III SA/Wa 3518/12

WyrokWSA w Warszawie2013-07-09

Skład orzekający: Beata Sobocha, Sylwester Golec, Anna Wesołowska

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy organ podatkowy może odmówić stwierdzenia nadpłaty podatku dochodowego od osób fizycznych bez uprzedniego uchylenia lub zmiany decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego?
Ratio decidendi
Organ podatkowy nie może stwierdzić nadpłaty podatku bez uprzedniego określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego w drodze decyzji wymiarowej. Decyzja o odmowie stwierdzenia nadpłaty jest uzasadniona, gdy decyzja określająca zobowiązanie podatkowe pozostaje w mocy i wskazuje na brak nadpłaty. Postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego ma charakter zasadniczy wobec postępowania o stwierdzenie nadpłaty.
Stan faktyczny
Skarżąca J. M. złożyła korektę zeznania podatkowego PIT-37 za 2006 rok, wykazując dochody zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Wniosek o stwierdzenie nadpłaty został odrzucony przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, który wcześniej wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe na kwotę 4.153 zł. Skarżąca odwołała się do Dyrektora Izby Skarbowej, który utrzymał decyzję organu pierwszej instancji. Skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie.
Rozstrzygnięcie
Oddalił skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2013 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. oddala skargę Skarżąca, Pani J. M. złożyła 27 kwietnia 2007 w Urzędzie Skarbowym w W. zeznanie PIT-37 o wysokości osiągniętego w 2005 roku dochodu (poniesionej straty), dokonując indywidualnego rozliczenia dochodów i wykazując podatek należny w wysokości 4195,00 zł. Następnie, pismem z dnia 27.12.2011 r., Skarżąca wystąpiła do Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w związku z wykazaniem w zeznaniu podatkowym złożonym za ten okres przychodów sfinansowanych ze środków Unii Europejskiej, zwolnionych, jej zdaniem, z opodatkowania na mocy przepisu art. 21 ust. 1 pkt 46 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm., zwanej dalej u.p.d.o.f.). Do wniosku dołączona została korekta zeznania podatkowego PIT-37 za 2006 rok, w której Skarżąca wyłączyła z przychodów podlegających opodatkowaniu część wynagrodzenia otrzymanego w związku z zatrudnieniem w Ministerstwie Infrastruktury przy realizacji projektu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (SPOT), współfinansowanego w 75% ze środków Unii Europejskiej i wykazała podatek należny w wysokości 0 zł. . Powyższy wniosek przekazany został zgodnie z właściwością miejscową do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. (NUS). Organ ten postanowieniem z dnia [...].02.2012 r. wszczął wobec Skarżącej postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok, a następnie decyzją z dnia [...].04.2012 r., określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 rok w kwocie 4.153 zł. Następnie, decyzją z [...] kwietnia 2012 r. NUS odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych wskazując w uzasadnieniu, że z uwagi na zasadniczy charakter postępowań w sprawie określenia zobowiązań podatkowych, w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty, wydając decyzję w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie przeprowadza się postępowania podatkowego po raz wtóry lecz biorąc pod uwagę wydaną decyzję określającą, rozstrzyga się w sprawie stwierdzenia nadpłaty. NUS wskazał następnie, że wobec wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe na kwotę 4.153 zł. brak jest podstaw do stwierdzenia, że powstała nadpłata w kwocie 4.460,30 złotych. Skarżąca wniosła od powyższej decyzji odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej w W. (DIS), zarzucając : a. błędną wykładnię w zakresie przepisu art. 21 ust.1 p. 46 u.p.d.o.f. poprzez przyjęcie, że ustalony w sprawie stan faktyczny nie podpada pod wyżej wskazane zwolnienie przedmiotowe dochodów zwolnionych od podatku b. naruszenie przepisu art. 75 §2 pkt 1 lit. a) ustawy Ordynacja podatkowa, c. błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie poprzez ustalenie, że odwołująca się jako pracownik nie była bezpośrednim beneficjentem priorytetu 3 Programu operacyjnego Transport na lata 2004-2006 - wsparcie wyodrębnionych pracowników ministra właściwego ds. transportu - oraz, że nie realizowała bezpośrednio celów programu. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i określenie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. przy uwzględnieniu, że jej dochody w zakresie wskazanym we wniosku o stwierdzenie nadpłaty korzystają ze zwolnienia od podatku. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej DIS decyzją z dnia [...].10.2012 r. utrzymał w mocy decyzję NUS, wskazując, że odmowa stwierdzenia nadpłaty jest konsekwencją określenia Skarżącej kwoty zobowiązania podatkowego za 2005 r. decyzją NUS z 5 kwietnia 2012 r., zmienioną następnie decyzją z 30 lipca 2012 r. na kwotę 4195 złotych. Podtrzymał stanowisko organu pierwszej instancji, że postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego ma charakter procedury zasadniczej w stosunku do postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Na powyższą decyzję Skarżąca wniosła do tutejszego sądu skargę, w której w całości podtrzymała zarzuty i ich uzasadnienie zawarte w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Skarga jest nieuzasadniona i jako taka podlega oddaleniu. Na wstępie wskazać należy, że należy, że zgodnie z art. 21 § 2 O.p., jeżeli przepisy prawa podatkowego nakładają na podatnika obowiązek złożenia deklaracji, a zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, natomiast w myśl art. 21 § 3 tej ustawy, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części podatku nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję w której określa wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Złożenie przez Skarżącą korekty deklaracji w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. wywołało takie same skutki, jak złożenie pierwotnego zeznania. Zeznanie (także skorygowane) kształtuje wysokość zobowiązania podatkowego dopóki nie zostanie zastąpione decyzją organu podatkowego. O ile zatem, w dacie złożenia korekty deklaracji Skarżąca wykazała nadpłatę, to ten stan rzeczy może ulec zmianie ze względu na wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za dany rok. Rozstrzygnięcie to jest wynikiem postępowania podatkowego, które ma na celu stwierdzenie, czy dane zawarte w korekcie, mające wpływ na wysokość tego zobowiązania, są zgodne ze stanem faktycznym i czy podatek został w niej wyliczony w prawidłowej wysokości. W toku tego postępowania organ podatkowy określa samodzielnie prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego bądź umarza to postępowanie, jeżeli stwierdzi, że podatnik zadeklarował podatek w prawidłowej wysokości. Z decyzji wymiarowej wynikają dalsze konsekwencje podatkowe, gdyż jest ona podstawą stwierdzenia nadpłaty tego podatku lub też ustalenia, że podatnika obciąża zaległość podatkowa. Sąd rozpoznający sprawę wskazuje, że w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie pogląd, zgodnie z którym "nie jest możliwe orzekanie przez organy podatkowe w sprawie stwierdzenia nadpłaty (pozytywnie lub negatywnie dla wnioskodawcy), bez uprzedniego określenia podatnikowi wysokości zobowiązania podatkowego. Decyzja wydana przez organ podatkowy I instancji w sprawie nadpłaty, musi uwzględniać sentencję rozstrzygnięcia w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego i z pewnością rozstrzygnięcie to, będzie w konsekwencji miało wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie nadpłaty i jego podstawę prawną" (por. m.in. wyrok NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 345/06, LEX nr 216725). Wykazany wyżej związek postępowania zainicjowanego wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, złożonym przez Skarżącą w dniu 27 grudnia 2011 r. na podstawie art. 75 § 1 O.p., z wszczętym na podstawie art. 21 § 3 tej ustawy postępowaniem wymiarowym oznacza, że uznanie za prawidłową decyzji określającej zobowiązanie podatkowe skutkuje koniecznością oddalenia skargi na decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty. Sądowi rozpoznającemu sprawę z urzędu znana jest okoliczność, że wyrokiem tutejszego sądu z 9 lipca 2013 r., III SA/Wa 3517/12 oddalona została skarga Skarżącej na decyzję DIS z [...] października 2012 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za 2006 r. Wobec powyższego, uznając zarzuty podniesione w skardze za niezasadne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 29.07.2026. · Źródło