III SA/Wa 3331/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant ref. staż. Dorota Gaj-Mizerska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2011 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz W. R. kwotę 5 117 zł (słownie pięć tysięcy sto siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] kwietnia 2010 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. określił W. R. (dalej powoływanemu jako "Skarżący") prawidłowe kwoty do zwrotu oraz kwoty do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2005 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w 2003 r. Skarżący budował dwie jednostki pływające: pierwsza typu J., druga typu N.. Budowana jednostka typu J. miała być wykorzystywana do zarobkowego przewozu osób wodami śródlądowymi i przybrzeżnymi. Skarżący odliczał podatek naliczony z tytułu nabycia towarów i usług związanych z budową środka trwałego - jednostki pływającej typu J. o nazwie docelowej "B.", nr rej. [...]. Przeprowadzający kontrolę podatkową stwierdzili, iż jacht ten został w kwietniu 2008 r. sprzedany jako jednostka prywatna nie służąca działalności gospodarczej. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wskazał na naruszenie art. 21 § 3a Ordynacji podatkowej, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji z niewłaściwą kwotą zwrotu podatku za 2006 r. Podniósł zarzut naruszenia art. 120, art. 121, art. 122 i art. 124 oraz art. 197 Ordynacji podatkowej, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego, niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niezasięgnięcie przez Organ podatkowy wiadomości specjalnych w celu rozróżnienia jednostek budowanych przez Skarżącego, i w konsekwencji poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych. Wskazał nadto na naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, poprzez nieprzedstawienie w zaskarżonej decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego o wymaganej prawem treści, oraz - art. 19 ust. 1 i art. 25 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze. zm.), powoływanej dalej jako "ustawa z 1993 r.", oraz art. 86 ust. 1 i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), - powoływanej dalej jako "ustawa", poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że wydatki dokonywane przez Skarżącego w 2006 r. nie mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym, a Skarżącemu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Ponadto Skarżący wskazał na sprzeczność ustaleń faktycznych poczynionych przez Organ podatkowy z materiałem dowodowym, w szczególności w zakresie, w jakim Organ ten stwierdził, iż przedstawione dowody i okoliczności nie potwierdzają, że zakupy dokonywane w okresie od stycznia do grudnia 2005 r. nie dotyczyły innej jednostki, niż sprzedana jako prywatna, podczas gdy budowa jednostki prywatnej została zakończona w listopadzie 2003 r. Rozwijając tak sformułowane zarzuty Skarżący wyjaśnił, iż budował dwie jednostki pływające: jednostkę typu N. o nazwie J. (pierwotna nazwa "B. [...]") o nr rejestracyjnym [...], wykorzystywanej na cele gospodarcze, oraz jednostkę prywatną typu J. o roboczej nazwie "B.". Według Skarżącego Organ błędnie powiązał odliczenia podatku naliczonego w okresie objętym decyzją z jednostką budowaną na cele prywatne, podkreślając, że zabudowa kadłuba typu J. zakończona została 25 listopada 2003 r. Decyzją z [...] października 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W.. Organ odwoławczy podkreślił, iż wbrew twierdzeniom Skarżącego, jednostka typu J. nie była początkowo przeznaczona na cele prywatne - stroną umowy z firmą J. – H. J. była bowiem firma T. W. R.. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, iż zarówno przedmiotem kontroli podatkowej, jak i przeprowadzonego postępowania podatkowego, było zbadanie zasadności odliczeń podatku naliczonego z tytułu nabycia materiałów budowlanych oraz elementów wyposażenia żeglarskiego, związanych z budową środka trwałego - jednostki pływającej typu J., nazwa "B.", nr rej. [...]. Jednostkę tę Skarżący kilkukrotnie okazywał do oględzin jako środek trwały. Twierdził, iż ustalenia dokonane w toku postępowania podatkowego dotyczyły jednostki wybudowanej na bazie kadłuba N., o nazwie "J." (pierwotna nazwa "B. [...]"). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, powyższe twierdzenia nie znajdują oparcia w materiale dowodowym, ponieważ jednostka typu N., nosi nazwę "J." od dnia 9 września 2009 r., o czym Organ podatkowy został powiadomiony w dniu 23 września 2009 r. Zmiana nazwy jednostki pływającej wybudowanej na bazie kadłuba typu N. z "B. [...]" na "J." nastąpiła bezpośrednio po doręczeniu Skarżącemu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli podatkowej oraz po wszczęciu postępowania podatkowego. W konsekwencji Organ odwoławczy uznał, iż Skarżący nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki służące celom osobistym. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 19 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 pkt 3, art. 27 ust. 4 ustawy z 1993 r. oraz art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) i art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie, że wydatki dokonywane przez Skarżącego w 2006 r. w związku z budową jednostki pływającej w przeważającej mierze nie mogły być zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym, a Skarżącemu nie przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Zarzucił nadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 §1 pkt 1 i § 3a Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która nie określa w sposób prawidłowy wysokości zwrotu podatku za 2006 r. Zarzucił naruszenie art. 229 oraz art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 197 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie prawidłowego postępowania dowodowego poprzedzającego wydanie decyzji oraz niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, niezasięgnięcie przez Organ podatkowy wiadomości specjalnych w celu rozróżnienia jednostek pływających budowanych przez Skarżącego, a nadto poczynienie wadliwych ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że Organ I instancji w sposób nieprawidłowy i niedokładny przeprowadził postępowanie dowodowe, w rezultacie czego dokonał błędnych ustaleń faktycznych. Z kolei Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji wadliwie przyjął w całości za własne ustalenia faktyczne Organu I instancji, podczas gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie ewidentnie wynika, iż są one błędne lub co najmniej zgromadzony materiał dowodowy powinien wywołać wątpliwości co do prawidłowości poczynionych ustaleń faktycznych. Zdaniem Skarżącego, Organy ewidentnie pomyliły dwie jednostki pływające, z których jedna była przez niego zbudowana docelowo na cele prywatne i jako taka została przez niego sprzedana w 2008 r., zaś druga budowana była na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wskazał, iż pewnym utrudnieniem prawidłowej oceny stanu faktycznego przez Organy podatkowe jest po pierwsze fakt, iż obie jednostki w pewnym okresie posiadały podobne nazwy, a jedynym kryterium odróżniającym był typ kadłuba, na bazie którego były budowane (typ J. [...] lub typ N.) oraz to, iż w czasie budowy obu jednostek Skarżący dokonał zamiany przeznaczenia powyższych kadłubów. Jednakże niewątpliwym pozostaje fakt, iż budowa jednostki zbudowanej docelowo jako prywatna została całkowicie zakończona w listopadzie 2003 r., a zatem przy jednoczesnym ustaleniu, że Skarżący budował dwie jednostki, oczywistym pozostaje, iż wydatki poczynione przez niego w 2006 r. dotyczyły drugiej jednostki - budowanej na cele prowadzonej działalności gospodarczej, której budowa została rozpoczęta w styczniu 2004 r., a zakończona w 2009 r. Podkreślił, iż Organy podatkowe, wbrew zgromadzonym w postępowaniu dowodowym oczywistym i niepodważalnym dokumentom, nie uznały okoliczności, że Skarżący ukończył w dniu 25 listopada 2003 r. pierwszą jednostkę, zbudowaną docelowo na cele prywatne. Tym samym Organy te nie uznały, iż dalsze wydatki objęte kontrolą ponoszone były w związku z jednostką budowaną od 2004 r. na cele związane z działalnością gospodarczą Skarżącego, tj. na budowę drugiej jednostki, budowanej na bazie kadłuba typu N. o docelowej nazwie "J.". Podkreślił, iż fakt ukończenia w listopadzie 2003 r. budowy jachtu przeznaczonego ostatecznie na cele prywatne (typ kadłuba J.) potwierdza wystawione w dniu 27 listopada 2003 r. przez kpt. inż. J. M. "Świadectwo budowy jachtu pod nadzorem". Zdaniem Skarżącego Organy podatkowe w niewłaściwy sposób zinterpretowały ten dokument, wywodząc z niego niezakończenie budowy tej jednostki w podanym terminie. Skarżący wyjaśnił, że użyte tam sformułowanie "do celów wpisania jednostki do rejestru jachtów morskich niezbędne jest uzupełnienie jej wyposażenia" odnosi się do tzw. "wyposażenia luźnego" - tj. wyposażenia wymienionego w dokumencie "wykaz wyposażenia ruchomego jachtu" i oznacza, m.in. osprzęt ratunkowy, sygnalizacyjny, nawigacyjny, itp. Brak powyższego wyposażenia nie oznacza, że jednostka nie została ukończona w dniu 25 listopada 2003 r., co jednoznacznie wyjaśnił inspektor nadzoru kpt. inż. J. M.. W odpowiedzi na skargę Organ, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym decyzji administracyjnych, zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Zgodnie natomiast z art. 134 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga analizowana według powyższych kryteriów zasługiwała na uwzględnienie, aczkolwiek po analizie zgromadzonego materiału dowodowego Sąd nie może przesądzić, iż zaprezentowana w skardze wersja stanu faktycznego polega na prawdzie. Choć w skardze zawarte zostały zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i procesowego, to jednak w istocie spór w niniejszej sprawie sprowadzał się do jednej kwestii o charakterze faktycznym – czy rzeczywiście Skarżący dokonywał w roku 2005 odliczeń podatku od towarów i usług w związku z budową jachtu, który został wybudowany jako jednostka nie służąca działalności gospodarczej, o nazwie docelowej B., nr rej. – [...], i która jako służąca celom prywatnym została sprzedana w kwietniu 2008 r. (tak według Organów), czy też odliczenia związane były z budową jachtu o docelowej nazwie J., nr rej. [...], o typie kadłuba N., przeznaczonego do celów działalności gospodarczej, i budowanego w latach 2004 – 2009 (tak według Skarżącego). Wskazując na art. 86 ust. 1 oraz 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od towarów i usług (Skarżący prawdopodobnie przez pomyłkę wskazuje równocześnie na przepisy ustawy podatkowej z 1993 r.) Organy odmówiły Skarżącemu prawa do pomniejszenia podatku należnego. Zarzucane ewentualne naruszenie prawa materialnego było więc tylko prostą konsekwencją ewentualnie wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Skarżący wielokrotnie w toku postępowania podatkowego, a także w zastrzeżeniach do protokołu z kontroli, przedstawiał swoją wersję tego stanu faktycznego, który zresztą – jak sam przyznał w skardze – jest o tyle skomplikowany, że budowane jednostki nosiły przez pewien czas te same nazwy, zaś służące ich zidentyfikowaniu określenia "J." odnosiły się równocześnie do samego jachtu, jak też do typu kadłuba, na bazie którego jedna z tych jednostek pływających została zbudowana. Dodatkowo jacht, którego budowa - według Skarżącego – została zakończona w listopadzie 2003 r., był pierwotnie przeznaczony do celów działalności gospodarczej, zaś nabyte kadłuby zostały zamienione – kadłub pierwotnie przeznaczony do jachtu służącego działalności gospodarczej został zastosowany do jachtu sprzedanego w marcu 2008 r. jako stricte prywatny. Do tych wielokrotnie wskazywanych zastrzeżeń Skarżącego co do ustalonego przez Naczelnika stanu faktycznego Organy, w ocenie Sądu, nie odniosły się w wystarczający sposób, choć podawana przez Skarżącego wersja tego stanu jest co do zasady logiczna, spójna, i jako taka wymagała po pierwsze weryfikacji, a po drugie wyczerpującego odniesienia się w wydanych decyzjach. Zaniechanie tego obowiązku skutkowało naruszeniem art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik postępowania, niezależnie od tego, że zaniechanie zweryfikowania wersji Skarżącego skutkować mogło naruszeniem art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji. Organy, jak wynika z zaskarżonej decyzji, a także z odpowiedzi na skargę, przyznały, że Skarżący budował dwa jachty. Z uwagi na tożsame nazwy jachty te niezawodnie identyfikować można przez numer rejestracyjny [...], tj. jacht o nr [...], sprzedany w 2008 r. jako nie służący działalności gospodarczej, a więc "prywatny", oraz o nr [...], budowany do celów działalności gospodarczej i do tych celów ostatecznie zastosowany. Pomimo tego Organy nie wspominają w swoich decyzjach o tym drugim jachcie w kontekście wydatków, jakie – zdaniem Skarżącego – ponosił od początku jego budowy w roku 2004, w tym w objętym niniejszym postępowaniem i zaskarżoną decyzją roku 2005. Tymczasem przedmiotem postępowania powinno być przede wszystkim ustalenie, którego jachtu dotyczyły wydatki ponoszone w roku 2005, a nie zbadanie zasadności dokonanych odliczeń związanych z budową jednostki typu (przyjąć tu należy, że ten "typ" dotyczy kadłuba) J.. Tak natomiast określiły Organy przedmiot prowadzonego postępowania podatkowego. W ten sposób Organy popełniły więc metodologiczny błąd polegający na przyjęciu, iż w roku 2005 Skarżący ponosił wydatki na jacht prywatny, podczas gdy - według Skarżącego – w tym roku budowany był już jacht o nr [...], zaś budowa jachtu [...] została zakończona w roku 2003. Organy skonstruowały więc swoje stanowisko w oparciu o tezę, która dopiero wymagała udowodnienia. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że w roku 2005 wystawione zostały trzy dokumenty dotyczące jachtu o nr [...]. Są to: orzeczenie o zdolności żeglugowej, podpisane przez inż. J. M., wskazujące rok budowy 2003, zgłoszenie jachtu morskiego do rejestru, podpisane przez Skarżącego w dniu 6 kwietnia 2005 r. ze wskazaniem roku budowy 2005, certyfikat jachtowy z dnia 12 kwietnia 2005 r. wydany przez PZŻ, ze wskazaniem roku budowy 2005. Trzeba zatem odnotować, że skoro dokumenty te wystawiono w roku 2005 w tych datach, to racjonalnie trudno wytłumaczyć, jak możliwe byłoby kontynuowanie budowy jachtu prywatnego w całym roku 2005. O ile jednak Organy podtrzymywałyby ocenę, że wystawienie tych dokumentów w początku roku 2005 nie stoi na przeszkodzie przyjęciu poglądu, że jacht mógł być nadal budowany w całym roku 2005, to ocena taka wymagałaby rzeczowego, przekonującego uzasadnienia. Takiego natomiast uzasadnienia Organy nie przedstawiły. Pojawia się co prawda wątpliwość co do roku budowy jachtu [...], skoro Skarżący konsekwentnie podawał, iż jacht ten zakończył już w roku 2003, ale po pierwsze z punktu widzenia przedmiotu postępowania (podatek za rok 2005) rozbieżność ta i tak nie ma znaczenia, a po drugie z przeprowadzonych przez Sąd na rozprawie dowodów wynika możliwość oczywistej omyłki pisarskiej - rok 2005 dotyczy rejestracji, podczas gdy rokiem produkcji jachtu [...] jest rok 2003 (pismo PZŻ z 2 czerwca 2011 r., złożone do akt sądowych na rozprawie). Wynika z niego, że na certyfikacie jachtowym z 12 kwietnia 2005 r., nr druku [...], jego wystawca popełnił błąd co do daty produkcji jachtu [...] wpisując w to miejsce rok rejestracji. Także inne dowody zgromadzone w sprawie czynią wersję Skarżącego wysoce prawdopodobną. Z załączonych do akt podatkowych wydruków ze stron internetowych targów B. w L. z dnia 3 grudnia 2004 r. wynika, że wystawiony jacht B. (zatem o nr [...]), z zabudową wykonaną przez firmę J. – J., wzbudził duże zainteresowanie odwiedzających. Trzeba zatem przyznać, że skoro jacht ten był wystawiany już w 2004 r., to najprawdopodobniej był już wtedy zbudowany. W roku 2005 wydatki Skarżącego mogły dotyczyć tylko innego jachtu. Organy, wbrew twierdzeniom skargi, były w pełni uprawnione i zobowiązane do oceny omówionych wyżej dokumentów wystawionych przez PZŻ oraz inspektora nadzoru technicznego, J. M.. Ich ocena nie wymagała bowiem żadnych wiadomości specjalnych, gdyż spór w sprawie nie dotyczył parametrów technicznych, specjalistycznych wymogów jachtów morskich albo innych cech jednostek pływających czy też warunków dopuszczenia ich do użytkowania, lecz czysto faktycznej okoliczności dotyczącej daty zakończenia jednej jednostki oraz rozpoczęcia budowy innej. Niemniej, w ocenie Sądu, Organy pobieżnie i tylko ogólnikowo odniosły się do tych dokumentów, co z uwagi na znaczenie, jakie przypisywał im Skarżący, uznać należy za pominięcie istotnych argumentów sprawy. Dotyczy to w szczególności tzw. świadectwa budowy jachtu pod nadzorem, a także pisma Skarżącego z dnia 10 marca 2010 r., w którym wyraził on pogląd, iż brak tzw. luźnego wyposażenia jachtu nie stał na przeszkodzie uznaniu go za ukończony i wystawieniu świadectwa budowy. Jeśli sam dokument nie był dla Organów przekonujący, to niezrozumiałe jest, dlaczego zaniechały przesłuchania inspektora nadzoru technicznego PZŻ, inż. J. M., na okoliczność zakończenia budowy jachtu [...] już w listopadzie 2003 r., która to okoliczność wynika z sygnowanego przez niego dokumentu. Dodatkowo wskazać należy, że załączone do akt sądowych zdjęcia dotyczące odbioru kadłuba tego jachtu ze stoczni w Głownie w maju 2003 r. ponownie uprawdopodabniają fakt zakończenia jego budowy w listopadzie 2003 r. Weryfikacji wymagać zatem będzie to, czy w okresie maj – listopad 2003 r. możliwe byłoby, z punktu widzenia czysto technicznego, wybudowanie jachtu przez Skarżącego. Dla tej weryfikacji przydatne także byłoby przesłuchanie inż. J. M. albo ponowne przesłuchanie samego Skarżącego, zwłaszcza, że z akt wynika znaczne ograniczenie robót pierwotnie zleconych firmie J. – J.. Dalsze wątpliwości dotyczą natomiast tego, iż już w roku 2004 Skarżący nabył sprzęt AGD, wyposażenie kuchenne i sanitarne do – według jego stanowiska – jachtu [...], choć w tym roku miał dopiero rozpocząć budowę tego drugiego jachtu. W dalszym postępowaniu konieczne będzie zatem szczegółowe odniesienie się do wszelkich argumentów Skarżącego, wyczerpujące przedstawienie swojego stanowiska co do znaczenia dokumentów sporządzonych przez przedstawicieli PZŻ, a także dokumentów złożonych na rozprawie. W razie potrzeby konieczne będzie też przeprowadzenie dalszych dowodów, w tym ewentualne ponowne przesłuchanie Skarżącego oraz przesłuchanie J. M., i wyjaśnienie, dlaczego dowody te i dokumenty wykluczają przyjęcie, że zakupy towarów w roku 2005 związane były z budową jachtu [...]. Sąd jednocześnie wskazuje na znany mu z urzędu fakt, iż w dniu 31 maja 2011 r. wydany został wyrok w sprawie o sygn. III SA/Wa 2728/10, który dotyczył podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące roku 2004. Wyrok ten stał się prawomocny. Choć w sensie ściśle prawnym wyrok ten nie wpływa na niniejsze postępowanie sądowe, a wcześniej podatkowe, to jednak ma on zasadnicze znaczenie faktyczne. W tamtej sprawie Sąd rozpoznawał bowiem w istocie tę samą sprawę faktyczną, jako że dotyczącą podatku wynikającego z odliczeń w związku z budową tego samego jachtu (jachtów) w latach 2004 - 2009, jaka była analizowana w niniejszym postępowaniu podatkowym i sądowym. W dalszym zatem postępowaniu Organ uwzględni ustalenia faktyczne i dowody, których konieczność przeprowadzenia wynika z wyroku III SA/Wa 2728/10. Stanowisko Organu oraz zaprezentowana przez niego ocena dowodów musi być bowiem tożsama we wszystkich sprawach dotyczących omawianego zdarzenia faktycznego. Dotyczy to także sprawy o sygn. III SA/Wa 3330/10, w której skarga rozpoznana została (także notoria sądowa) w dniu 5 września 2011 r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Odnośnie do wstrzymania jej wykonania podstawą wyroku był art. 152, zaś odnośnie do kosztów postępowania – art. 200 tej ustawy procesowej.