III SA/Wa 355/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Trelka, Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Beata Sobocha, Protokolant specjalista Ewa Rutkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi Z.B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. uchyla zaskarżoną decyzję Jak wynika ze stanu faktycznego przedstawionego przez organy podatkowe, Z. B. (dalej "Skarżący") w 2009 r. prowadził działalność gospodarczą i opłacał podatek dochodowy z ww. tytułu wg. zasad ogólnych, a jako ewidencję księgową prowadził podatkową księgę przychodów i rozchodów. Skarżący 29 kwietnia 2010 r. złożył w Urzędzie Skarbowym w W. zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009. W toku postępowania kontrolnego, wszczętego postanowieniem Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] października 2012 r., stwierdzono, że Skarżący był uczestnikiem internetowych konkursów, gier i zakładów wzajemnych organizowanych za granicą, z których w 2009 r. uzyskał wygrane w kwocie 7.546.841,67 zł. Skarżący z tytułu tych wygranych nie wykazał w zeznaniu rocznym PIT - 36 za 2009 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych w kwocie 754.684 zł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. decyzją z [...] sierpnia 2014 r. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie 754.684 zł. Skarżący w odwołaniu od ww. decyzji zarzucił naruszenie: art. 121, art. 122, art. 188 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (j. t. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., dalej: "O.p"). Wniósł także o przeprowadzenie dowodu poprzez uzyskanie informacji od organizatorów gier, na okoliczność przypisania konkretnych wygranych, (sum) do konkretnie ustalonego rodzaju gry. Wskazał, że organ podatkowy nie ustalił, z jakiego rodzaju gry, uzyskano przychód, który stał się podstawą do naliczenia podatku, a poprzestał tylko i wyłącznie na naliczeniu, w sposób automatyczny, podatku od kwot, które wpłynęły na jego konta bankowe. Wskazał, że wpływy na konto, nie stanowią jedynej podstawy opodatkowania, bo pieniądze wpływały z różnego rodzaju gier, np.: przelewane były kwoty z tytułu wygranych w kasynie. Zaznaczył, że taka wygrana korzysta ze zwolnienia w całości zgodnie zapisem art. 21 ust. 1 pkt 6 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (j. t. Dz.U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm., dalej: "u.p.d.o.f."). Ponadto Skarżący podniósł, że żaden organ zagranicznej administracji podatkowej, nie udzielił jednoznacznych informacji na okoliczność pobrania lub braku obowiązku pobrania zaliczek na podatek od przychodu z tytułu wygranych. Zdaniem Skarżącego nie wyjaśnione okoliczności, należy rozstrzygnąć na jego korzyść i przyjąć, że należne daniny od przychodu z wygranych zostały uiszczone. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z [...] grudnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając wskazał, że kwestią sporną w sprawie jest to, czy przychód w kwocie 7.546.841,67 zł podlega opodatkowaniu zryczałtowanym podatkiem dochodowym od osób fizycznych, czy też nie. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w 2009 r. na rachunki bankowe Skarżącego wpłynęła kwota 7.544.321,67 zł, na którą składają się wpłaty dokonane przez następujące firmy: E. PLC, E., H. LTD, B.. Potwierdza to materiał dowodowy tj.: - historie rachunków bankowych Skarżącego prowadzonych przez [...] S.A. i [...] S.A; - ogólnie dostępne dane internetowe firm obsługujących płatności globalne i międzynarodowe, które dokonały wpłat na rachunki bankowe Skarżącego tj.: E. PLC – [...] " L. (http://[...]); E. LIMITED [...], L. (http ://[...]); H. LTD – [...] (http://[...]) - informacje uzyskane za pośrednictwem Internetu www.bukmacherzy.comlbwinlwiadomościfbetclic, dotyczące wygranej w grze internetowej organizowanej przez B., - informacje dotyczące wygranych przez Skarżącego, uzyskane od brytyjskiej i maltańskiej administracji podatkowej. - pisma Skarżącego z 19 grudnia 2012 r., 02 stycznia 2013r., 31 stycznia 2013r., 02 lipca 2013 r.,17 lipca 2013 r., 26 października 2013 r. Organ zwrócił uwagę, że z wyjaśnień Skarżącego wynika, że ww. wpłaty pochodziły z wygranych, które uzyskał uczestnicząc w grach organizowanych przez firmy B., B., S., B., U. i inne, mające siedziby na terytorium Unii Europejskiej oraz że od wygranych został pobrany podatek przez organizatora gier i z tego powodu przychody z gier nie zostały wykazane w zeznaniu rocznym PIT-36 za 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. powołał się na informacje uzyskane od brytyjskiej administracji podatkowej, z których wynika, że Skarżący był klientem S., na koncie której zdeponował kwotę 1.506.584 zł, jednakże nie potwierdziła uzyskania wygranych i wypłat na konto bankowe Skarżącego. Ponadto wynika z nich, że informacje związane z rzeczywiście postawionymi zakładami i uzyskanymi zwycięstwami/nagrodami są w posiadaniu spółki zależnej S., która znajduje się poza brytyjską jurysdykcją na wyspie A.. Organ wskazał, że maltańska administracja podatkowa poinformowała, że firmy B. oraz U. są uprawnione do organizowania gier hazardowych na podstawie prawa obowiązującego na Malcie. Ponadto wskazała, że w okresie styczeń – grudzień 2009 r. w systemie firmy B. nie została zarejestrowana żadna działalność Skarżącego. Odnośnie U. uzyskano informację, że Skarżący w 2009 r. uzyskał wygraną w wysokości 2.520 zł, którą umiejscowił w nowych zakładach i stracił ją, a z tytułu uzyskanych wygranych nie zostały pobrane żadne podatki. Zdaniem organu kwotę 7.544.321,67 zł wygraną należy zwiększyć o 2.520 zł, którą Skarżący uzyskał w grach organizowanych przez U.. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskazał, że Skarżący nie udokumentował wysokości poszczególnych wygranych uzyskanych od ww. firm oraz nie określił nazw gier, w których wygrane te wystąpiły, kto był ich fundatorem oraz w jakim kraju zostały wypłacone. Nie przedłożył też żadnych dowodów potwierdzających pobranie podatku przez organizatorów gier. Zdaniem organu skoro Skarżący, który uzyskuje przychód z tytułu wygranych w grach nie potrafi wykazać rodzaju gry oraz pobranego podatku związanego z wygraną, albo świadomie decyduje się zachować w tajemnicy rzeczywisty rodzaj gry i wysokość jej wygranej, to brak jest podstaw do niezaliczenia wartości wygranych do przychodów opodatkowanych na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Ponadto warunkiem niezbędnym dla zwolnienia z podatku dochodowego w myśl art. 21 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. wygranych w kasynach gry, wideoloteriach, grach na automatach, grach na automatach o niskich wygranych oraz grach w bingo pieniężne i fantowe jest okoliczność, że przychody z ww. tytułów dotyczą wygranych w grach urządzonych i prowadzonych przez uprawniony podmiot na podstawie przepisów o grach i zakładach wzajemnych obowiązujących w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Z kolei zwolnione od podatku dochodowego - stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 6a u.p.d.o.f pozostają wygrane w grach liczbowych, loteriach pieniężnych, grze telebingo, zakładach wzajemnych, loteriach promocyjnych, loteriach audiotekstowych i loteriach fantowych, jeżeli jednorazowa wartość tych wygranych nie przekracza 2.280 zł, urządzanych i prowadzonych przez uprawniony podmiot na podstawie przepisów o grach hazardowych obowiązujących w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W. suma wygranych w kwocie 7.546.842 zł podlega opodatkowaniu 10 % zryczałtowanym podatkiem dochodowym - w myśl art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f., stąd podatek ten wynosi 754.684 zł. Jednocześnie brak jest uzasadnienia dla zastosowania zwolnienia w trybie art. 21 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Wskazał, że aby zastosować wskazane zwolnienie podatkowe organy muszą dysponować dowodami, które z zgodnie z rozkładem ciężaru dowodu dostarczyć powinien Skarżący, ale tego nie zrobił. Tymczasem organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania celem pozyskania środków dowodowych istotnych w sprawie. Organ podkreślił, że chociaż organy podatkowe nie są zwolnione z obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, weryfikacji twierdzeń Skarżącego, czy też uzyskania dowodów, których Skarżący nie jest w stanie uzyskać samodzielnie, to jednak może się zdarzyć, że nie będzie już możliwe - z uwagi na upływ czasu - wykazanie niektórych faktów, także tych korzystnych dla Skarżącego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących naruszenia art. 121, art. 122, art. 188 O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, że nie są one zasadne. Organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanego przez Skarżącego dowodu, bowiem informacje dotyczące wygranych zostały już wystarczająco potwierdzone innymi dowodami, zgromadzonymi w aktach przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego, nie było uzasadnione przeprowadzanie dowodów poprzez uzyskanie informacji od organizatorów gier. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając naruszenie: - art. 21 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. poprzez jego niezastosowanie; - art. 121 § 1 O.p. poprzez prezentowanie przez organ stanowiska stricte pro fiskalnego; - art. 122 O.p. poprzez uwzględnienie jedynie tych okoliczności, które przemawiały na niekorzyść Skarżącego, co miało wpływ na wynik postępowania; - art. 124 O.p. przez niewyczerpujące wyjaśnienie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję; - art. 180 § 1 O.p. poprzez niedopuszczenie w toku postępowania wszystkich dowodów, o których przeprowadzenie wnioskował Skarżący; - art. 187 § 1 O.p. poprzez niezebranie całego materiału dowodowego; - art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych Skarżącego; - art. 191 O.p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów wskutek pominięcia wielu istotnych dla sprawy dowodów i oparcie rozstrzygnięcia tylko o dowody i fakty, które przemawiają na niekorzyść Skarżącego. Uzasadniając zarzuty Skarżący wskazał, że materiał dowodowy uzyskany od zagranicznych organizatorów gier, nie potwierdził oraz nie wykluczył poboru stosownego podatku od wygranych. Wskazał, że nie posiada instrumentów prawnych aby uzyskać dowody, na okoliczności podniesione przez Dyrektora Izby Skarbowej w W., a w szczególności na potwierdzenie, przysługującego zwolnienia w podatku, zgodnie z przepisami O.p. Ponadto podkreśla, że z materiału dowodowego nadesłanego przez zagraniczne organy podatkowe, nie wynika żądana informacja, o uzyskanie której wnosił. Poza tym organy podatkowe nie zajęły stanowiska w sprawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, które w przedmiotowym postępowaniu mogły zaistnieć, z uwagi na okoliczność, iż dotyczy to krajów Unii Europejskiej. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie. W skardze zarzucono przede wszystkim naruszenie przepisów prawa procesowego. Zarzuty te sprowadzają się do kwestii, czy w sprawie w sposób prawidłowy zgromadzono materiał dowodowy oraz w konsekwencji czy dokonano właściwych ustaleń, prowadzących do zastosowania przez organy podatkowe przepisów prawa materialnego. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Natomiast stosownie do art. 187 § 1 tej ustawy organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Wynikający z cytowanych wyżej przepisów obowiązek organów podatkowych wyjaśnienia wszystkich prawnie relewantnych faktów i zebrania całego materiału dowodowego obejmuje dążenie wszelkimi prawnie dopuszczalnymi sposobami, za pomocą wszystkich dopuszczonych prawem dowodów do ustalenia stanu faktycznego sprawy. W tym celu organ podatkowy powinien wykorzystać wszelkie środki dowodowe określone w art. 180-200 O.p. Dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy podatkowej musi być dominującym celem postępowania podatkowego, a zwłaszcza tej jego części, która nazywana jest postępowaniem dowodowym. W postępowaniu tym przyjęto również jako obowiązującą zasadę swobodnej oceny dowodów (art. 191 O.p.). W myśl zasady określonej w art. 191 O.p. organy podatkowe nie są skrępowane regułami dotyczącymi wartości poszczególnych dowodów, orzekają na podstawie własnego przekonania, popartego zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Jednakże swobodna ocena dowodów nie oznacza, że organ jest uprawniony do oceny dowodów według "swego widzimisię"; swoją ocenę w tej mierze obowiązany jest bowiem oprzeć na przekonywujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem określonych reguł tej oceny. Naruszenie tych reguł, a także norm procesowych odnoszących się do środków dowodowych, stanowi przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów (wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2160/98, LEX nr 43969). Swobodna ocena dowodów nie ma nic wspólnego z dowolną oceną dowodów. Ta ostatnia jest najczęściej następstwem zaniedbań w toku postępowania dowodowego. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Odnosząc powyższe rozważania do oceny przedmiotowej sprawy zauważyć należy na wstępie, że w postępowaniu podatkowym zebrano materiał dowodowy dotyczący zdarzeń, z którymi u.p.d.o.f. wiązało powstanie u Skarżącego zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. W skład tego materiału dowodowego weszły m.in. następujące dowody: - historie rachunków bankowych Skarżącego prowadzonych przez [...] S.A. i [...] S.A; - ogólnie dostępne dane internetowe firm obsługujących płatności globalne i międzynarodowe, które dokonały wpłat na rachunki bankowe Skarżącego tj.: E. PLC – [...], L. (http://[...]); E. LIMITED [...], L. (http ://[...]); H. LTD – [...] (http://[...]) - informacje uzyskane za pośrednictwem Internetu www.bukmacherzy.comlbwinlwiadomościfbetclic, dotyczące wygranej w grze internetowej organizowanej przez B., - informacje dotyczące wygranych przez Skarżącego, uzyskane od brytyjskiej i maltańskiej administracji podatkowej, - pisma Skarżącego z 19 grudnia 2012 r., 02 stycznia 2013r., 31 stycznia 2013r., 02 lipca 2013 r.,17 lipca 2013 r., 26 października 2013 r. Odnosząc się do tych dowodów zauważenia wymaga, że z historii rachunków bankowych wynikały wpłaty jakie uzyskał Skarżący w 2009r., pochodzące od następujących operatorów płatności internetowych: E. PLC, E., H. LTD, B.. Skarżący nie kwestionował tego faktu, a nawet w złożonym oświadczeniu potwierdził, że wpłaty te pochodzą z wygranych w różnego rodzaju grach internetowych. Ogólnie dostępne dane internetowe ww. firm, które dokonały wpłat na rachunki bankowe Skarżącego potwierdzają, że płatności wpłynęły za pośrednictwem tych firm, a nie bezpośrednio od organizatorów gier internetowych. Informacja uzyskana za pośrednictwem Internetu www.bukmacherzy.comlbwinlwiadomościfbetclic, dotycząca wygranej w grze internetowej organizowanej przez B., potwierdziła fakt nie kwestionowany przez Skarżącego. Informacje dotyczące wygranych przez Skarżącego, uzyskane od brytyjskiej i maltańskiej administracji podatkowej, w ocenie Sądu, nie przyniosły żadnych istotnych wyjaśnień, gdyż: - w odniesieniu do informacji pochodzącej od administracji brytyjskiej – uzyskano informację, że Skarżący był klientem S., na koncie której zdeponował kwotę 1.506.584 zł, jednakże nie potwierdziła uzyskania wygranych i wypłat na konto bankowe Skarżącego. Ponadto wynika z nich, że informacje związane z rzeczywiście postawionymi zakładami i uzyskanymi zwycięstwami/nagrodami są w posiadaniu spółki zależnej S., która znajduje się poza brytyjską jurysdykcją na wyspie A.; - w odniesieniu do informacji pochodzącej od administracji maltańskiej – uzyskano informację, że firmy B. oraz U. są uprawnione do organizowania gier hazardowych na podstawie prawa obowiązującego na Malcie. Ponadto wskazała, że w okresie styczeń – grudzień 2009 r. w systemie firmy B. nie została zarejestrowana żadna działalność Skarżącego. Odnośnie U. uzyskano informację, że Skarżący w 2009 r. uzyskał wygraną w wysokości 2.520 zł, którą umiejscowił w nowych zakładach i stracił ją, a z tytułu uzyskanych wygranych nie zostały pobrane żadne podatki; - organ nie zwrócił się o informacje do administracji podatkowej Gibraltaru wskazując na brak możliwości prawnych. Natomiast pisma Skarżącego z 19 grudnia 2012 r., 02 stycznia 2013r., 31 stycznia 2013r., 02 lipca 2013 r.,17 lipca 2013 r., 26 października 2013 r. wyjaśniały m.in., że wpływy na rachunki bankowe Skarżącego były wygranymi w grach internetowych. Ponadto Skarżący w pismach tych wskazał podmioty, od których uzyskał wygrane: B., B., B., S., B., U. i inne. Sąd oceniając tak zgromadzony materiał dowodowy stwierdza, że jest on niewystarczający do udowodnienia postawionej przez organy podatkowe tezy o uzyskaniu przez Skarżącego przychodu z tytułu gier internetowych, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 2 u.p.d.o.f. Przede wszystkim z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie nie wynika od jakich firm – organizatorów gier – Skarżący uzyskał wygrane oraz w jakich kwotach. Postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy podatkowe ograniczyło się do uzyskania informacji dotyczących firm wskazanych przez Skarżącego, przy czym z informacji uzyskanych od administracji brytyjskiej i maltańskiej nie wynika, aby Skarżący uzyskał w ogóle jakieś wygrane od firm, co do których administracje te udzielały informacji. Do administracji Gibraltaru organy podatkowe nie zwracały się. Organy te uznały, że skoro sam Skarżący przyznał, że wpływy na rachunki bankowe są wynikiem wygranych w grach internetowych, to jest to wystarczające do wydania decyzji określającej. Zdaniem Sądu przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, że wpływy na rachunki bankowe Skarżącego pochodzą z wygranych w grach oraz źródeł wypłat tych wygranych. Nie sposób również zgodzić się z organami podatkowymi co do braku podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie zwolnień, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 6 i 6a u.p.d.o.f. Przede wszystkim brak jest w tym zakresie stanowiska organów podatkowych. W tym zakresie organy te wskazały jedynie na brak dostarczenia przez Skarżącego dowodów, potwierdzających pobranie podatku z tytułu wygranych w innych krajach. Należy jednak zwrócić uwagę, że Skarżący wnioskował o przeprowadzenie dowodu poprzez uzyskanie informacji od organizatorów gier, na okoliczność przypisania konkretnych wygranych, sum do konkretnie ustalonego rodzaju gry. Skarżący wskazywał, że wniosek ten miał również wykazać możliwość skorzystania ze zwolnienia podatkowego. Z akt sprawy wynika, że organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanego przez Skarżącego dowodu, bowiem informacje dotyczące wygranych zostały już wystarczająco potwierdzone innymi dowodami, zgromadzonymi w aktach przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego, nie było uzasadnione przeprowadzanie dowodów poprzez uzyskanie informacji od organizatorów gier. Zdaniem Sądu, organ odmawiając przeprowadzenia wnioskowanego dowodu naruszył art. 188 O.p., gdyż informacje dotyczące wygranych nie zostały wystarczająco potwierdzone innymi dowodami. Sam organ z jednej strony twierdzi, że kwestie te zostały potwierdzone innymi dowodami, a równocześnie wskazuje, że Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów uzasadniających skorzystanie przez Skarżącego ze zwolnienia podatkowego. Ponadto, jak wskazano powyżej, materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie nie potwierdził, że wpływy na rachunki bankowe Skarżącego pochodzą z wygranych w grach oraz źródeł wypłat tych wygranych. Wobec powyższego jak najbardziej zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. W tym miejscu wyjaśnić trzeba, że Sąd dokonuje kontroli działalności administracji publicznej wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Podstawowym zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej (rządowej i samorządowej). "Sprawowanie kontroli" oznacza pewnego rodzaju wtórność działań sądu wobec działań organów administracji. Rola sądu administracyjnego sprowadza się do badania (korygowania) działania lub zaniechania organów administracji publicznej, a nie zastępowania ich w załatwianiu spraw przez wydawanie końcowego rozstrzygnięcia w sprawie. Sąd administracyjny ocenia zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej, nie zastępuje go w czynnościach. Z natury rzeczy orzeczenia sądu administracyjnego, w razie uwzględnienia skargi, rozstrzygają o uchyleniu lub stwierdzeniu nieważności zaskarżonego aktu oraz zobowiązują organ administracji do określonego zachowania się w toku dalszego załatwiania sprawy przez organ administracji. Przejęcie przez sąd administracyjny kompetencji organu administracji do końcowego załatwienia sprawy stanowiłoby wykroczenie poza konstytucyjnie określone granice kontroli działalności administracji publicznej. Poddanie działalności administracji publicznej kontroli sądu administracyjnego oznacza, że w sprawach objętych tą kontrolą nadal mamy do czynienia ze sprawami administracyjnymi, organ administracji zaś, jako podmiot administrujący, nadal nie przestaje być odpowiedzialny za administrowanie (por. R. Hauser, Założenia reformy sądownictwa administracyjnego, PiP 1999, z. 12, s. 23). Jak słusznie zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 października 2010 r. sygn. akt II FSK 1067/09 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl) sąd administracyjny nie może kontrolować tego, czego w zaskarżonym akcie nie ma, ani też uzupełniać dostrzeżone braki tych aktów. Prowadziłoby to do niedopuszczalnego wkraczania w sferę "administrowania" zastrzeżoną do wyłącznej kompetencji organów administracyjnych. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż wobec nierozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz braków w materiale dowodowym, stan faktyczny przedstawiony w zaskarżonej decyzji jest niepełny, a zatem dokonana przez ten organ subsumcja stanu faktycznego do normy prawnej nie może być uznana za prawidłową. Ponownie rozpoznając niniejszą sprawę organ zobowiązany jest uwzględnić stanowisko Sądu. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., postanowiono jak sentencji. O kosztach postępowania orzeczono zgodnie z art. 200 tej ustawy.