III SA/Wa 360/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej oraz drugiej instancji w sprawie ze skargi R. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia do grudnia 2013 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w B. z [...] września 2015 r. Nr [...] Skarżący R.K. we wniosku zawartym w skardze z 29 grudnia 2015r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: "P.p.s.a.") o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Skarbowego w B. z [...] września 2015r. W uzasadnieniu wniosku Skarżący wyjaśnił, że brak wstrzymania ww. decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności, może w znacznym stopniu utrudnić prowadzenie gospodarstwa domowego i przyczynić się do niemożliwości zaspokojenia podstawowych potrzeb małoletniego dziecka. Skarżący wskazał, że nie będzie uchylał się od obowiązku zapłaty, jednakże "chciałby aby skarżona decyzja została poddana kontroli sądowej". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd przyjmuje, że dyspozycją art. 61 § 3 P.p.s.a. są objęte zarówno akty zaskarżone jak i akty wydane w pierwszej instancji, jeżeli zostały wydane lub podjęte w postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na mocy ww. przepisu Sąd może więc na wniosek strony wydać postanowienie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji wydanej w pierwszej instancji, jak i decyzji zaskarżonej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania ww. aktów ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie istnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się jedynie na "niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb małoletniego dziecka" oraz utrudnienie prowadzenie gospodarstwa domowego. Tym samym Skarżący ograniczył się do przedstawienia możliwych i niesprecyzowanych następstw wykonania decyzji, bez uprawdopodobnienia choćby wystąpienia tych zagrożeń oraz zestawienia ich z osiąganymi dochodami. Nie wskazał też, że w odniesieniu do niego toczy się postępowanie egzekucyjne. Podane przez Skarżącego okoliczności, w zestawieniu jedynie z możliwością prowadzenia postepowania egzekucyjnego, nie wskazują, że konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji na obecnym etapie postępowania. Sądowi z urzędu znana jest okoliczność, że Skarżący uzyskuje miesięcznie dochód w wysokości 3800 zł, którym może gospodarować. Okoliczność związana z "dochodowością" gospodarstwa domowego i zdolności Skarżącego do zaspokajania potrzeb bliskich, podnoszona w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, została zbadana i oceniona w niezakwestionowanym przez Skarżącego postanowieniu WSA w Warszawie z 6 maja 2016r., wydanym w sprawie. Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji aprobuje to stanowisko oraz stwierdza, że na tej podstawie Skarżącego zwolniono jedynie w części kosztów sądowych, podobnie, jak w sprawie III SA/Wa 361/16, a Skarżący uiścił wpisy sądowe - w każdej z ww. spraw po 1000 zł, co umożliwi ocenę legalność wydanych w tych sprawach decyzji. Sąd wyjaśnia ponadto w związku z argumentacją Skarżącego zawartą we wniosku o wstrzymanie wykonania, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004r. sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Sąd, reasumując stwierdza, że Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie było zatem podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.