III SA/Wa 3521/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, sędzia WSA Aneta Lemiesz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...] Prezydent m. W., po złożeniu przez Skarżącego M. P. wniosku z 4 marca 2015r., postanowieniem z [...] kwietnia 2015r. orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...] (kiosk) za okres od 3 września 2012r. do 31 grudnia 2014r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku czynności sprawdzających ustalono, że Skarżący w dniu 3 września 2012r. zawiesił działalność gospodarczą. W okresie zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej przedsiębiorca nie może wykonywać działalności gospodarczej i osiągać bieżących przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej. Czasowe zawieszenie funkcjonowania przedsiębiorstwa nie oznacza jednakże ustania jego bytu prawnego i nie daje podstaw do zmiany przeznaczenia gruntów i budynków jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Instytucja zawieszenia nie powoduje, że przedsiębiorca traci swoje przymioty, a grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności tracą swój charakter. Brak jest więc podstaw do zmiany stawki podatku od nieruchomości. Ponadto organ dodał, że zmiana stawki podatku jest możliwa w przypadku budynków mieszkalnych lub ich części, które przed zawieszeniem objęte były stawką właściwą dla obiektów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, w którym odniósł się do swojej sytuacji zdrowotnej i związanej z nią koniecznością przebywania na zwolnieniu lekarskim w okresie od 6 listopada 2011r. do 3 września 2012r. Wskazał, że od 3 września 2012r. uzyskał prawo do renty bez prawa do pracy i był zmuszony zawiesić działalność gospodarczą. Skarżący dodał, że w momencie zawieszenia działalności gospodarczej i jej wyrejestrowania nikt go nie pouczył, iż powinien wystąpić o zmianę podatku od nieruchomości. W związku z powyższym, a także w związku z ciężką sytuacją materialną, Skarżący wniósł o zmniejszenie należności podatkowej za okres od 2013r. do 2015r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej też jako: "Kolegium") postanowieniem z [...] października 2015r. utrzymało w mocy powyższe postanowienie. W uzasadnieniu wskazało, że zgodnie z art. 165a § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p."), gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie. Zwrot "nie może być wszczęte" zawarty w art. 165a O.p. należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego (wyrok WSA w Krakowie z 17 września 2013r. I SA/Kr 686/13, LEX nr 1369972). "Treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wskazuje, że czynnikiem decydującym o uznaniu nieruchomości za związaną z prowadzeniem działalności gospodarczej jest kryterium posiadania przez przedsiębiorcę w znaczeniu o jakim mowa w art. 336 k.c., a więc jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. W przepisie tym nie ma mowy o warunku wykorzystywania określonych przedmiotów opodatkowania na cele związane z działalnością gospodarczą. Wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę. Choć zawieszenie działalności gospodarczej przerywa niejako wykonywanie działalności gospodarczej, to w żaden sposób nie pozbawia działalności gospodarczej jej cech" (wyrok WSA w Lublinie z 30 stycznia 2013r., I SA/Lu 891/12, LEX nr 1348198). "Co do zasady nieruchomości będące w posiadaniu przedsiębiorcy stanowią nieruchomości związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, również w sytuacji, gdy przedsiębiorcą jest tylko jeden ze współwłaścicieli (a więc także w sytuacji zawieszenia przez jednego ze współwłaścicieli działalności gospodarczej)" (wyrok WSA w Gdańsku z 28 listopada 2012r. I SA/Gd 950/12, LEX nr 1232092). Mając powyższe na uwadze Kolegium stwierdziło, że skoro Skarżący zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej 3 września 2012r., to oznacza, że nie ustał jego byt prawny, a co za tym idzie, stawki podatkowe określone ostatecznymi decyzjami za lata 2012 i 2014 są prawidłowe i nie mogą być zmienione. Skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie, występując o zmniejszenie podatku za okres od września 2012r. do grudnia 2014r. do wysokości wymiaru podatku – jak od dnia 1 stycznia 2015r. do 31 grudnia 2015r., tj. do kwoty 75 zł. W uzasadnieniu skargi powtórzył argumentację zawartą w odwołaniu podkreślając, że ZUS nie wypłacił mu świadczeń za okres, w którym przebywał na zwolnieniach lekarskich, a także, że od 2012r. trwa proces sądowy o wypłacenie świadczeń za te zwolnienia. Skarżący podkreślił, że w orzeczeniu Orzecznika ZUS przy przyznaniu mu renty zakazano mu pracy. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazane. Na wstępie należy podkreślić, że sąd administracyjny, zgodnie z art. 184 Konstytucji RP i art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 ze zm.) sprawuje kontrolę zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718, ze zm., dalej "P.p.s.a."), na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, należy stwierdzić, iż doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do brzmienia art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Mając powyższe na uwadze, a także okoliczność, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonego aktu niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie narusza przepisy postępowania w sposób powodujący konieczność wyeliminowania go z porządku prawnego. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] października 2015r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta m. W. z [...] kwietnia 2015r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...] za okres od 3 września 2012r. do 31 grudnia 2014r., wydane w oparciu o treść art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.). Postanowienie Prezydenta m. W. zostało wydane w związku z wystąpieniem przez Skarżącego wnioskiem z 4 marca 2015r. o obniżenie stawki podatku od nieruchomości od momentu zawieszenia działalności gospodarczej, tj. od dnia 3 września 2012r. do 1 stycznia 2016r. We wniosku tym Skarżący wskazał, że uzyskał informację, iż stawka podatku od nieruchomości w czasie nieprowadzenia działalności gospodarczej wynosi 8 zł, podczas gdy w czasie prowadzenia takiej działalności wynosi ona ponad dwadzieścia złotych. Zauważyć należy, że jak wynika z akt sprawy, decyzją z [...] stycznia 2013r. Prezydent m. W. ustalił Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na rok 2013, decyzją z [...] stycznia 2014r. ustalił Skarżącemu wymiar podatku od nieruchomości na rok 2014 oraz decyzją z [...] stycznia 2015r. ustalił wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 – według stawki dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Decyzje te zostały doręczone Skarżącemu i stały się ostateczne. W aktach sprawy brak decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości na rok 2012 i dowodu jej doręczenia Skarżącemu. Postanowieniem z [...] marca 2015r. Prezydent m. W. wznowił postępowanie podatkowe w sprawie zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na rok 2015 powołując się na złożenie przez Skarżącego 6 marca 2015r. korekty informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych w związku z wykreśleniem z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. Następnie decyzją z [...] maja 2015r. Prezydent m. W. uchylił po wznowieniu postępowania decyzję z [...] stycznia 2015r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 i ustalił ten podatek w niższej wysokości przyjmując stawki dla budynków pozostałych. W decyzji tej wskazano, że Skarżący z dniem 25 listopada 2014r. został wykreślony z rejestru osób prowadzących działalność gospodarczą. Z kolei ww. postanowieniem z [...] kwietnia 2015r. Prezydent m. W., powołując się na art. 165a O.p., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W. przy ul. G. [...] za okres od 3 września 2012r. do 31 grudnia 2014r. W motywach tego postanowienia organ podatkowy stwierdził, że niemożliwe jest wszczęcie postępowania w przedmiocie zmiany wymiaru podatku od nieruchomości za okres od 3 września 2012r. do 31 grudnia 2014r., gdyż czasowe zawieszenie funkcjonowania przedsiębiorstwa nie oznacza ustania jego bytu prawnego i nie daje podstaw do zmiany przeznaczenia gruntów i budynków jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Instytucja zawieszenia nie powoduje, że przedsiębiorca traci swoje przymioty, a grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności tracą swój charakter. Zdaniem organu podatkowego, brak jest więc podstaw do zmiany stawki podatku od nieruchomości. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 165a § 1 O.p., gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Jak wynika z cytowanego przepisu, przesłankami wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania są: wniesienie żądania przez osobę niebędącą stroną, inne przyczyny. Podkreślenia wymaga, iż zwrot "nie może być wszczęte" zawarty w art. 165a O.p. należy odnieść przede wszystkim do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne przepisy, których interpretacja uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenie treści żądania w sposób merytoryczny. Chodzi zatem o takie sytuacje, gdy w sprawie toczy się już postępowanie podatkowe, zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna, w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego. W postanowieniu o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego, wydanym na podstawie art. 165a § 1 O.p., organ podatkowy nie dokonuje merytorycznej oceny zasadności wniosku strony. Merytoryczna ocena zasadności wniosku strony, może zostać dokonana w decyzji po przeprowadzeniu stosownego postępowania. W świetle powyższego stwierdzić zatem należy, że organ podatkowy nie wskazał żadnej przyczyny, która uniemożliwiałaby merytoryczne rozpoznanie wniosku Skarżącego o zmianę wymiaru podatku od nieruchomości za okres od 3 września 2012r. do 31 grudnia 2014r. Organ nie wykazał, ani że toczy się już postępowanie podatkowe w tym przedmiocie, ani że zapadła już decyzja ostateczna lub nieostateczna w sprawie zmiany wymiaru podatku, ani że w przepisach ustaw podatkowych nie istnieje podstawa do rozpatrzenia tej treści żądania w trybie postępowania podatkowego. Organ podatkowy dokonał natomiast merytorycznej oceny wskazanej przez Skarżącego okoliczności zawieszenia z dniem 3 września 2012r. prowadzonej działalności gospodarczej, uznając że okoliczność ta nie uzasadnia wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2012-2014. Zważyć w tym miejscu należy, mając na względzie wydane uprzednio decyzje w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego od nieruchomości położonej w W. przy ul. G. oraz treść wniosku Skarżącego z 4 marca 2015r. i treść zażalenia, że jego intencją była zmiana tych decyzji poprzez zmniejszenie ustalonych nimi zobowiązań podatkowych ze względu na zmniejszenie stawki podatku spowodowanej zawieszeniem z dniem 3 września 2012r. prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej, które nastąpiło w związku z przyznaniem renty bez prawa do pracy ze względu na stan zdrowia. Innymi słowy według Skarżącego, zawieszenie prowadzonej działalności gospodarczej winno skutkować zmianą stawki podatku, a w konsekwencji zmniejszeniem zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2012-2015. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 254 § 1 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. W myśl § 2 zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. Z powyższego przepisu prawa wynika, że zmiana stanu faktycznego, która dotyczy faktów prawotwórczych wpływających na wysokość zobowiązania podatkowego jest przesłanką wzruszenia decyzji ostatecznej. Zmiana stanu faktycznego musi nastąpić po doręczeniu decyzji stronie (art. 211 O.p.), ale znaczenie prawne nowych faktów musi znajdować podstawę prawną w przepisach prawnych obowiązujących wcześniej, tj. w dacie wydania decyzji podatkowej (art. 210 § 1 pkt 2 O.p.). Fakty zaistniałe po doręczeniu decyzji są w danej sprawie nowe, ale mają rangę faktów prawotwórczych z mocy przepisów, które tworzyły stan prawny sprawy w dacie wydania decyzji ostatecznej przez organ podatkowy. W wyrokach z 26 października 2000r. (sygn. akt I SA/Po 1939/99 i I SA/Po 2001/99, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że art. 254 O.p. jest przepisem wyjątkowym, który nie ma charakteru samodzielnego. Jego stosowanie zależy od istnienia innych przepisów szczegółowego prawa podatkowego (przede wszystkim przepisów materialnego prawa podatkowego), gdzie określone są warunki (okoliczności faktyczne), od których uzależnione jest ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego. Pozwala on na zmianę (a więc nie na uchylenie) decyzji ostatecznej, jeżeli nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania podatkowego, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach materialnego prawa podatkowego. Jak wynika z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014r. poz. 849 ze zm.; dalej: "u.p.o.l."), jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W myśl natomiast art. 6 ust. 8 u.p.o.l. jeżeli w ciągu roku podatkowego nastąpiło wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub zaistniało zdarzenie, o którym mowa w ust. 3, organ podatkowy dokonuje zmiany decyzji, którą ustalono ten podatek. Wskazane przepisy przewidują możliwość zmiany wysokości opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, w szczególności zmiana sposobu użytkowania przedmiotu podatku lub jego części. Wówczas obniżka lub podwyższenie podatku następuje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym ta zmiana nastąpiła. Przepis ten uwzględnia potrzeby praktyki, albowiem stany faktyczne, od których zależy wysokość podatku od nieruchomości, mogą zmieniać się nawet kilkakrotnie w ciągu roku, a ponadto zmiany te mogą następować już po wydaniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, która wydawana jest co do zasady na początku roku. Wskazać też należy, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Tak więc nowa okoliczność istniejąca w dniu wydania decyzji, a nie znana organowi – to podstawa do wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania administracyjnego (podatkowego) jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. Celem wznowionego postępowania jest natomiast ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz – w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Mając na uwadze treść wskazanych przepisów oraz wniosek Skarżącego, organ podatkowy winien rozważyć, czy i który ze wskazanych trybów winien mieć zastosowanie w sprawach objętych tym wnioskiem. Organ w tym celu winien w pierwszej kolejności ustalić czy wydane zostały decyzje ustalające podatek od nieruchomości za lata objęte wnioskiem i czy mają one przymiot ostateczności. Jak już wskazano, w aktach sprawy brak decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na rok 2012 i dowodu jej doręczenia, a tym samym w oparciu o nadesłane do Sądu akta, nie ma możliwości stwierdzenia czy decyzja taka została wydana i czy jest ostateczna. Zarówno natomiast tryb wskazany w art. 240, jak i w art. 254 O.p. może być zastosowany gdy decyzja ma walor ostateczności. Ponadto należy mieć na względzie, że tryb jaki winien być zastosowany (czy wynikający z art. 240 czy z art. 254 O.p.) zależy od tego czy zmiana stanu faktycznego o charakterze prawotwórczym ma miejsce przed wydaniem decyzji czy już po wydaniu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Po dokonaniu ustaleń w tym zakresie organ podatkowy w przypadku gdy decyzje są ostateczne powinien następnie przeprowadzić stosowne postępowania i dokonać oceny, czy wskazana przez Skarżącego okoliczność zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej z dniem 3 września 2012r. ma charakter prawotwórczy wpływający na wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata wskazane we wniosku. Innymi słowy organ winien ocenić czy wskazana przez Skarżącego okoliczność wpływa czy nie wpływa na wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości, a w konsekwencji jest czy nie jest podstawą bądź do zmiany decyzji ostatecznej bądź do uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji ostatecznej i ustalenia podatku w innej wysokości. Dokonanie oceny, czy okoliczność zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej ma charakter prawotwórczy wpływający na wysokość zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości – to merytoryczna ocena przesłanek zmiany decyzji ostatecznej oraz przesłanek wznowienia postępowania, a w konsekwencji merytoryczna ocena zasadności wniosku Skarżącego z 4 marca 2015r. Oznacza to, że postępowanie winno zakończyć się wydaniem decyzji co do istoty, a nie postanowieniem o odmowie wszczęcia postępowania podatkowego. Wskazać jednocześnie należy, że choć organ podatkowy uznał, iż wykreślenie z dniem 25 listopada 2014r. działalności gospodarczej z ewidencji ma wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości i po wznowieniu postępowania decyzją z [...] maja 2015r. uchylił decyzję z [...] stycznia 2015r. ustalającą wysokość podatku od nieruchomości na rok 2015 i ustalił ten podatek w niższej wysokości przyjmując stawki dla budynków pozostałych, to jednakże nie uwzględnił norm zawartych w art. 6 ust. 3 i 8 u.p.o.l. i faktu, że okoliczność wykreślenia działalności gospodarczej z dniem 25 listopada 2014r., ma także wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2014r. począwszy od 1 grudnia 2014r. (art. 254 O.p. w zw. z art. 6 ust. 3 i 8 u.p.o.l.). W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ podatkowy odmawiając wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p., naruszył powyższy przepis postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji naruszyło przepisy art. 230 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 w zw. z art. 165a § 1 O.p. również w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wskazać także należy, że orzekający w niniejszej sprawie Sąd nie wypowiada się merytorycznie w kwestii zasadności wniosku Skarżącego o zmianę wysokości zobowiązań podatkowych w podatku od nieruchomości za lata 2012-2014 i nie przesądza czy wskazana przez Skarżącego okoliczność zawieszenia prowadzenia działalności gospodarczej ma charakter prawotwórczy i czy ma wpływ na wysokość zobowiązań podatkowych za wskazane lata. Te okoliczności winny być przedmiotem badania organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Mając na uwadze powyższe należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. orzec jak w sentencji wyroku. Na zasadzie art. 135 P.p.s.a. usunięto z obrotu prawnego postanowienie I instancji, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy, której dotyczyła skarga.