III SA/Wa 3369/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek po rozpoznaniu w dniu 30 października 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P., W. P. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego postanawia - odrzucić skargę - W dniu 13 września 2006 r. skarżący wnieśli za pośrednictwem poczty skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powołane na wstępie postanowienie Ministra Finansów. Zaskarżone postanowienie zawierało błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Ze znajdującego się w aktach administracyjnych "potwierdzenia odbioru" wynika, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącym 21 sierpnia 2006 r. Pismem z 26 września 2006 r. (nadanym 28 września 2006 r.) Naczelny Sąd Administracyjny przekazał niniejszą skargę do Ministerstwa Finansów, wskazując, iż skarga została złożona bezpośrednio do NSA, zamiast do właściwego miejscowo wojewódzkiego sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego akt jest przedmiotem skargi. W dniu 20 października 2006 r. organ zwrócił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje. W myśl art. 53 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej - P.p.s.a.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia, a postanowienie w tym przedmiocie może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 54 § 1 P.p.s.a. skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, przy czym na podstawie art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1271) w okresie dwóch lat od dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, jeżeli wniesiona została w terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny przekazuje organowi, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, ze skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. Wskazany w przywołanym przepisie dwuletni okres, w trakcie którego skarga wniesiona bezpośrednio do Sądu, z zachowaniem terminu do jej wniesienia, uznawana była za wniesioną za skutkiem określonym w art. 54 § 1 P.p.s.a. upłynął z dniem 31 grudnia 2005 r. Dlatego też, wobec skarg wnoszonych w okresie od 1 stycznia 2006 r. omawiany przepis nie znajduje już zastosowania. Niemożliwość zastosowania wskazanego przepisu i przyjęcia skutku wniesienia skargi określonego w art. 54 § 1 P.p.s.a. spowodowała, iż w stanie prawnym obecnie obowiązującym brak jest regulacji, która przewidywałaby konsekwencje wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego oraz określała czynności jakie wobec takiego sposobu wniesienia skargi powinien podjąć sąd. Z tego też względu, za zasadne Sąd uznał przyjęcie poglądu wykształconego na gruncie procedury cywilnej, odnoszącego się do analogicznej sytuacji, w której apelację od orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji, wniesiono bezpośrednio do sądu odwoławczego, pomimo, iż zgodnie z art. 369 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks podstępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze. zm.) apelację wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok. Zgodnie ze stanowiskiem wykształconym zarówno w orzecznictwie (por. uchwała połączonych Izb Sądu Najwyższego: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 listopada 1987 r., sygn. III CZP 33/87) jak i powszechnie akceptowanym w doktrynie (por. K. Piasecki (red.) [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, t. I, C.H. BECK, Warszawa 2002, s. 1343 oraz T. Ereciński (red.) [w:] Komentarz do kodeksu postępowania cywilnego, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, t. I, Warszawa 2004, s. 684.) w sytuacji takiej, po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego. Odpowiednie zastosowanie powyższego rozumowania nakazuje przyjąć, iż skargę wniesioną bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien przekazać do organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. W takiej sytuacji dla oceny dochowania terminu do wniesienia skargi decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym skargi przez sąd administracyjny do organu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, należy wskazać, że termin trzydziestodniowy do wniesienia skargi zaczął biec w dniu 22 sierpnia 2006 r. i upłynął z dniem 20 września 2006 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a. Sąd stwierdził, że we wskazanym wyżej terminie skarga nie została przekazana do organu. Jak już wspomniano, została ona przesłana do organu przez Naczelny Sad Administracyjny w dniu 28 września 2006 r. Przyjęcie takiego stanowiska oznacza, iż skarżący wnieśli skargę z przekroczeniem terminu wskazanego w art. 53 § 1 P.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. W tym miejscu Sąd stwierdza jednakże, iż nie bez znaczenia w niniejszej sprawie jest fakt, iż w zaskarżonym postanowieniu Ministra Finansów zawarto błędne pouczenie o prawie wniesienia skargi bezpośrednio do Naczelnego Sądu Administracyjnego, w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia. Powyższy fakt stanowi argument przemawiający za przywróceniem skarżącym terminu do wniesienia skargi. Zgodnie bowiem z art. 112 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), błędne pouczenie strony, co do prawa wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Zgodnie z art. 86 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W myśl natomiast art. 87 P.p.s.a wniosek o przywrócenie terminu wnosi się w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Jeżeli zatem skarżący w rozpatrywanej sprawie zdecydują się złożyć wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, winni dokonać tej czynności w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego postanowienia, odpowiednio swój wniosek uzasadniając. Wniosek powyższy należy wnieść do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.