III SA/Wa 3352/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w E. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od marca do listopada 2007 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. Sp. z o.o. z siedzibą w E., dalej "Skarżąca", wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2012 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okres od marca do listopada 2007 r. W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na jej wydanie z naruszeniem prawa, a także z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków jej wykonania. Zaznaczyła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji pozbawi Skarżącą płynności finansowej i środków na zapłatę zobowiązań oraz wypłaty dla pracowników. Zdaniem Skarżącej w konsekwencji wykonanie błędnej decyzji PFRON może spowodować ponowne ogłoszenie upadłości, z której dopiero co się dźwignęła. W piśmie z dnia 20 listopada 2012 r. załączonym do skargi Skarżąca zawarła dalszą argumentację do ww. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu pisma wskazała, iż wykonanie decyzji wydanych przez Ministra Pracy i Polityki Społecznej poprzez egzekucję środków pieniężnych z rachunku bankowego spowodowało utratę płynności finansowej firmy. Na dzień dokonania zajęcia i wyegzekwowania kwoty 225 253,70 zł posiadała szereg zobowiązań zaciągniętych w celu bieżącego działania firmy. Zdaniem Skarżącej uszczuplenie środków obrotowych o tak znaczną kwotę stawia ją w bardzo trudnej sytuacji finansowej i uniemożliwia prowadzenie bieżącej produkcji. Zaznaczyła, iż z uwagi na to, że do 31 grudnia 2010r. dokonywała spłat zaległych zobowiązań zaciągniętych przez poprzedni zarząd, zgodnie z zawartym układem z wierzycielami, wszelkie wypracowane zyski zostały przeznaczone na spłatę zobowiązań i nie mogły powiększać kapitału obrotowego firmy. Skarżąca nie może też zwiększyć kapitału poprzez zasilenie kredytem obrotowym, gdyż cały czas spłaca stary kredyt w restrukturyzacji i przez to nie posiada zdolności kredytowej. Dzięki zrealizowaniu zawartego przed sądem gospodarczym układu z wierzycielami udało się Skarżącej odzyskać zaufanie u kontrahentów, uzyskać wydłużone terminy płatności za zakupowany surowiec do produkcji. Podniosła, iż niewywiązanie się terminowo z wymagalnych płatności spowoduje, że zmuszona będzie dokonywać zakupów na zasadzie przedpłat lub płatności w dniu dostawy. Z uwagi na brak środków nie będzie w stanie zakupić dostatecznej ilości surowca, by utrzymać dotychczasowy poziom produkcji, a tym samym obecny stan zatrudnienia. Na dzień dzisiejszy Skarżąca zatrudnia 66 pracowników, co stanowi znaczny udział w poziomie zatrudnienia na terenie Gminy S. w województwie W. zagrożonej szczególnym bezrobociem. Do wniosku Skarżąca załączyła zestawienia zobowiązań wobec kontrahentów, urzędu skarbowego, banku oraz kserokopie faktur VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej: "P.p.s.a.", zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyty w art. 61 § 3 P.p.s.a. zwrot sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności" oznacza, że orzeczenie uwzględniające taki wniosek ma charakter fakultatywny, a więc może, lecz nie musi być wydane nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w tym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się Skarżąca, a mianowicie zagrożenie, że na skutek dalszej egzekucji Spółka zostanie pozbawiona płynności finansowej i środków na zapłatę zobowiązań oraz wypłaty pracowników, a w konsekwencji, iż wykonanie decyzji może spowodować ogłoszenie upadłości, nie zostały udowodnione. Podkreślenia wymaga fakt, iż Skarżąca w dalszym ciągu prowadzi działalność gospodarczą. Z dokumentów załączonych do przedmiotowego wniosku wynika, iż Skarżąca na podstawie faktur VAT wystawionych w okresie 21 października 2012 r. – 14 listopada 2012 r. dokonała zakupu towarów i usług z terminem wymagalności zobowiązań od 17 do 30 listopada 2012 r. w łącznej kwocie 545 140, 46 zł. Z nadesłanych wyciągów z rachunków bankowych Skarżącej wynika, iż Skarżąca dokonała płatności z tytułu prowadzonej egzekucji w wysokości 58 722,09 zł oraz na rzecz urzędu skarbowego w kwocie 225 253, 70 zł. Na jednym z rachunków do dyspozycji Skarżącej pozostaje kwota 26 632, 48 zł. Salda początkowe rachunków Skarżącej wynosiły odpowiednio 59 025, 70 zł oraz 233 579, 55 zł. Należy zauważyć, iż ww. wyciągi z rachunków bankowych Skarżącej zostały sporządzone na dzień 16 listopada 2012 r. i obejmują jedynie stan środków i operacji dokonanych przez Skarżącą tylko w tym dniu. Z przedstawionych dokumentów nie wynika, jakie Skarżąca osiąga przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, a tym samym niemożliwe jest porównanie z kosztami ich uzyskania. Skarżąca nie podała popartych stosownymi dokumentami pełnych informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku oraz załączonych do niego dokumentów nie wynika nawet, jakie dochody osiąga oraz jakim majątkiem dysponuje Skarżąca. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby dla niej trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to jednak sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot. (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.