III SA/Wa 3487/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad 2010r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M.C. (zwana dalej: "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję kasatoryjną Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej zwany: "DIS") z [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za wrzesień, październik, listopad 2010r. Skarżąca we wskazanej skardze zawarła również wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji DIS, z uwagi na zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Sąd podkreśla, iż wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie tych aktów administracyjnych, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do tak rozumianego wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów administracyjnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. W rzeczywistości problem wykonania aktu administracji dotyczy więc aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki (por. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - komentarz, LexisNexis, W-wa 2005, str. 295). Decyzja kasatoryjna, na mocy której uchylono decyzję organu pierwszej instancji, a tego rodzaju decyzja została zaskarżona przez Skarżącą w sprawie i objęta wnioskiem o wstrzymanie wykonania, nie wymaga wykonania i nie nadaje się do wykonania. W wyniku bowiem wydania przez DIS ww. decyzji, która jest ostateczna w toku instancji na stronie nie ciąży żaden obowiązek nadający się do dobrowolnego wykonania bądź kwalifikujący się do egzekucji. Stanowisko analogiczne prezentowane jest w orzecznictwie NSA, a Sąd rozpoznający wniosek Skarżącej, w pełni poglądy te podziela (por. postanowienia NSA z: 6 października 2010r., II GZ 281/10; 20 maja 2008r., II FZ 171/08; 23 kwietnia 2008r., II OZ 345/08). Sąd, z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji o odmowie wstrzymania wykonania kasatoryjnej decyzji DIS.