III SA/Wa 37/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2015 r. nr [...] , [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. i 2011 r. oraz w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2010 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji P.Z. (dalej zwany "Skarżącym") wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] października 2015 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Skarżący wniósł jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadmienił, że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącemu oraz realne zagrożenie dla istniejącej sytuacji ekonomicznej Skarżącego. Skarżący podkreślił, że jest bezrobotny i nie posiada żadnych wolnych środków, które mógłby przeznaczyć na uiszczenie należności wynikających z decyzji. Ponadto w ocenie Skarżącego wyegzekwowanie należności spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Należało odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09, stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący nie wskazał okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej mogłyby doprowadzić do wyrządzenia mu niepowetowanej szkody, lub spowodować trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podał konkretnych informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. W ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącego jest wnioskiem zbyt ogólnym, co powoduje, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącego w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo wskazanie, że zachodzi abstrakcyjne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, bez wskazania jaka to będzie szkoda, jest niewystarczające. Podobnie z twierdzeniem co do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.