III SA/Wa 3411/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] czerwca 2012r., nr [...] P O S T A N O W I E N I E Dnia 31 stycznia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. postanowił odmówić zawieszenia postępowania Skarżąca – E. sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z [...] czerwca 2012r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008r. W skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że natychmiastowe wykonanie decyzji stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia jej szkody, której odwrócenie, w następstwie uwzględnienia niniejszej skargi, może być znacznie utrudnione. Wyjaśniła, iż w stosunku do niej zostało wydanych kilka decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, zaś egzekucja sum pieniężnych wskazanych w decyzjach może negatywnie wpłynąć na jej funkcjonowanie, a nawet doprowadzić do zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Ponadto Skarżąca wskazała, iż ewentualne korzystne dla podatnika rozstrzygnięcie związane z ewentualnym wydaniem wyroku przez TSUE (na skutek pytania prejudycjalnego skierowanego przez NSA dotyczącego problemu prawnego tożsamego z tym, który jest przedmiotem sprawy) będzie prowadzić do zwrotu wyegzekwowanych przez organy podatkowe kwot. Zdaniem Skarżącej, nie można również wykluczyć, iż do momentu wydania przez TSUE rozstrzygnięcia w sprawie może upłynąć długi okres czasu, co może doprowadzić do tego, że podatnik mimo korzystnego dla niego rozstrzygnięcia nie będzie mógł skutecznie dochodzić zwrotu wyegzekwowanych przez organy podatkowe sum pieniężnych z uwagi na upływ terminów przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca wskazała jedynie, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest uzasadniony realnym niebezpieczeństwem wyrządzenia jej szkody, której odwrócenie, w następstwie uwzględnienia niniejszej skargi, może być znacznie utrudnione. Wyjaśniła, iż w stosunku do niej zostało wydanych kilka decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, zaś egzekucja sum pieniężnych wskazanych w decyzjach może negatywnie wpłynąć na jej funkcjonowanie, a nawet doprowadzić do zakończenia prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca nie podała jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących jej sytuacji majątkowej, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga Skarżąca. Skarżąca nie powołała również żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że potencjalna egzekucja należności podatkowych doprowadzi w jej sytuacji do następstw trudnych do odwrócenia czy też będzie skutkować powstaniem znacznej szkody. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). We wniosku brak jest natomiast jakichkolwiek danych, które umożliwiłyby Sądowi ocenę aktualnej sytuacji materialnej Skarżącej, jej możliwości płatniczych, w postaci chociażby bilansu spółki czy też innych dokumentów finansowych, które pozwoliłyby zweryfikować zasadność podniesionych w uzasadnieniu wniosku twierdzeń. W świetle powołanego wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego takie dane i informacje są niezbędne, z uwagi na to, iż na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Bez wątpienia konieczność spełnienia zobowiązania podatkowego może wywołać konsekwencje finansowe dla Skarżącej, jednak nie musi to być równoznaczne z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Należy podkreślić, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może nastąpić w wyniku ewentualnego uwzględnienia skargi. W tym kontekście niezrozumiała i pozbawiona racji jest obawa Skarżącej, iż długi okres czasu, który może upłynąć do momentu wydania przez TSUE rozstrzygnięcia w sprawie, może doprowadzić do tego, że podatnik, mimo korzystnego dla niego rozstrzygnięcia nie będzie mógł skutecznie dochodzić zwrotu wyegzekwowanych przez organy podatkowe sum pieniężnych z uwagi na upływ terminów przedawnienia. Na marginesie należy zauważyć, że oczekiwane przez skarżącą rozstrzygnięcie TSUE w sprawie C- 244/11 zapadło 17 stycznia 2013r. Skoro zatem Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Należy również wyjaśnić, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Sąd nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącej o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej