III SA/Wa 3445/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, , po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.T. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Pismem z dnia 18 listopada 2015 r. A. T. (zwany dalej: "Skarżącym") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn. Postanowieniem z dnia 18 lutego 2016 r. tutejszy Sąd odrzucił powyższą skargę, z uwagi na jej wniesienie przez Skarżącego z uchybieniem terminu. Następnie Skarżący wystąpił w piśmie z dnia 3 marca 2016 r. z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że złożenie skargi jeden dzień po wyznaczonym terminie było wynikiem błędu w wyliczeniu 30-dniowego terminu, który wynikał ze złego stanu jego zdrowia. Skarżący wyjaśnił, że w 2004 roku przeszedł pierwszy [...] , zaś kolejny w 2012 roku. U Skarżącego zdiagnozowano [...] oraz przeszedł on operację w trakcie której wszczepiono mu [...] . Ponadto Skarżący objęty jest programem [...] z uwagi na zdiagnozowaną u niego [...] . Skarżący dołączył do wniosku kartę diagnostyki i leczenia [...] . Zarządzeniem z dnia 11 marca 2016 r. Skarżącego wezwano do uzupełnienia braków formalnych jego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, poprzez m. in. uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających ten wniosek w zakresie przyczyn uchybienia terminowi podanych we wniosku, tj. uprawdopodobnienie, że Skarżący w trakcie biegu terminu do złożenia skargi na ww. decyzję, tj. od 20 października 2015 r. do 18 listopada 2015 r. nie był w stanie dochować 30-dniowego terminu na złożenie skargi, z uwagi np. na pobyt w szpitalu lub wykonywane w tym okresie operacje lub zabiegi, bądź też inne okoliczności związane z jego stanem zdrowia. Skarżący w odpowiedzi na powyższe wezwanie nadesłał przy piśmie z dnia 23 marca 2016 r. dokumentację medyczną odnoszącą się do stanu jego zdrowia w postaci: zaświadczenia lekarskiego o przebytej w okresie od [...] do [...] marca 2016 r. operacji chirurgicznej, karty informacyjnej odnoszącej się do pobytu Skarżącego w szpitalu w okresie od [...] do [...] marca 2016 r., a także pozostałe karty informacyjne jego leczenia pochodzące z lat: 2004, 2006 i 2012. Skarżący wskazał również w przedmiotowym piśmie, że zły stan jego zdrowia ma negatywny wpływ na jego funkcjonowanie w życiu publicznym. Stwierdzone u Skarżącego [...] wyłącza go na kilka lub kilkanaście dni z czynnego funkcjonowania. Skarżący wskazał także, że uprawdopodobnieniem złożonego wniosku o przywrócenie terminu jest zły stan jego zdrowia, nie zaś inne okoliczności takie jak odczuwany okresowo ból. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i § 2 p.p.s.a. wniosek o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a w piśmie należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Uprawdopodobnienie braku winy oznacza wykazanie takich okoliczności, które mimo spełnienia obowiązku zachowania należytej staranności uniemożliwiły wnioskującemu terminowe dokonanie danej czynności, bowiem były nie do przewidzenia lub nie do przezwyciężenia, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Tymczasem podeszły wiek oraz zły stan zdrowia nie przesądzają jeszcze o braku winy w uchybieniu terminu. Powołanie się na powyższe okoliczności nie jest równoznaczne z uprawdopodobnieniem, że uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przy ocenie winy, należy brać pod rozwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r., II OZ 701/14, LEX nr 1493036). W ocenie Sądu, kierując się obiektywnym miernikiem staranności, należy stwierdzić, że Skarżący nie zachował należytej staranności w prowadzeniu własnych spraw, której można wymagać od każdej osoby należycie dbającej o swoje interesy. Zgodzić się wprawdzie należy z tym na co wskazywał Skarżący, że choroby, na które cierpi Skarżący mają negatywny wpływ na jego funkcjonowanie w życiu publicznym. Jednakże nie stanowią one okoliczności nie do przezwyciężenia, a na pewno już nie przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Zważyć bowiem należy w tym miejscu, że z przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji medycznej wynika, iż na [...] cierpi on już od 2004 roku, kiedy przeszedł [...] . Powyższe oznacza zatem bezspornie, iż fakt występowania u Skarżącego opisywanych przez niego objawów tejże choroby nie jest dla niego niczym nowym, nagłym i zaskakującym. Zatem nawet nie mogąc osobiście dochować zakreślonego mu terminu do dokonania określonej czynności procesowej, Skarżący zdając sobie sprawę z możliwości wystąpienia negatywnych dla niego następstw jego choroby, w postaci chociażby uchybienia terminu - jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - mógł skorzystać z pomocy osoby trzeciej, a zatem mógł podjąć działania mające na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu. Podkreślenia wymaga również w tym miejscu, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą NSA tylko nagła choroba stanowi przesłankę do przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności procesowej, przy czym muszą zostać spełnione również określone warunki. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter niespodziewany lub nagły, czyli musi wystąpić takie pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć. Poza tym strona musi wykazać, że stan zdrowia w danym okresie uniemożliwiał jej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności osobiście, jak również wykluczał możliwość posłużenia się inną osobą. Na okoliczność zaistnienia nagłej choroby uniemożliwiającej prowadzenie spraw i dokonywanie czynności powinno być przedstawione stosowne zaświadczenie lekarskie (por. postanowienie NSA z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I FZ 397/13, LEX nr 1397085). W ocenie Sądu, choroby Skarżącego nie nosiły znamion nagłej, niemożliwej do przewidzenia przypadłości. Nawet bowiem najpoważniejsza choroba o charakterze przewlekłym, o ile strona ma obiektywne możliwości podjęcia określonych czynności w postępowaniu sądowym, nie może być wystarczającym powodem dla uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione. W związku z powyższym, w ocenie Sądu, nie można uznać, iż Skarżący dołożył wszelkich możliwych starań aby dochować terminu do złożenia skargi. Poza tym zauważyć również należy, że z przedłożonej przez Skarżącego dokumentacji medycznej nie wynika, iż w trakcie biegu terminu do złożenia skargi, tj. od 20 października 2015 r. do 18 listopada 2015 r., przechodził on jakąś operację czy zabieg w związku z czym przebywał też w szpitalu. Z przedłożonej dokumentacji wynika zaś, że okoliczność taka miała miejsce dopiero w okresie od [...] do [...] marca 2016 r. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze fakt, iż zdaniem Sądu, okoliczności podniesione przez Skarżącego, nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji postanowienia.