III SA/Wa 334/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Krawczyk, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Waldemar Śledzik (sprawozdawca), Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kalinowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. oddala skargę Skarżący – J. D. – wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej również: organ odwoławczy"), utrzymało w mocy Decyzję Prezydenta W. (dalej również: "organ pierwszej instancji") z dnia [...] stycznia 2013 r., którą organ pierwszej instancji ustalił wobec Skarżącego wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 rok. Przedmiotowa decyzja została wydana po ponownym rozpatrzeniu sprawy na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 08 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2880/13 decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] uchylającej decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że podstawę opodatkowania dla budynków lub ich części stanowi ich powierzchnia użytkowa wyrażona w metrach kwadratowych. Dane dotyczące powierzchni użytkowej mogą być ustalane na podstawie fizycznego obmiaru powierzchni budynku po wewnętrznej długości ścian. Obmiaru dokonuje podatnik i wykazuje powierzchnię użytkową w Informacji o nieruchomościach bądź Deklaracji. Tego sposobu ustalania powierzchni nie można zastępować danymi, np. z aktu notarialnego lub projektu architektonicznego budynku. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej budynku (jego części) nie są przydatne dane z ewidencji gruntów i budynków. W Informacji z Kartoteki Budynków podana została natomiast powierzchnia zabudowy, a nie powierzchnia użytkowa budynków. W dokumencie tym w pozycji "powierzchnia użytkowa w m. kw." podano wielkość 0,00. Wobec braku w ewidencji gruntów i budynków danych dotyczących powierzchni użytkowej budynków należących do Skarżącego - powierzchnię użytkową budynków należało przyjąć zgodnie z oświadczeniem podatnika zamieszczonym w "Wykazie Nieruchomości", jak to uczynił organ podatkowy pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego nie istnieją natomiast jakiekolwiek podstawy do kwestionowania powierzchni użytkowej określonej przez podatnika, a tym samym ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tej sprawie w celu ustalenia prawidłowej powierzchni użytkowej budynków podlegających opodatkowaniu. Odnośnie zastosowanych stawek podatkowych organ odwoławczy wskazał przede wszystkim na swoje związanie oceną prawną zaprezentowaną przez Sąd w orzeczeniu wyrokiem z dnia 08 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2880/13. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził natomiast, że przepis art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera uprawnienie dla rady gminy do różnicowania stawek podatku dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uwzględniając lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków. Jednakże jest to uprawnienie dla organów uchwałodawczych gmin, jakimi są Rady Gmin tworzące prawo miejscowe, a takim prawem w niniejszej sprawie jest uchwała Nr XLVI/1237/2012 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2013 (opubl. Dz. Urzędowy Woj. Mazowieckiego, poz. 7856). W uchwale tej nie przewidziano odrębnych stawek podatkowych, uwzględniających rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków. W związku z powyższym, organy podatkowe stosujące prawo, w tym również prawo miejscowe, nie mają jakichkolwiek uprawnień do stosowania odmiennych czy też umownych stawek niż takie jakie określone są w ww. uchwale. Zastosowanie innych stawek podatku, czyniłoby taką decyzję wymiarową nieważną z mocy prawa. W skardze na przedmiotową decyzje Skarżący wniósł o jej uchylenie. Uzasadniając skargę Skarżący wskazał, że Sąd rozpatrujący sprawę poprzednio wyraźnie podzielił jego stanowisko twierdząc, że uchwala Nr XLVI/1237/2021 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2013 nie przewiduje odrębnych stawek podatkowych uwzględniających rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków. Twierdzenie jednak, że organy podatkowe stosujące prawo miejscowe, nie mają jakichkolwiek uprawnień do stosowania odmiennych czy też innych stawek niż takie jakie są określone w w/w uchwale, oraz że zastosowanie innych stawek podatku, czyniłoby taką decyzje wymiarową nieważną z mocy prawa, jest nieprawdziwe, nielogiczne i sprzeczne z przepisami prawa. Zarówno Kolegium Odwoławcze jak i Sąd potwierdzają bowiem, że rady gmin mają uprawnienia do różnicowania stawek podatku, a jednocześnie zaprzeczają temu uprawnieniu twierdząc, że zastosowanie ulg w wymiarze podatku czyniłoby taka decyzję nieważną z mocy tego samego prawa. Obydwa te organy nie zwróciły uwagi na to, że podatnik swoją prośbę o obniżenie lub zaniechanie poboru podatku skierował do właściwego organu, Rady W., która, jak to wyżej potwierdzono stanowi organ uchwałodawczy gminy. W przekonaniu Skarżącego, powoływanie się na to, że w uchwale Rady W. nie przewidziano odrębnych stawek podatku uwzględniających poszczególne przypadki, dla starych budynków, w złym stanie technicznym itp. i że dlatego organ podatkowy nie może zastosować swojego uprawnienia wynikającego z przepisu art. 5 u.p.o.l. stanowi delikt orzeczniczy. Nie wzięto pod uwagę, że uchwała rady miasta w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości, określa stawki podatku dla ogółu nieruchomości na terenie miasta W., budynków przeciętnych, używanych zgodnie ze swoim przeznaczeniem, a więc znajdujących się w stanie technicznym i funkcjonalnym pozwalającym na ich użytkowanie. Budynki stare, zrujnowane i nie nadające się do użytkowania stanowią niewielki odsetek ogólnej ilości budynków w mieście i chociażby z tego powodu nie mogą być uwzględnione w w/w uchwale. Każdy taki obiekt jest inny, ma inny stopień zużycia technicznego, funkcjonalnego, jeden nadaje się do remontu, a inny tylko do rozbiórki. Przepisy art. 5.u.p.o.l. obligują rady gmin (dzielnic) do uchwalania stawek podatku obowiązujących na terenie swojej gminy, w wysokości nie wyższej niż określone art. 5 ust. 1 u.p.o.l., a art. 20 tej ustawy określa sposób waloryzacji tych stawek. Ustawa nie przewiduje żadnych zaleceń ani zakazów do różnicowania składek. Z zastosowania w tekście tego przepisu słów "może różnicować" wynika natomiast jasno, że pozostawiono to do decyzji rad gmin. W ocenie Skarżącego organ odwoławczy powołując się na prawo miejscowe t.j. Uchwałę Nr. XLVI/1237/2012 Rady Miasta St. Warszawy w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2013 zastosowało to prawo w sposób wybiórczy, pomijając ważne przepisy prawne na podstawie których decyzja została uchwalona. Stosowanie dla budynków zrujnowanych, nie nadających się do użytku takich samych stawek podatku jak dla budynków normalnie użytkowanych, czyniłoby ten podatek wysoce niesprawiedliwy i dolegliwy dla podatnika. Byłoby to niezgodne z Ordynacją Podatkową oraz z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej Ustawodawca przewidział takie przypadki i dlatego wprowadził przepisy art. 5 u.p.o.l., które upoważniają organy podatkowe do stosowania odrębnych stawek podatku uwzględniających lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków, dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania. Jest to uprawnienie przedmiotowe do zastosowania tylko w indywidualnych przypadkach. Organ podatkowy otrzymując wniosek podatnika o zaniechanie lub obniżenie podatku od zrujnowanego budynku powinien rozpatrzyć ten wniosek merytorycznie, dokonać wizji lokalnej przedmiotowej nieruchomości, ocenić stan nieruchomości i korzystając ze swojego uprawnienia wynikającego z przepisów art. 5 ustawy zdecydować czy wniosek podatnika zasługuje na uwzględnienie i w jakim stopniu. W niniejszej sprawie żadna z tych czynności nie miała jednak miejsca. Stwierdzić zatem należy, że organ pierwszej instancji nieprawidłowo, mając takie możliwości prawne nie uwzględnił prośby Skarżącego o obniżenie lub zaniechanie poboru podatku od starych budynków na nieruchomości. Skarżący informował o tym, że przedmiotowe budynki są stare, nieużywane i nie konserwowane od ponad 20 lat i ich obecny stan techniczny powoduje, że żaden ewentualny remont nie może przywrócić im funkcjonalności. Budynki te kwalifikują się tylko do rozbiórki, co też zresztą Skarżący zamierza uczynić. Budynki te w znaczący sposób wpływają na obniżenie wartości rynkowej całej nieruchomości, bowiem ewentualny nabywca tej nieruchomości będzie zmuszony ponieść koszty ich likwidacji, co na pewno wpłynie na obniżenie ceny jaką byłby gotów zapłacić za tą nieruchomość. Skarżący we wnioskach podkreślał również, że jest 74-letnim emerytem i inwalidą. Prosił o umożliwienie mu uczestniczenia w rozprawie przed organem odwoławczym. Wskazał też na uprawnienie organu do różnicowania stawek podatku ze względu na lokalizację, sposób wykorzystania, stan techniczny i wiek budynku wynikające z art. 5 ust. 2 i 3 u.p.o.l. Organ pierwszej instancji odmówił mu jednak obniżenia podatku, nie odnosząc się w ogóle do wyżej wspomnianych przepisów (pomijając je), autorytatywnie stwierdzając, że każdy budynek podlega podatkowaniu bez względu na jego stan i status podatnika, a Uchwała Nr. XLVI/1237/2012 Rady Miasta Stołecznego Warszawy nie przewiduje udzielania podatnikom żadnych ulg i zwolnień. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w swojej decyzji pominęło natomiast fakt, że w/w uchwała dotyczy jedynie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości obowiązujących na 2013 rok na obszarze W. i niczego więcej. Nie może więc odnosić się do przypadków szczególnych. Uchwała Rady Miasta jest sporządzona na podstawie przepisów u.p.o.l. i odnosi się tylko do dwóch przepisów tej ustawy, a mianowicie artykułu 5 i art. 20. Sugerowana natomiast przez organ odwoławczy interpretacja przepisu art. 5 u.p.o.l. powodowałaby, że stałby się on "martwym przepisem" nie do zastosowania w obiegu prawnym. Zdaniem Skarżącego, organ podatkowy w uzasadnionych przypadkach nie tylko może, ale nawet powinien ograniczyć pobór podatku. Podatek powinien być sprawiedliwy. Uzasadnienie zawarte w decyzji organu odwoławczego jest oparte na błędnej i wybiórczej interpretacji prawa. Poświadczenie nieprawdy w urzędowym dokumencie jakim jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. stanowi poważne naruszenie prawa, czyniące tą decyzję niesprawiedliwą i nieważną. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., podtrzymując w całości swoje stanowisko i argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji, wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270.; dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Jednocześnie zauważyć trzeba, że na podstawie art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie niewskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Przedmiotem kontroli zgodności z prawem w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym jest decyzja [...] grudnia 2014r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2013r. w sprawie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2013. Dokonując sądowej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia na wstępie rozważań podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2014r. w sprawie III SA/Wa 2880/13 uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] września kwietnia 2013r. SKO w W. w przedmiocie decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na 2013r. W związku z powyższym, zgodnie z dyspozycją art. 153 p. p. s. a., ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie "sprawa", o której mowa w powyższym przepisie, to sprawa w znaczeniu materialnym, a nie formalnym oraz, że pomimo użycia w art. 153 P. p. s. a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o samą sentencję wyroku, lecz o także o jego uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku. Ocena prawna, o której stanowi ww. przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie. Natomiast naruszenie przez organy administracyjne przepisu art. 153 P. p. s. a. uzasadnia możliwość powtórnego zaskarżenia aktu lub czynności na tej podstawie i spowoduje uchylenie ich przez sąd administracyjny. Stanowi to gwarancję przestrzegania przez te organy związania orzeczeniem tego sądu (por. J. Tarno, Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wydanie 3, Warszawa 2008, str. 376 i nast.). W orzecznictwie podkreśla się również, że działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego. Bez ścisłego stosowania powołanego przepisu trudno byłoby zapewnić spójność działania systemu władzy państwowej. Jego nieprzestrzeganie w istocie podważałoby bowiem obowiązującą w polskim prawie zasadę sądowej kontroli nad aktami i czynnościami organów administracji (por. dla przykładu: wyroki NSA z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Jednocześnie zauważyć należy, że ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny, może spowodować zmiana – po wydaniu orzeczenia sądowego – istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia zawierającego ocenę prawną w przewidzianym do tego trybie (A. Kabat w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie II, Wolters Kluwer, Warszawa 2006, s. 325-326 i B. Adamiak, Glosa do wyroku SN z dnia 25 lutego 1998 r., III RN 130/97, OSP 1999/5/101). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Przedstawione wyżej rozważania wstępne prowadzą zatem do konkluzji, że orzekające ponownie w niniejszej sprawie organy administracji oraz Sąd są związane wykładnią wyrażoną w motywach przywołanego wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014r. w sprawie III SA/Wa 2880/13 (albowiem po wydaniu przedmiotowego wyroku nie doszło ani do zmiany prawa, ani istotnych okoliczności faktycznych sprawy, co między stronami jest niesporne). Powyższe oznacza, że ocena legalności zaskarżonych decyzji oraz trafności podniesionych w skardze zarzutów odbywać będzie się poprzez pryzmat oceny prawnej wyrażonej we wskazanym wyroku, a więc pod katem oceny realizacji zaleceń zawartych w uzasadnieniu wskazanego wyroku Sądu. W wyniku tak zakreślonych ram prawnych badanej sprawy, Sąd uznał, że skarga podatnika podlega oddaleniu albowiem ponowna ocena legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że odpowiada ono prawu. Istota sporu w przedmiotowej sprawie dotyczy niezastsosowania przez Organ podatkowy "obniżonych", w stosunku do uchwalonych przez Radę W. stawek podatku na rok 2013, które uwzględniałyby "zły stan techniczny" budynków położonych na nieruchomości Skarżącego. Zdaniem Skarżącego, Organ podatkowy posiada uprawnienie wynikające z art. 5 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych do różnicowania stawek podatku ze względu na lokalizację, sposób wykorzystania, stan techniczny i wiek budynku, a zatem stwarza organom podatkowym "możliwości zastosowania do wymiaru podatku ulg i zwolnień czy też obniżenia wysokości stawek podatku w określonych okolicznościach". Jednocześnie podkreśla, że gdyby przyjąć pogląd SKO wyrażony w zaskarżonej decyzji, to "art. 5 ustawy stałby się przepisem martwym". W ocenie SKO w W. powołana przez Skarżącego podstawa prawna, choć w istocie stwarza "uprawnienie dla rady gminy do różnicowania stawek podatku dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania", uwzględniając m. innymi lokalizację, sposób wykorzystania, rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków, to jednak w przypadku Skarżącego nie może mieć zastosowanie, gdyż upoważniony do tego organ uchwałodawczy, tj. Rada Miasta Warszawy, w uchwale z dnia 8 listopada 2012r. w sprawie określenia wysokości stawek od nieruchomości na rok 2013, "nie przewidziała odrębnych stawek podatkowych uwzględniających rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków" i dlatego też Prezydent W. jako organ podatkowy związany prawem miejscowym nie może stosować "odmiennych czy też umownych stawek" w stosunku do określonych w przywołanej wyżej uchwale. Jednocześnie niesporną między stronami pozostaje kwestia powierzchni użytkowej budynków należących do Skarżącego, gdyż Organ podatkowy przyjął ją zgodnie z oświadczeniem podatnika zamieszczonym w "Wykazie Nieruchomości", a więc zgodnie z wiążącą w tym zakresie ceną prawną wyrażoną w wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2014r. Przy tak zakreślonych granicach sporu przyznać należy rację Organom podatkowym. Odnosząc się do wskazywanej przez Skarżącego w skardze problematyki możliwości stosowania przez organy podatkowe zróżnicowanych stawek podatkowych w podatku od nieruchomości ze względu, m. innymi, na stan techniczny budynków, Sąd zauważa, że kwestia ta została jednoznacznie wyjaśniona i rozstrzygnięta w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2014r. (sygn. akt III SA/Wa 2880/13). Sąd ten, z uwagi na analogiczny zarzut skargi dotyczący decyzji SKO w W. z dnia [...] września 2013r. stwierdził, w szczególności, że "przepis art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera uprawnienie dla rady gminy do różnicowania stawek podatku dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uwzględniając lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków. Jednakże jak zauważa organ odwoławczy jest to uprawnienie dla organów uchwałodawczych gmin, jakimi są Rady Gmin tworzące prawo miejscowe, a takim prawem w niniejszej sprawie jest uchwała Nr XLVI/1237/20J2 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2013 (opubl. Dz. Urzędowy Woj. Mazowieckiego, poz. 7856). W uchwale tej nie przewidziano odrębnych stawek podatkowych, uwzględniających rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków. W związku z powyższym, organy podatkowe stosujące prawo, w tym również prawo miejscowe, nie mają jakichkolwiek uprawnień do stosowania odmiennych czy też umownych stawek niż takie jakie określone w ww. uchwale. Zastosowanie innych stawek podatku, jak sugeruje skarżący, czyniłoby taką decyzję wymiarową nieważną z mocy prawa". Jak już zaznaczono na wstępie niniejszych rozważań, w tym stanie rzeczy, zgodnie z komentowanym przepisem art. 153 P.p.s.a., zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, są obowiązani zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku i to – jak podkreślono - bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Inaczej mówiąc, oznacza to także bezwzględne związanie sądu w niniejszej sprawie wyrażoną wcześniej oceną prawną i to w pełnym zakresie. Jednocześnie Sąd stwierdza, że w rozstrzyganej obecnie sprawie nie doszło do zmiany prawa czy też zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy po wydaniu wyroku, co ewentualnie uzasadniałoby odstąpienie od zacytowanego wyżej fragmentu oceny prawnej. Dlatego też, zdaniem Sądu, Organ prawidłowo uznał, ustosunkowując się do żądania Skarżącego o zastosowanie innych stawek podatku od nieruchomości, niż określone uchwałą Nr XLVI/1237/2012 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2013, że przedmiotowa uchwała stanowi akt prawa miejscowego i nie zawiera innych odrębnych stawek podatkowych ze względu na rodzaj zabudowy, stan techniczny czy wiek budynków, niż stawki powszechnie obowiązujące. Jak słusznie także zauważył Organ, opierając się na wyrażonej ocenie prawnej wyroku Sądu z dnia 8 kwietnia 2014r., zastosowanie odmiennych stawek niż te, które są określone w uchwale, stanowiłoby przesłankę nieważności z mocy prawa decyzji ustalającej wymiar podatku. Powyższe wynika właśnie z faktu, że przepis art. 5 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawiera co prawda uprawnienie dla rady gminy do różnicowania stawek podatku dla poszczególnych przedmiotów opodatkowania, uwzględniając lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków, jednakże uprawnienie to dla organów uchwałodawczych gmin, jakimi są Rady Gmin tworzące prawo miejscowe, ma charakter fakultatywny, gdyż rada gminy przy określaniu wysokości stawek od podatku od nieruchomości, "może", różnicować ich wysokość tj. dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, rodzaj prowadzonej działalności, rodzaj zabudowy, przeznaczenie i sposób wykorzystywania gruntu. Tymczasem, jak wynika z zapisów uchwały Nr XLVI/1237/2012 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na rok 2013 (opubl. Dz. Urzędowy Woj. Mazowieckiego, poz. 7856), w uchwale tej nie przewidziano odrębnych stawek podatkowych, uwzględniających rodzaj zabudowy, stan techniczny i wiek budynków. W związku z powyższym organy podatkowe stosujące prawo, w tym również prawo miejscowe, nie mają uprawnień, jak chce tego Skarżący, do stosowania odmiennych czy też umownych stawek niż takie, jakie określone są w ww. uchwale. Dlatego jako prawidłowe i zgodne z prawem uznać należy stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji SKO, iż zastosowanie innych stawek podatku, czyniłoby taką decyzję wymiarową nieważną z mocy prawa. W tym stanie rzeczy Sąd na podsatwie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.