III SA/Wa 3470/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska, po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2014 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżąca-E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r., w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za grudzień 2014 r. Pismem z dnia 7 marca 2016 r. pełnomocnik Skarżącej złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] października 2015 r. ze względu na niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wskazał, iż zwiększona dolegliwość i nieodwracalność skutków związanych ze spełnieniem zobowiązania wynika z grożącego Skarżącej spółce niebezpieczeństwa cofnięcia przez bank przysługującej Skarżącej linii kredytowej niezbędnej do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na znaczne obniżenie wypłacalności spółki. W ocenie pełnomocnika okoliczność ta znajduje potwierdzenie w korespondencji prowadzonej przez Skarżącą z bankiem [...] S. A. kredytującym bieżącą działalność Skarżącej spółki, z której wynika, że prowadzone przeciwko Skarżącej czynności egzekucyjne w postaci zajęcia jej kont bankowych naruszają postanowienia Umowy o Kredyt Handlowy z dnia [...] sierpnia 2013r. i wypełniają przesłanki wypowiedzenia Umowy. Pełnomocnik podniósł, że brak możliwości pozyskania niezbędnych funduszy z pożyczek i kredytów w połączeniu z utratą znacznych, wolnych aktywów pieniężnych w wysokości [...] zł może z dużym prawdopodobieństwem doprowadzić do sytuacji, w której Skarżąca utraci możliwość bieżącego pokrywania kosztów prowadzonej przez nią działalności gospodarczej oraz zdolność do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Zaznaczył, iż ta ostatnia okoliczność wypełnia definicję niewypłacalności zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 roku Prawo upadłościowe (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 233 ze zm.). Podkreślił, że Skarżąca jest największym pracodawcą w gminie W. a rozmiar i wartość jej działalności gospodarczej ma istotne znaczenie dla całego powiatu olkuskiego. Następstwa upadłości takiego podmiotu gospodarczego powodowałyby trudne do odwrócenia skutki dla gospodarki regionu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten przyznaje zatem stronie prawo do wystąpienia z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skorzystanie z tej możliwości wiąże się jednak z obowiązkiem takiego sformułowania wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na spełnienie przynajmniej jednej z dwóch wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie i literaturze konsekwentnie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) pozwalających wywieść, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne. Jego twierdzenia powinny odwoływać się do materiałów źródłowych, jak również skonkretyzowanych danych, wystarczająco obrazujących jego sytuację. Brak takiego odniesienia uniemożliwia pozytywną weryfikację ich wiarygodności, a w rezultacie przychylenie się do zgłoszonego żądania (zob. postanowienia NSA z: 14 marca 2014 r., II FZ 171/14; 10 grudnia 2013 r., I FSK 2109/13; 29 października 2013 r., I FZ 388/13; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wydanie 4, Wolters Kluwer 2011, s. 229). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Jego uzasadnienie sprowadza się w istocie do ogólnego stwierdzenia, iż egzekucja zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją doprowadzi do cofnięcia przez bank przysługującej Skarżącej linii kredytowej niezbędnej do dalszego prowadzenia działalności gospodarczej, a tym samym pozbawi Skarżącą środków do regulowania bieżących zobowiązań, a w konsekwencji doprowadzi do upadłości Skarżącej. Skarżąca nie podała żadnych konkretnych informacji (o ich udokumentowaniu nie wspominając), z których wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota zobowiązań określonych zaskarżoną decyzją przekracza jej możliwości płatnicze. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować powstaniem po stronie Skarżącej znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków . Tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia ich wniosku. Na marginesie zauważyć należy, że obowiązek uregulowania zaległości podatkowych w każdym przypadku, niezależnie od zamożności podatnika, łączy się z obniżeniem jego dochodu. Nie oznacza to jednak automatycznie powstania szkody i to znacznych rozmiarów lub trudnych do odwrócenia skutków, którym zapobiec może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia NSA z: 15 stycznia 2014 r., II FSK 2165/13; 15 marca 2013 r., II FSK 410/13). Z tej przyczyny Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.