III SA/Wa 3334/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania postępowania egzekucyjnego oddala skargę Postanowieniem z [...] września 2011 r., Minister Finansów działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 18 i art. 23 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954, z późn, zm., dalej: "u.p.e."), po rozpatrzeniu zażalenia D. K. (Skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. (DIS) z dnia [...].07.2011 r. odmawiające wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30.12.2005 nr [...], postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego L., działając jako organ egzekucyjny, na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], zaktualizowanego w dniu 5.02.2007 r., obejmującego podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec Skarżącej. Postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte poprzez zajęcie prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w L. dokonane zawiadomieniem z dnia 27.12.2005 r.. W dniu 3.03.2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. otrzymał pismo Skarżącej zatytułowane "wniosek o natychmiastowe zawieszenie postępowania egzekucyjnego". W wystąpieniu tym Skarżąca na podstawie art. 35 § 1 u.p.e. wniosła o natychmiastowe wstrzymanie czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego oraz ubezpieczenia społecznego do czasu rozpatrzenia zażalenia na postanowienie w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, postanowienia z dnia [...].02.2011 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego oraz na postanowienia z dnia [...].02.2011 r. zawiadamiające, że w sprawie uznania protokołu zajęcia zabezpieczającego z dnia 16.11.2005 r. za nieważny i usunięcia go z obrotu prawnego należy wnieść odrębne podanie do Dyrektora Izby Skarbowej w L.. Odpowiadając na wezwanie organu do sprecyzowania charakteru prawnego złożonego żądania, Skarżąca wskazała, że wnosi o zawieszenie postępowania egzekucyjnego oraz, że zastosowanie art. 56 u.p.e. nie wyklucza możliwości użycia art. 23 tejże ustawy. Postanowieniem z [...] maja 2011 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego L. przekazał DIS pismo Skarżącej z 2 marca 2011 r., sprecyzowane pismem z 27 kwietnia 2011 r. w części stanowiącej wniosek o wtrzymanie postępowania egzekucyjnego. DIS wezwał Skarżącą do uzupełnienia wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego poprzez wskazanie czasu, na jaki Skarżąca wnosi o wstrzymanie tegoż postępowania. W odpowiedzi Skarżąca wyjaśniła, że wnosi o wstrzymanie z urzędu postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia zarzutów na prowadzenie postępowanie egzekucyjne oraz do czasu merytorycznego rozpatrzenia jej wniosku z 28 września 2010 r. i rozpatrzenia sprawy przez NSA i Trybunał Konstytucyjny (obie sprawy w toku). Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. DIS odmówił wstrzymania postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego L. na podstawie tytułu wykonawczego z 30 grudnia 2005 r. nr [...]. Uzasadniając powyższe stanowisko podniósł, że Skarżąca nie wskazała okoliczności uzasadniających wstrzymane postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przywołanego wyżej tytułu egzekucyjnego. Okolicznościami takimi nie są podnoszone przez Skarżącą nieprawidłowości postępowania egzekucyjnego, bowiem w toku tegoż postępowania zobowiązanemu przysługują różnego rodzaju środki zaskarżenia, z których Skarżąca korzystała i nadal korzysta i które są rozpatrywane we właściwym dla nich trybie. W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżąca wskazała, że prosiła o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego z uwagi na : 1. ocenę prawną sytuacji podniesioną przez Ministra Finansów z dnia 7 lipca 2011r w postanowieniach nr [...], [...], [...] i Trybunał Konstytucyjny w ogłoszonym wyroku z dnia 29 grudnia 2005 r. w Dz. U. nr 260, poz.2183, odnoszącym się do merytorycznej kontroli decyzji zabezpieczającej. 2. prowadzone postępowanie sądowe odnośnie zarzutów strony na brak formalno-prawnych podstaw prowadzenia postępowania zabezpieczającego i egzekucyjnego, którym strona zarzuca działania sprzeczne z prawem i postępowanie w zamiarze wyrządzenia szkody. 3. prowadzone postępowanie sądowe w zakresie braku istnienia obowiązku podatkowego w związku z przedawnieniem w oparciu o punkt 1 w trybie art. 54 u.p.e.. 4. trudną sytuacje finansową i zdrowotną strony potwierdzoną decyzją DIS z [...].02.2006r. nr [...], wstrzymującą postępowanie egzekucyjne. Powyższa Decyzja DIS w tej samej sprawie uznała już że Skarżąca wykazała w sposób nie budzący wątpliwości zasadność przedstawionego żądania w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. W uzasadnieniu zażalenia Skarżąca powołała się na nieprawidłowości związane z wprowadzeniem do obrotu tytułu egzekucyjnego, wadliwości w przeprowadzeniu postępowania w sprawie zajęcia zabezpieczającego, niemożność nadania klauzuli wykonalności w dniu 15 listopada 2005 r., przy jednoczesnym doręczeniu decyzji 16 listopada 2005 r., niemożność doręczenia protokołu zajęcia zabezpieczającego równocześnie z decyzją bez podstaw prawnych i zarządzeniem zabezpieczenia bez klauzuli wykonalności jak również podkreśliła, że decyzja o zarządzeniu zabezpieczenia nie spełnia przesłanek z art. 33 O.p. Przywołanym na wstępie postanowieniem Minister Finansów utrzymał w mocy postanowienie DIS wskazując w uzasadnieniu, że z istoty art. 23 § 6 u.p.e. wynika, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych zależy od uznania organu nadzoru. Celem unormowania przewidzianego w tym przepisie jest w istocie rzeczy możliwość uwzględnienia w toku postępowania egzekucyjnego zaistniałych indywidualnych okoliczności, uzasadniających czasowe wstrzymanie wykonania zastosowanych środków egzekucyjnych, stanowiące odstępstwo od zasady możliwie najszybszego wykonania zobowiązania. Ustawodawca nie określił przy tym, jakiego rodzaju przypadki uznał za szczególnie uzasadnione w rozumieniu art. 23 § 6 u.p.e., ocenę w tym względzie pozostawiając organom orzekającym w konkretnej sprawie. Nie ulega jednak wątpliwości, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych w trybie tego przepisu muszą mieć charakter wyjątkowy, co oznacza, że powinny w sposób oczywisty odbiegać od występujących powszechnie. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sadów administracyjnych za przesłankę wstrzymania postępowania egzekucyjnego przyjmuje się zdarzenia spowodowane działaniem czynników niezależnych od zobowiązanego, na które nie mógł on mieć wpływu (np. klęski żywiołowej). Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie wykazała, iż Dyrektor Izby Skarbowej w L. prawidłowo dokonał oceny okoliczności niniejszej sprawy, bowiem wyjaśnienie kwestii dotyczących prawidłowości prowadzonego postępowania egzekucyjnego oraz istnienia zobowiązania podatkowego, nie stanowi okoliczności szczególnych uzasadniających wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w trybie art. 23 § 6 u.p.e. Również argument dotyczący trudnej sytuacji finansowej oraz złego stanu zdrowia, zasługuje na poważne potraktowanie jednakże nie stanowi przesłanki wstrzymania. Nie stanowią także przesłanki wstrzymania postępowania egzekucyjnego powołane w zażaleniu postanowienia Ministra Finansów z dnia [...].07.2011 r. nr uchylające postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...].01.2011 r. oddalające jako bezprzedmiotowe skargi wniesione przez Skarżącą na czynności egzekucyjne, odnoszą się bowiem one do oceny skargi na czynności egzekucyjne w przypadku jej uchylenia. Powołany także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29.12.2005 r. dotyczący kwestii związanych z merytoryczną kontrolą decyzji o zabezpieczeniu, postępowanie sądowoadministracyjne, które jak wskazuje Skarżąca dotyczy braku podstaw do prowadzenia postępowania zabezpieczającego jak i postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...].02.2006 r. nr [...] wstrzymującym wykonanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. w związku z wniesionym od niej odwołaniem nie stanowią okoliczności uzasadniających zaprzestanie prowadzenia egzekucji. Odnosząc się do podnoszonych przez Skarżącą kwestii dotyczących przedawnienia egzekwowanego obowiązku, prawidłowości i zasadności prowadzenia postępowania zabezpieczającego, możliwości wnoszenia środków zaskarżenia w tym postępowaniu, doręczenia decyzji wymiarowej organ wskazał, że okoliczności te nie mogą być ocenione w niniejszym postępowaniu. W postępowaniu prowadzonym w trybie art. 23 § 6 u.p.e. ocenie podlegają jedynie przesłanki wstrzymania postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu tym nie ocenia się okoliczności związanych z istnieniem zobowiązania podatkowego. W skardze na powyższe postanowienie Skarżąca wskazała, że zaskarża postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] września 2011 r. nr uwagi na krytyczne błędy merytoryczne: nie jest prawdą, że postępowanie egzekucyjne toczy się na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30.12.2005 r. nr [...] nie jest prawdą, że zaktualizowany tytuł wykonawczy z dnia 5.02.2007 r. jest w obrocie prawnym nie jest prawdą, że postępowanie egzekucyjne zostało wszczęte poprzez zajęcie świadczenia z zaopatrzenia emerytalnego, nie jest prawdą, że zakończono postępowanie w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, nie jest prawdą, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 30.12.2005 r. nr [...] nie jest prawdą, iż uznaniowość wstrzymania czynności egzekucyjnych w tej samej sprawie i w identycznych okolicznościach może mieć dwa skrajnie różne rozstrzygnięcia. nie jest prawdą, że wstrzymanie czynności egzekucyjnych może być spowodowane jedynie klęskami żywiołowymi (patrz: wcześniejsza decyzja w tej samej sprawie wstrzymująca czynności egzekucyjne) nie jest prawdą, iż zły stan zdrowia, trudna sytuacja finansowa i nierozstrzygnięta zasadnicza kwestia braku istnienia obowiązku podatkowego nie stanowi przesłanki do wstrzymania egzekucji. nie jest prawdą, iż do wszczęcia egzekucji doszło, gdy zobowiązanie stało się wymagalne, a nie zostało uregulowane w dobrowolny sposób nie jest prawdą, że nie wykonała obowiązku uiszczenia podatku dochodowego za 1999 r. nie jest prawdą, że wystawienie tytułu wykonawczego wszczyna i prowadzi egzekucję bowiem wystawienie dokumentu nie rodzi jeszcze żadnych skutków prawnych dla strony nie jest prawdą, że rozstrzygnięcia Ministra Finansów z dnia 7.07.2011 r., wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 29.12.2005 r. oraz postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia [...].02.2006 r. wstrzymujące prowadzenie egzekucji, nie stanowią okoliczności uzasadniających jej wstrzymanie, nie jest prawdą, że organ nadzoru od 6 lat nie jest uprawniony do oceny meritum sprawy, czyli nieistnienia zobowiązania podatkowego w kontekście niezgodnego z prawem i nieskutecznego zajęcia zabezpieczającego, którego dopuścił się Urząd Skarbowy L. w dniu 16 listopada 2005 r. nie jest prawdą, że zaskarżone postanowienie dotyczy postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w L.. Z uwagi na powyższe Skarżąca wiosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie postępowania egzekucyjnego lub uznanie nieistnienia obowiązku podatkowego z uwagi na przedawnienie. W uzasadnieniu Skarżąca potrzymała stanowisko wyrażone w zażaleniu, jak również w obszernych wywodach zakwestionowała prawidłowość wszczęcia postępowania zabezpieczającego jak również zajęcia samochodu Seicento, którego była jedynie współwłaścicielką, a w konsekwencji wskazała na przedawnienie zobowiązania podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Wojewódzkie Sądy Administracyjne powołane zostały do sprawowania kontroli działalności administracji publicznej, przy czym zakres tej kontroli ograniczony jest do kontroli legalności działania organów administracji (art. 1 §1 i 2 ustawy 25 lipca 2002 roku prawo o ustroju sądów administracyjnych, Dz. U. nr 153 poz. 1269). Indywidualne akty administracyjne, takie jak akty wymienione w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. podlegają uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd ich niezgodności z prawem. Skarga analizowana według powyższych kryteriów okazała się nieuzasadniona. Sąd wskazuje na wstępie, że zaskarżone postanowienie wydane zostało na podstawie art. 23 par. 6 u.p.e. Stosownie do treści powyższego przepisu, organy sprawujące nadzór mogą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wstrzymać, na czas określony, czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne prowadzone przez nadzorowany organ. Oznacza to, że dla możliwości wtrzymania na czas określony czynności egzekucyjnych lub postępowania egzekucyjnego konieczne jest ustalenie, iż zaistniał szczególnie uzasadniony przypadek.. Jeżeli w toku postępowania ustalone zostanie, że przesłanka "szczególnie uzasadnionego przypadku" nie występuje, organ nie może uwzględnić żądania strony, gdyż stanowiłoby to naruszenie prawa. W razie ustalenia, że w sprawie występuje przesłanka, której istnienie warunkuje zastosowanie art. 23 par. 6 u.p.e., organ w ramach uznania administracyjnego podejmuje rozstrzygnięcie, w którym uwzględnia żądanie strony w całości lub w części albo żądania strony nie uwzględnia. Sądowa kontrola zgodności z prawem postanowienia wydanego w trybie art. 23 par. 6 u.p.e. wymaga więc zbadana w pierwszej kolejności, w jaki sposób organ dokonał wykładni pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku", którego zaistnienie umożliwia zastosowanie przewidzianej w analizowanym przepisie instytucji wstrzymania postępowania egzekucyjnego lub czynności egzekucyjnej.. Dokona przez organ wykładnia powyższego pojęcia warunkuje zakres postępowania dowodowego. DIS wskazał, że pod pojęciem uzasadnionych przypadków uznać należy takie, które spowodowane zostały działaniem czynników na które zobowiązany nie miał wpływu i które są niezależne od sposobu jego postępowania np. wypadki losowe, klęski żywiołowe. Minister Finansów, jak wynika z treści jego postanowienia, podzielił wykładnię pojęcia szczególnie uzasadnionych przypadków dokonaną przez DIS, podkreślając jednocześnie, że okoliczności uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych muszą mieć charakter wyjątkowy, w sposób oczywisty odbiegać od występujących powszechnie. Przedstawioną przez organy wykładnię pojęcia "szczególnie uzasadnionego przypadku", sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela. Wobec powyższego rozważyć należało, czy przedstawione przez Skarżącą okoliczności mogły zostać uznane za "szczególnie uzasadnione przypadki" w rozumieniu art. 23 par. 6 u.p.e.a., a w konsekwencji, czy organ prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy. Jak wynika z pism składanych w toku postępowania przez Skarżącą, kwestionuje ona konsekwentnie prawidłowość wszczęcia egzekucji administracyjnej oraz postępowania zabezpieczającego, podnosi okoliczności wskazujące na nie istnienie obowiązku podatkowego m.in. z uwagi na jego przedawnienie, jak również na fakt uznania przez organy, że jej sytuacja finansową i zdrowotną Skarżącej jest trudna co potwierdza decyzja DIS z [...].02.2006r.. W ocenie sądu rozpoznającego sprawę, badanie, czy zaistniał uzasadniony przypadek, nie może doprowadzić do podważenia ostatecznej decyzji administracyjnej określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Wobec powyższego przekonanie Skarżącej, że wydana w stosunku do niej decyzja określająca wysokość podatku dochodowego od osób fizycznych jest nieprawidłowa, nie może skutkować stwierdzeniem, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek. Fakt, że Skarżąca skorzystała z przysługujących jej uprawnień i wystąpiła do sądu administracyjnego ze skargą na decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego a następnie skierowała do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną również nie może być uznany za zdarzenie o charakterze wyjątkowym, uzasadniające wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Skarżąca podnosiła, że decyzją z [...] lutego 2006 r. DIS wstrzymał wykonanie decyzji. W ocenie sądu fakt, że w 2006 r. organ uznał, iż zachodzą przesłanki z art. 224 § 2 O.p. i wstrzymał wykonanie decyzji nieostatecznej, nie może stanowić podstawy do podejmowania po upływie pięciu lat kolejnych rozstrzygnięć mających na celu wstrzymanie postępowania egzekucyjnego dotyczącego ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego. Idąc za tokiem rozumowania Skarżącej należałoby bowiem uznać, że ustalenie, iż sytuacja finansowa Skarżącej w 2006 r. była trudna uniemożliwia prowadzenie postępowania egzekucyjnego do czasu ewentualnej zmiany sytuacji majątkowej. Jak wskazał w niniejszej sprawie zarówno DIS jak i Minister Finansów, a sąd ich stanowisko w pełni podzielił, szczególnie uzasadniony przypadek winien być rozumiany jako zdarzenie wyjątkowe, odbiegające od występujących powszechnie. W toku postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonego postanowienia Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów pozwalających organom na ustalenie, że w odniesieniu do jej sytuacji zdrowotnej czy finansowej w 2011 r. zaistniały jakieś wyjątkowe zdarzenia. Sąd podkreśla w tym miejscu, że aczkolwiek na organie administracji ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego, jednak nie zwalnia to strony postępowania od współdziałania w ustalaniu stanu faktycznego, zwłaszcza w sprawach takich jak niniejsza, w której to strona ma pełną wiedzę o swojej sytuacji osobistej, finansowej i zdrowotnej i tylko ona może wskazać organowi na zaistnienie okoliczności, które w jej ocenie mogą uzasadnić wstrzymanie czynności egzekucyjnych. Skarżąca powoływała się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 grudnia 2005 r., SK 68/03. Stosownie do powyższego wyroku , art. 33 § 4 pkt 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) został uznany za zgodny z art. 45 i art. 77 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu wyrok ten również nie może zostać uznany za "szczególnie uzasadniony przypadek", którego zaistnienie warunkuje wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. W tym miejscu wskazać również należy, że kwestia prawidłowości zabezpieczenia dokonanego w stosunku do Skarżącej jak również przerwania terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego została już rozstrzygnięta prawomocnymi wyrokami sądów administracyjnych (szczegółowo kwestia ta omówiona zostanie w dalszej części uzasadnienia). W ocenie Sądu treść postanowień wydanych przez Ministra Finansów [...] lipca 2011 r., a więc już po złożeniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, i dotyczących jak wskazał organ skarg na czynności egzekucyjne nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, który mógłby uzasadnić wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego sąd uznaje za nieuzasadnione zarzuty podniesione w punktach 6, 7, 8 i 12 skargi. Sąd podziela stanowisko Ministra Finansów zgodnie z którym również kwestia podnoszonej przez Skarżącą wadliwości wszczęcia postępowania zabezpieczającego a w konsekwencji przedawnienia zobowiązania podatkowego nie mogła zostać uznana za przesłankę do wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Skarżąca kwestionując prawidłowość wszczęcia postępowania zabezpieczającego dąży do wykazania, że zobowiązanie podatkowe za rok 1999 uległo przedawnieniu. Kwestia prawidłowości dokonanego zabezpieczenia była przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który wyrokiem z 28 maja 2007 r III SA/Łd 886/06 zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 r. uznał za nieuzasadniony. Sąd ten wskazał, że 16 listopada 2005 r. Skarżącej doręczono decyzję wydaną m.in. na podstawie art. 33 O.p. o zabezpieczeniu na jej majątku należności wynikających z przewidywanego zobowiązania podatkowego w podatku. W tym dniu i na tej podstawie dokonano także zajęcia zabezpieczającego należącego do skarżącej samochodu Fiat Seicento z 1999 r. Następnie 15 grudnia 2005 r. doręczono Skarżącej decyzję wymiarową, a 22 grudnia 2005 r. wystawiono tytuł wykonawczy. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi uznał, że 15 grudnia 2005 r. zajęcie zabezpieczające przekształciło się z mocy prawa w zajęcie egzekucyjne, które to zajęcie, zgodnie z art. 1 a pkt 12 u.p.e. jest środkiem egzekucyjnym. Zatem za uprawniony przyjął wniosek, że z dniem 15 grudnia 2005 r. nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia. Sąd podkreślił że Skarżąca została o zastosowaniu tego środka egzekucyjnego powiadomiona o czym świadczy doręczenie decyzji w przedmiocie zabezpieczenia, protokołu zajęcia zabezpieczającego jak również decyzji wymiarowej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną Skarżącej od powyższego wyroku podzielił przytoczony wyżej pogląd sądu pierwszej instancji zgodnie z którym przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło 15 grudnia 2005 r. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2009 r. II FSK 129/08). Wobec powyższego zarzut Skarżącej z punktu 13 skargi sąd uznaje za nieuzasadniony, jak również wskazuje, że zawarte w uzasadnieniu skargi obszerne wywody dotyczące wadliwości decyzji o zabezpieczeniu jak również nieprawidłowości w doręczeniu zarówno tejże decyzji jak i protokołu zajęcia, uznania, że zabezpieczenie nie mogło mieć miejsca, prawnej dopuszczalności zajęcia udziału Skarżącej w prawie własności samochodu Seicento, przedawnienia zobowiązania podatkowego z dniem 31 grudnia 2005 r. i doręczenia tytułu wykonawczego 9 stycznia 2006 r. a więc już po upływie terminu przedawnienia zmierzają do zakwestionowania stanowiska zawartego w przywołanych wyżej wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 28 maja 2007 r III SA/Łd 886/06 i Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 czerwca 2009 r. II FSK 129/08. Stosownie do treści art. 170 p.p.s.a orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko sąd, który je wydał ale również inne sądy i organy. W niniejszej sprawie oznacza to, że Sąd rozpoznający sprawę związany jest ustaleniami dokonanymi w przywołanych wyżej wyrokach a w konsekwencji zobowiązany jest stwierdzić, że podnoszące przez Skarżącą zarzuty dotyczące wadliwości decyzji o zabezpieczeniu, trybu doręczenia tejże decyzji i protokołu zajęcia, prawidłowości zabezpieczenia i zajęcia udziału w samochodzie Seicento oraz kwestii przedawnienia są nieuzasadnione. Sąd podkreśla w tym miejscu, że pogląd Skarżącej dotyczący nie rozpatrzenia powyższych zarzutów przez okres sześciu nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym. Podnoszone zarzuty dotyczące wszczęcia postępowania zabezpieczającego i przerwania biegu terminu przedawnienia rozpoznane zostały opisanymi wyrokami sądów administracyjnych. W konsekwencji, pomimo subiektywnego przekonania Skarżącej o istnieniu powyższych nieprawidłowości nie można z nich wywodzić podstawie istnienia przesłanki dla wtrzymania postępowania egzekucyjnego. Podsumowując tę część rozważań wskazać należy, że w ocenie Sądu rozpoznającego sprawę Minister Finansów prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy uznając, że przedstawione przez Skarżącą okoliczności nie stanowią szczególnie uzasadnionego przypadku, w rozumieniu art. 23 par. 6 u.p.e. Wobec powyższego, organ zobligowany był do wydania postanowienia odmawiającego wstrzymania postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do dalszych zarzutów podniesionych w skardze wskazać należy, że postanowieniem Ministra Finansów z [...] września 2012 r. sprostowano oczywiste omyłki pisarskie zaistniałe w zaskarżonym postanowieniu to jest omyłki dotyczące organu, nadzoru który wydał postanowienie (DIS w L. a nie DIS w L.) jak również daty tytułu egzekucyjnego (22 grudnia 2005 r. a nie 31 grudnia 2005 r.), co oznacza, że zarzuty z punktu 1 5 i 14 skargi uznać należy za nieuzasadnione. Również za nieuzasadniony uznać należy zarzut z punktu 2 skargi – jak wynika z akt administracyjnych przekazanych sądowi wierzyciel dokonał aktualizacji tytułu wykonawczego 5 lutego 2007 r., informując o tym Skarżącą (karty 155-157akt administracyjnych). Zarzut z punktu 3 skargi również nie jest uzasadniony. Z akt administracyjnych wynika, że zawiadomienie o zajęciu wierzytelności oraz tytuł wykonawczy doręczone zostały Skarżącej 9 stycznia 2006 r. (karta 15 akt administracyjnych), co zresztą potwierdziła Skarżąca w skardze. Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności doręczne zostało Zakładowi Ubezpieczeń społecznych 29 grudnia 2005 r. (karta 15 akt administracyjnych). Zarzut z punktu 4 skargi nie jest uzasadniony. Prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 2 października 2008 r. III SA/Łd 11/08 oddalono skargę na postanowienie DIS w L. w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne zaś kolejne postępowanie wszczęte przez Skarżącą pismem z 6 maja 2010 r. również zostało zakończone ostatecznym postanowieniem DIS w L. z [...] października 2010 r. uchylającym postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego L. z [...] sierpnia 2010 r. i umarzającym postępowanie w sprawie (karty 474-476 akt administracyjnych). Zarzuty z punktu 9 i 10 są również nieuzasadnione. Przekonanie Skarżącej, że uzyskane przez nią w 1999 r. przychody z tytułu sprzedaży akcji nie powinny podlegać opodatkowaniu (pomimo istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego) nie może oznaczać, że Skarżąca wywiązała się ze swoich zobowiązań podatkowych za 1999 r. Stanowisko Skarżącej, zgodnie z którym samo wystawienie tytułu wykonawczego nie prowadzi do wszczęcia postępowania egzekucyjnego i nie rodzi skutków prawnych dla strony, może zostać uznane za częściowo prawidłowe. Istotnie, dopiero po przekazaniu tytułu wykonawczego organowi egzekucyjnemu organ ten przystępuje do prowadzenia egzekucji. W zaskarżonym postanowieniu na stronie 5 Minister Finansów wskazał jednak, że wystawienie tytułu wykonawczego i skierowanie go do egzekucji jest ustawowy obowiązkiem wierzyciela. Jednak nawet zawarcie w zaskarżonym postanowieniu stwierdzenia w brzmieniu przytoczonym przez Skarżącą, w realiach niniejszej sprawy nie mogłoby zostać uznane na naruszenie postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko stwierdzenie takiego naruszenia upoważniałoby sąd do uchylenia zaskarżonego aktu. Z uwagi na powyższe, uznając, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa oraz uznając zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.