obejmującą m.in. transport wartości pieniężnych i dysponuje flotą około 250 samochodów, które wykorzystuje do świadczenia usług w tym zakresie. samochodów zarejestrowanych jako ciężarowe oraz prawa do odliczenia kwoty podatku naliczonego przy zakupie paliw do tych samochodów. Posiada i wykorzystuje do działalności samochody o masie całkowitej równej lub nieprzekraczającej 3,5 t, o ładowności powyżej 500 kg, które zarejestrowane są jako samochody ciężarowe (dane z dowodu rejestracyjnego). Należą one, zgodnie z § 7 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 października 1998r. w sprawie szczegółowych zasad i wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz. U. Nr 129, poz. 858 ze zm., dalej: "rozporządzenie z 1998r.") do "samochodów przystosowanych do przewozu wartości pieniężnych". Zgodnie z przepisami załącznika nr 3 do rozporządzenia z 1998r. muszą charakteryzować się określonymi parametrami oraz posiadać dodatkowe wyposażenie, szczegółowo określone w ww. załączniku. Spółka dokonuje przystosowania zakupionych środków transportu w specjalistycznych zakładach. Samochody posiadają stosowne dokumenty potwierdzające spełnianie wymogów określonych w załączniku nr 3 do rozporządzenia z 1998r. Część samochodów nie stanowi jej własności i jest wykorzystywana w jej działalności na podstawie umów leasingu, w związku z czym płaci, na podstawie faktur wystawianych przez leasingodawców, miesięczne raty leasingowe opodatkowane VAT. Nie są to jednak pojazdy specjalne w rozumieniu u.p.t.u. (załącznik nr 9 - wykaz przeznaczeń pojazdów specjalnych, o których mowa w art. 86 ust. 4 pkt 5). Spółka 21 września 2009r. uzupełniła wniosek o interpretację, podając że samochody nie posiadają świadectwa homologacji producenta lub importera, z których wynika, że są to pojazdy ciężarowe. Posiadają natomiast dowody rejestracyjne świadczące o tym, że są to samochody ciężarowe posiadające wpis w dowodzie "przystosowane do przewozu wartości". Brak świadectwa homologacji nie musi wynikać z przepisów u.p.t.u., ale z przepisów homologacyjnych i ostatecznie wcale nie przesądza o tym, z jakim samochodem mamy do czynienia, gdy status samochodu powinno się oceniać w oparciu o przepisy obowiązujące sprzed maja 2004r. W Polsce od 1 maja 2004r. obowiązywał dualizm w zakresie wydawania homologacji: 1) od 15 stycznia 2004r. obowiązywało rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 30 grudnia 2003r. w sprawie homologacji pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. z 2004r. Nr 5 poz. 30); 2) od 30 kwietnia 2004r. (z mocą obowiązującą od 1 maja 2004r.) wydano przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 30 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowego sposobu przekazywania i przetwarzania danych i informacji o uzyskanych świadectwach homologacji typu pojazdu (Dz. U. Nr 101 poz. 1047 ze zm.). Przepisy te związane były z wprowadzoną również od 1 maja 2004r. zmianą brzmienia art. 68 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo drogowe (Dz. U. Nr 98 poz. 602 ze zm.), który zobowiązywał producentów i importerów do uzyskania od ministra do spraw transportu świadectw homologacji (ust. 1) i jednocześnie zwalniał z tego obowiązku producentów i importerów, którzy uzyskali świadectwo homologacji wydane zgodnie ze wspólnotową procedurą homologacji przez właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej (ust. 2). Następnie, pierwsze z ww. rozporządzeń zostało pośrednio uchylone 6 stycznia 2006r., wejściem w życie nowego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 października 2005r. w sprawie homologacji typu pojazdów samochodowych i przyczep (Dz. U. Nr 238 poz. 2010 ze zm.), które zgodnie z § 16 zaczęło obowiązywać 30 dni po ogłoszeniu (ogłoszenie nastąpiło 6 grudnia 2005r.). Tym samym utraciło moc poprzednie rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 30 grudnia 2003r., zgodnie z art. 4 ustawy z 20 kwietnia 2004r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz o zmianie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. Nr 92, poz. 884). Minister Finansów w interpretacji indywidualnej z [...] października 2009 r. uznał stanowisko Spółki w zakresie odliczenia pełnej kwoty VAT naliczonego za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, po odwołaniu się do treści art. 86 ust. 1 i 3 (w brzmieniu obowiązującym od 1 maja 2004 r. do 21 sierpnia 2005 r. i po tej dacie), ust. 4, 5 i 7 u.p.t.u. oraz art. 25 ust. 1 pkt 2 i 3a ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., dalej "ustawa o VAT z 1993r."), § 10 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 marca 2002r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm., dalej "rozporządzenie z 2002r."), art. 17 ust. 6 VI Dyrektywy oraz fragmentów wyroku ETS z 22 grudnia 2008r. C-414/07, Minister Finansów stwierdził, że istotne jest ustalenie czy nowe przepisy u.p.t.u. doprowadziły do rozszerzenia zakresu wcześniejszych wyłączeń prawa do odliczenia VAT. Uznał ponadto, że przy zakupie ww. samochodów oraz przy zakupie paliwa wykorzystywanego do napędu ww. samochodów Spółka po 1 maja 2004r. ma prawo do odliczania VAT na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u., ale z uwzględnieniem zapisu art. 25 ust. 1 pkt 2 i pkt 3a ustawy o VAT z 1993r. (obowiązującej do 30 kwietnia 2004r.) i § 10 ust. 1 i 3 ww. rozporządzenia z 2002r. Podkreślił też, że z ww. przepisów wynika, że Spółka miałaby uprawnienie do obniżenia lub zwrotu różnicy VAT od nabywanych samochodów (z tytułu płatności rat leasingowych) w pełnej wysokości oraz odliczenia VAT naliczonego od paliwa zakupionego do napędu ww. samochodów, gdyby spełniono łącznie warunki: ładowność pojazdu przekraczałaby 500 kg, pojazd posiadałby homologację ciężarową. Pojazdy Spółki nie posiadają dokumentu homologacji ciężarowej, z którego bezsprzecznie wynikałoby, że są to pojazdy ciężarowe. Nie są też pojazdami specjalnymi. Nie wypełniają więc dyspozycji art. 86 ust 4 pkt 5 u.p.t.u. Zdaniem Ministra Finansów niewystarczające jest, że z dowodów rejestracyjnych ww. pojazdów wynika, że zarejestrowano je jako samochody ciężarowe (dla tych pojazdów musi istnieć świadectwo homologacji, z którego wynika, że nie są to samochody osobowe). Spółka nie zgadzając się z ww. interpretacją wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie, po uzyskaniu stanowiska, w którym Minister Finansów podtrzymał dotychczasową wykładnię, pismem z 6 stycznia 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na przedmiotową interpretację. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 24 czerwca 2010r. sygn. akt I FSK 1099/09, na podstawie art. 187 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. dalej: "P.p.s.a.") przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt C – 414/07 w sprawie "MAGOORA" spółki z o.o. w Krakowie przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie sąd krajowy – sąd administracyjny przy ocenie naruszenia zasady stałości określonej w art. 17 ustęp 6 akapit 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej powinien uwzględniać normy ograniczające prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z eksploatacją samochodów wynikające z przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.) obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004r., czy też powinien uznać, że naruszenie tej zasady skutkuje brakiem ograniczeń w zakresie możliwości stosowania prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku wydatków związanych z eksploatacją każdego samochodu?" Sąd pierwszej instancji stwierdza, że zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a sąd administracyjny może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Skoro w rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżonej interpretacji jest kwestia m.in. odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z eksploatacją samochodów, w związku z wyżej wskazanym wyrokiem ETS w sprawie C – 414/07, a przedstawione składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienie dotyczy tej właśnie kwestii, należy uznać, że wykładnia przepisów, która ma zostać dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny na użytek sprawy o sygn. akt I FSK 1099/09 (I FPS 6/10), będzie miała wpływ także na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Zaszła zatem przesłanka zawieszenia postępowania, określona w art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd postanowił zawiesić postępowanie do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygnięcia w przedmiocie zagadnienia przedstawionego w powyższym postanowieniu.