III SA/Wa 3760/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Agnieszka Olesińska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2018 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. ("NUS") w dniu 21 kwietnia 2017 r. wystawił na Skarżących małżonków K.K. i A.K. tytuły wykonawcze o numerach od [...] do [...] obejmujące zaległość z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 r. i 2013 r. oraz z tytułu nieuiszczonych odsetek za zaległość w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ("NUSW"), na podstawie tych tytułów, zawiadomieniami z 22 czerwca 2017 r. Nr [...] i Nr [...] podjął próbę zajęcia rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w K. oraz Banku [...] w B. Dłużnicy zajętych wierzytelności poinformowali, iż nie prowadzą rachunku bankowego dla Skarżących. NUSW, zawiadomieniem z 22 czerwca 2017 r. Nr [...] dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę należnego Skarżącej A.K. w [...] w S. Skarżący, zarzutami z 5 lipca 2017 r., zakwestionowali przywołane zajęcie. Z uwagi na powyższe, NUSW, na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201, dalej jako "u.p.e.a."), postanowieniami z 18 lipca 2017 r. i z 25 lipca 2017 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec poszczególnych Skarżących. NUSW, pismem z 18 lipca 2017 r. zawiadomił [...] w S. o wstrzymaniu do odwołania, dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017 r., zajęcia wynagrodzenia za pracę należnego Skarżącej. NUSW, pismem z 18 lipca 2017 r. wystąpił do Wierzyciela (tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w B.) o zajęcie stanowiska w sprawie zarzutów. Skarżący, dwoma odrębnymi i tożsamymi w treści pismami z 10 sierpnia 2017 r., wnieśli zażalenie na postanowienie NUSW z [...] lipca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 kwietnia 2017 r. (nr od [...] do [...]). Zarzucili naruszenie art. 58 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia wszystkich czynności egzekucyjnych, w tym zajęcia wynagrodzenia za pracę należnego Skarżącej (...) oraz zaliczeniu wyegzekwowanej kwoty w wysokości 2.382,28 zł na poczet kosztów egzekucyjnych, w sytuacji, gdy wystąpiły przestanki do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych we wskazanym zakresie. W uzasadnieniu wskazano, iż "na gruncie niniejszej sprawy, w dniu 5 lipca 2017 r. A.K. złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i skargę na czynności egzekucyjne (...). A.K. zarzuciła naruszenie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. przepisów: art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i wniosła o uchylenie środka egzekucyjnego oraz wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi. W ocenie Skarżącej wystąpiły podstawy do uchylenia dokonanych uprzednio czynności egzekucyjnych, w szczególności wynagrodzenia za pracę oraz zaliczenia wyegzekwowanych kwot na poczet kosztów egzekucyjnych. O konieczności zastosowania art. 58 § 2 u.p.e.a. świadczy treść (nierozpoznanej jeszcze) skargi i zarzutów A.K. z dnia 5.07.2017r. Pozostałe w mocy czynności egzekucyjne nie mogą być uznane za zgodne z prawem, bowiem postępowanie egzekucyjne zostało nieprawidłowo wszczęte". Nadto wskazano, iż tytuły wykonawcze z dnia 21 kwietnia 2017 r. o numerach od [...] do [...] zostały wystawione na podstawie decyzji, które zaskarżono do WSA w Gdańsku. Skoro decyzje, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze zostały zaskarżone, to niedopuszczalnym było prowadzenie jakichkolwiek czynności egzekucyjnych. Jednocześnie Strona wniosła o zwrot wyegzekwowanej kwoty na rachunek A.K. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. ("DIAS") postanowieniem z [...] września 2017 r. Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako "k.p.a.") oraz art. 18 i art. 56 § 1 pkt 5, § 3 i § 4 w zw. z art. 35 § 1u.p.e.a., utrzymał w mocy postanowienie NUSW z [...] lipca 2017 r. Jego zdaniem sporne tytuły wykonawcze z 21 kwietnia 2017 r. zostały wystawione na oboje małżonków, co oznacza, że są one podstawą do prowadzenia jednego postępowania egzekucyjnego. Nadto Skarżący wnieśli zażalenia, które są tożsame w treści i dotyczą tego samego postanowienia i nie jest celowe prowadzenie dwóch postępowań w tej samej sprawie i wydawanie dwóch odrębnych rozstrzygnięć. Skoro Skarżący wnieśli do NUSW, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a., zarzuty w sprawie prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia 21 kwietnia 2017 r., to z uwagi na art. 56 § 1 pkt 5 w zw. z art.35 § 1 u.p.e.a., trafnie dokonał zawieszenia prowadzonego postępowania egzekucyjnego: uprawnia do tego fakt wniesienia zarzutów. Zawieszenie postępowania egzekucyjnego, o którym mowa w art. 35 u.p.e.a. następuje z mocy prawa, zaś wydane postanowienie w tym przedmiocie ma charakter deklaratoryjny. Zdaniem DIAS, nie miało miejsca w sprawie naruszenie art. 58 § 2 u.p.e.a., ponieważ zawieszenie prowadzonego wobec majątku Skarżącej postępowania egzekucyjnego nastąpiło z mocy prawa, a nie na skutek złożonego wniosku w przedmiotowej sprawie, bądź też wniosku o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego. Zdaniem DIAS, dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia egzekucji nie może być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu dotyczącym zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Również decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia [...] lutego 2017 r. Nr [...] i Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] marca 2017 r. Nr [...], będące podstawą wystawienia przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. na A.K. i K.K. tytułów wykonawczych z 21 kwietnia 2017 r. o numerach od [...] do [...], są ostateczne: egzekucja na ich podstawie jest możliwa, a obowiązkiem wierzyciela jest jej wszczęcie. A.K., pismem z 13 października 2017 r. złożyła skargę do Sądu na postanowienie DIAS z [...] września 2017 r. (nr [...]) w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, kwestionując je w całości. Poprzedzające je postanowienie NUSW z [...] lipca 2017 r. zakwestionowała w części, tj. w zakresie w jakim utrzymano w mocy dokonane czynności egzekucyjne, w szczególności zajęcie wynagrodzenia należnego A.K. za pracę w [...] w S. oraz zaliczenie wy egzekwowanej kwoty w wysokości 2 382.28 zł na poczet kosztów egzekucyjnych. Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie. 2. art. 58 § 2 u.p.e.a. poprzez jego niezastosowanie, 3. art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 58 § 2 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie Skarżąca wniosła o uchylenie w całości postanowienia DIAS oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych Zdaniem Strony, postanowienie organu odwoławczego oraz postanowienie organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 58 § 2 u.p.e.a., ponieważ w przepadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego, przepis ten pozwala na uchylenie dokonanych uprzednio czynności egzekucyjnych. Skoro Skarżąca złożyła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowań egzekucyjnych i skargę na czynności egzekucyjne NUSW polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę należało rozważyć zastosowanie tej instytucji. W ocenie Skarżącej wystąpiły podstawy do uchylenia dokonanych uprzednio czynności egzekucyjnych w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę oraz zaliczenia wyegzekwowanych kwot na poczet kosztów egzekucyjnych. O konieczności zastosowania art. 58 § 2 u.p.e.a. świadczy treść skargi i zarzutów z 5 lipca 2017 r. Skarżąca zaakcentowała, że tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2017 r., która została zaskarżona do WSA w Gdańsku. Również decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] marca 2017 r., będąca podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, nie jest prawomocna. Powyższa decyzja została zaskarżona do WSA w Gdańsku, który prowadzi w tej sprawie postępowanie o sygn. akt: I SA/Gd 771/17 Zdaniem Skarżącej, nie istnieje obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę za okres i w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym z dnia 21 kwietnia 2017 r. nr [...], ponieważ odsetki zostały naliczone odsetki za zbyt długi okres: • od kwoty 47509 zł. od dnia 01.05.2013 r. w wysokości 16.559,20 zł. • od kwoty 9 259 zł, od dnia 09.05 2013 r. w wysokości 3.203,90 zł. Nie istnieje również obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę za okres i w wysokości wskazanej w tytule wykonawczym nr [...] z dnia 21 kwietnia 2017 r. W przedmiotowym tytule wykonawczym zostały naliczone odsetki w kwocie 715 zł. Naliczając odsetki w tytułach wykonawczych organ nie uwzględnił okresów przerw w naliczaniu odsetek wynikających z art. 54 § 1 pkt. 3 i 7 Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącej, postanowienia organów administracji obydwu instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. art 58 § 2 i art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i zaniechanie uchylenia wszystkich dokonanych czynności egzekucyjnych, w tym zajęcia wynagrodzenia za pracę należnego A.K. za pracę w [...] w S. oraz zaliczeniu wyegzekwowanej kwoty w wysokości 2.382,28 zł na poczet kosztów egzekucyjnych w sytuacji gdy wystąpiły przesłanki do uchylenia dokonanych czynności egzekucyjnych we wskazanym zakresie. DIAS w odpowiedzi na skargę, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 1. Skargę należało oddalić. 2. Jako przejaw naruszenia oznaczonej w części historycznej podstawy skargi Strona uznała niewłaściwe zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a. i niezastosowanie art. 58 § 2 u.p.e.a. Sprawy o podobnym charakterze ze skargi A.K., lub w których brał udział uczestnik niniejszego postępowania, były badane już przez Sąd (wyrok z 20 czerwca 2018 r. III SA/WA 3758/17, III SA/WA 3759/17; z 8 września 2018 r. III SA/WA 4067/17, III SA/WA 4068/17, CBOSA). 3. NUSW dokonał skutecznego zajęcia wynagrodzenia za pracę należnego Skarżącej w [...] w S. Skarżący wnieśli zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. NUSW, na podstawie art. 56 § 3 w zw. z art. 56 § 1 pkt 5 i art. 35 § 1 u.p.e.a , postanowieniem utrzymanym w mocy przez zaskarżone postanowienie DIAS z [...] września 2017 r. Nr [...] zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Skarżącej i oddzielnymi postanowieniami z [...] lipca 2017 r. [...] i z [...] lipca 2017r. Nr [...] – wobec Skarżącego. 4. Należy wskazać, że Sąd wyrokiem z 18 września 2018 r. III SA/WA 4067/17 oddalił skargę K.K. na postanowienie DIAS z [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, utrzymujące w mocy postanowienie z [...] lipca 2017 r. dotyczące zawieszenia postępowania egzekucyjnego, w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej, względem K.K. 5. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego z uwagi na art. 56 § 1 pkt 5 u.p.e.a. Sąd zauważa, ze Prawodawca, w przywołanym przepisie jednoznacznie określił, w jakich przypadkach organ egzekucyjny jest zobowiązany wydać postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego, również w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie z art. 35 § 1 u.p.e.a., zgłoszenie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, o ile wierzyciel po otrzymaniu zarzutu nie wystąpi z uzasadnionym wnioskiem o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego. Skarżąca i uczestnik postępowania (K.K.) nie zakwestionowali skutecznie stanu faktycznego, z którego wynika, że pismami z 5 lipca 2017 r. wnieśli do NUSW, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8 i 10 u.p.e.a., zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułów wykonawczych z 21 kwietnia 2017 r. o numerach od [...] do [...]. Sąd nie doszukał się również dowolności w uznaniu organu, że za okoliczność, o której mowa we wskazanym powyżej art. 35 § 1 pkt 5 u.p.e.a. należy uznać sytuację przewidzianą w art. 35 § 1 ustawy egzekucyjnej, czyli zawieszenie postępowania egzekucyjnego w wyniku wniesienia zarzutów przez zobowiązanego na podstawie art. 33 pkt 1 -7, 9 i 10 u.p.e.a. Podobne wnioski zdają się wynikać z postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 17 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2997/15, w którym NSA stwierdził "Na powyższej podstawie prawnej - zawartej w art. 35 § 1 u.p.e.a. - zawieszenie postępowania egzekucyjnego następuje co prawda z mocy prawa, mimo to organ egzekucyjny zobligowany jest do wydania postanowienia na podstawie art. 56 § 3 u.p.e.a.". Konsekwencją przyjęcia, że łączną podstawą takiego postanowienia jest art. 35 § 1 i art. 56 § 3 u.p.e.a jest uznanie, że środek zaskarżenia w postaci zażalenia, przewidziany w stosunku do postanowień organu egzekucyjnego wydanych w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje także w wypadku wydania takiego postanowienia w związku z zawieszeniem postępowania egzekucyjnego z mocy prawa na skutek wniesienia przez zobowiązanego zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10 u.p.e.a. Środek służący wierzycielowi, o jakim mowa w art. 35 § 1 u.p.e.a., w postaci wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania egzekucyjnego ma przy tym odmienny charakter od zażalenia, inne są warunki jego skutecznego zastosowania oraz potencjalne skutki, wobec czego brak jest podstaw do przyjęcia, że zastępuje on zażalenie, a regulacja art. 35 § 1 ma charakter kompletny i całkowicie oderwany od art. 56 u.p.e.a. W orzecznictwie nie ma sporu, co do obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji opisanej w art. 35 § 1 u.p.e.a. Rozbieżności dotyczą samej kwestii wymogu wydania postanowienia w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego na przywołanej podstawie oraz kwestii zaskarżalności tego aktu (zob. np. wyroki NSA: z 23 listopada 2017 r. II GSK 2116/17, z 28 kwietnia 2017 r. II FSK 903/15, CBOSA). 6. Nie jest trafny pogląd Skarżącej o konieczności zastosowania art. 58 § 2 u.p.e.a i - w konsekwencji – konieczności uchylenia zastosowanych środków egzekucyjnych. Skoro zawieszenie postępowania egzekucyjnego nastąpiło wskutek wniesionych pismami z dnia 5 lipca 2017 r. zarzutów, tj. z mocy prawa, a nie na skutek złożonego wniosku w przedmiotowej sprawie, bądź też wniosku o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego, to organ, nie był zobligowany do uchylenia zastosowanych środków egzekucyjnych wobec majątku Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych z 21 kwietnia 2017 r. o numerach od [...] do [...]. Sąd podziela przy tym pogląd, zgodnie z którym postępowanie prowadzone na podstawie art. 58 § 2 u.p.e.a. jest postępowaniem wpadkowym w obrębie postępowania egzekucyjnego. Z uwagi na jego wąski zakres istotę tego postępowania stanowi ustalenie, czy w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie przesłanek zawartych tym przepisie, możliwe jest podjęcie mającego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych. Postępowanie to nie może natomiast służyć badaniu prawidłowości i zgodności z prawem całego postępowania egzekucyjnego we wszystkich jego aspektach i fazach (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FSK 2033/10, Lex nr 1218934). Zdaniem Sądu, nie wystąpiły przesłanki zastosowania instytucji uchylenia podjętych czynności. Ani Skarżąca nie wykazała, że podjęcie oczekiwanego rozstrzygnięcia jest "uzasadnione ważnym interesem zobowiązanego". Także wierzyciel, jak wynika z treści wydanych aktów i historii postępowania nie wydaje się dawać wyrazu temu, że "interes wierzyciela nie stoi temu na przeszkodzie". Wręcz przeciwnie: doprowadził do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zdecydował się dochodzić należności, zaś Skarżąca nie wykazała, by w "stanowisku wierzyciela" domagał się uchylenia czynności. 7. Sąd zaznacza, że wyjaśniano już Skarżącej – i w administracyjnym toku instancji i w wyrokach już wydanych (por z 20 czerwca 2018 r. III SA/WA 3758/17, III SA/Wa 3759/17, z 18 września 2018 r. III SA/WA 4067/17), że zawieszenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego nastąpiło wskutek wniesionych pismem z dnia 5 lipca 2017 r. zarzutów, tj. z mocy prawa, a nie na skutek złożonego wniosku w przedmiotowej sprawie, bądź też wniosku o uchylenie zastosowanego środka egzekucyjnego. Dlatego też organ egzekucyjny nie był zobligowany do uchylenia zastosowanych środków egzekucyjnych. Przy czym uchylenie dokonanych czynności nie powoduje umorzenia należnych za nie kosztów egzekucyjnych. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 58 § 2 u.p.e.a. jest postępowaniem wpadkowym w obrębie postępowania egzekucyjnego, o stosunkowo wąsko zarysowanym zakresie, a jego istotę stanowi ustalenie, czy w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie przesłanek zawartych tym przepisie, możliwe jest podjęcie mającego uznaniowy charakter rozstrzygnięcia o uchyleniu dokonanych czynności egzekucyjnych. Postępowanie to nie może natomiast służyć badaniu prawidłowości i zgodności z prawem całego postępowania egzekucyjnego we wszystkich jego aspektach i fazach (wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2012 r., II FSK 2033/10, Lex nr 1218934). 8. Sąd zaznacza, ze sam fakt zawieszenia postępowania egzekucyjnego nie oznacza automatycznego uchylenia czynności egzekucyjnych, wręcz przeciwnie, czynności zgodnie z art. 58 § 1 u.p.e.a. pozostają w mocy. Oznacza to, że złożenie przez Stronę zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, co stanowi przesłankę do zawieszenia postępowania egzekucyjnego (art. 35 § 1 u.p.e.a.), nie jest równoznaczne ze spełnieniem przesłanek z art. 58 § 2 u.p.e.a., w tym z wystąpieniem ważnego interesu zobowiązanego. O istnieniu tej przesłanki nie decyduje subiektywne przekonanie zobowiązanego; oceny tej przesłanki należy dokonywać według kryteriów zobiektywizowanych. Poza tym uchyleniu czynności egzekucyjnych nie może stać na przeszkodzie interes wierzyciela. 9. Zdaniem Sądu, trafny jest pogląd organu nadzoru w kwestii oceny twierdzeń Skarżącego, że tytuły wykonawcze z dnia 21 kwietnia 2017 r. nr [...] i nr [...] zostały wystawione na podstawie nieprawomocnych decyzji, które zaskarżono do WSA w Gdańsku, więc niedopuszczalnym było prowadzenie jakichkolwiek czynności egzekucyjnych przed wydaniem orzeczenia przez Sąd. W szczególności należy zaakcentować, niezależnie już od regulacji art. 229a O.p., że dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia egzekucji nie może być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu dotyczącym zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji Sąd nie mógł doszukać się wadliwości w poglądach organu egzekucyjnego, zgodnie z którymi, skoro decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w G. z [...] lutego 2017 r. i z 27 marca 2017 r. (oznaczone szczegółowo na s 8 in fine odpowiedzi na skargę, k. 10 akt sądowych) będące podstawą wystawienia spornego tytułu wykonawczego, są ostateczne i dopóki nie zostaną wyeliminowane z obrotu prawnego, egzekucja na jej podstawie jest możliwa. Marginalnie tylko należy wskazać, że wyrokiem z 21 lutego 2018 r. I SA/Gd 771/17 Sąd, oddalając skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r., uznał argumenty Strony za "za bezzasadne". 10. Również kwestia nieuwzględnienia w wystawionych przez NUS tytułach wykonawczych przerw w naliczaniu odsetek za zwłokę wynikających z art. 54 § 1 pkt 3 i 7 Ordynacja podatkowa, również nie może być przedmiotem rozpatrzenia w niniejszym postępowaniu, bowiem dotyczy ono wyłącznie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. 11. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 58 § 2 i art. 18 u.p.e.a. (zarzut nr 3, s 2 skargi ab initio, k 3 akt sądowych) poprzez niewłaściwe ich zastosowanie i zaniechanie uchylenia wszystkich dokonanych czynności egzekucyjnych w sytuacji, gdy wystąpiły do tego przesłanki, Sąd wskazuje, że zarówno postanowienie organu nadzoru, jak i poprzedzające je postanowienie organu egzekucyjnego spełniają wymogi określone w przepisach art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiony został stan faktyczny niniejszej sprawy oraz wyjaśniona została istota środka zaskarżenia w formie zarzutów przewidzianych w art. 33 § 1 u.p.e.a. Ponadto organ ustosunkował się do wszystkich podnoszonych przez Skarżącą zarzutów, przedstawiając wyczerpujące uzasadnienie zawierające własne stanowisko w przedmiocie wniesionych zarzutów. 12. Z tych powodów Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi i w konsekwencji stwierdził brak naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art 18 u.p.e.a.; art. 58 § 2 u.p.e.a.; art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 58 § 2 i art. 18 u.p.e.a. Ponadto Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, nie dopatrzył się też innych naruszeń prawa pozwalających na uwzględnienie skargi. 13. Dlatego Sąd był zobowiązany, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), skargę oddalić. 14.