III SA/Wa 3786/16

Dnia 27 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: , Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku postanawia: 1) odrzucić skargę; 2) zwrócić stronie skarżącej kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi. F. Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwana dalej "Skarżącą" lub "Spółką") wniosła w niniejszej sprawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o udostępnienie dokumentów z akt. Wraz z przedmiotową skargą Skarżąca złożyła również wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku Spółka wskazała na nieprawidłowe doręczenie jej zaskarżonego postanowienia w trybie doręczenia zastępczego, oświadczając, że nigdy nie otrzymała awiza, jak też powtórnego awiza dokumentujących złożenie zaskarżonego postanowienia we właściwej dla pełnomocnika Skarżącej placówce pocztowej. Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. tut. Sąd odmówił Skarżącej przywrócenia terminu do wniesienia skargi, wskazując, że wadliwość doręczenia nie stanowi przesłanki przywrócenia terminu. Jednocześnie zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017 r. wezwano pełnomocnika Spółki do niezwłocznego przedłożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpowiedzi właściwego urzędu pocztowego na pismo strony skarżącej z dnia 14 listopada 2016 r., będące skargą na brak doręczenia postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., oraz do wyjaśnienia, w jaki sposób (od kogo) pełnomocnik Skarżącej odebrał odpis zaskarżonego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., i czy był to odpis z oryginalnym podpisem, czy jego kopia. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Spółki nie wykonał powyższego wezwania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę wniesioną po upływie tego terminu sąd odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Natomiast zgodnie z art. 58 § 3 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, zaś odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego konieczne jest zatem zarówno zachowanie 30-dniowego terminu od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia administracyjnego zapadłego w sprawie oraz wniesienie skargi za pośrednictwem właściwego organu administracji. Należy w tym miejscu zauważyć, że zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2016 r. zawiera prawidłowe pouczenie o prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia – skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jak wskazano wyżej Skarżąca złożyła w niniejszej sprawie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, powołując się na nieprawidłowe doręczenie jej zaskarżonego postanowienia. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, postanowieniem z dnia 9 stycznia 2017 r. tut. Sąd odmówił Spółce przywrócenia terminu do wniesienia skargi, wskazując m.in. że przy założeniu, że Skarżąca ma w tym zakresie rację i doręczenie nie było prawidłowe, to termin do wniesienia skargi na zaskarżone postanowienie w ogóle nie rozpoczął biegu, a tym samym nie doszło do uchybienia terminu i bezprzedmiotowe byłoby żądanie jego przywrócenia. Dodano także, że prawidłowość doręczenia aktu, będącego przedmiotem skargi, jest badana z urzędu przez sąd administracyjny, do którego skarga została wniesiona. Ze znajdującego się w załączonych aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki pocztowej zawierającej zaskarżone postanowienie wynika, że przedmiotowe postanowienie zostało wysłane na adres pełnomocnika Skarżącej wskazany przez Spółkę, natomiast z uwagi na niemożność doręczenia przesyłkę pozostawiono na 14 dni do dyspozycji adresata w urzędzie pocztowym. Powyższa przesyłka została dwukrotnie awizowana w dniu 26 kwietnia 2016 r. i w dniu 4 maja 2016 r., z powodu zaś jej niepodjęcia w terminie w dniu 11 maja 2016 r. została zwrócona nadawcy, tj. Dyrektorowi Izby Skarbowej w W. (k. 26 akt administracyjnych). Wobec powyższego, w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej przedmiotową przesyłkę uznano za doręczoną w dniu 10 maja 2016 r. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w którym zakwestionowano prawidłowość doręczenia Skarżącej zaskarżonego postanowienia, pełnomocnik Spółki wskazał, iż Skarżąca w dniu 14 listopada 2016 r. złożyła stosowną skargę pocztową na nieprawidłowości towarzyszące doręczeniu zaskarżonego postanowienia, a także że odpis zaskarżonego postanowienia został mu przekazany dopiero w dniu 10 listopada 2016 r. W związku z podniesieniem przez pełnomocnika Skarżącej powyższych okoliczności, zarządzeniem z dnia 9 stycznia 2017 r. wezwano pełnomocnika Spółki do niezwłocznego przedłożenia oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii odpowiedzi właściwego urzędu pocztowego na pismo strony skarżącej z dnia 14 listopada 2016 r., będące skargą na brak doręczenia zaskarżonego postanowienia oraz do wyjaśnienia, w jaki sposób (od kogo) pełnomocnik Skarżącej odebrał odpis zaskarżonego postanowienia i czy był to odpis z oryginalnym podpisem, czy jego kopia. Do dnia wydania niniejszego postanowienia pełnomocnik Skarżącej nie wykonał powyższego wezwania. Mając na uwadze powyższe podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Nie można jednak wykluczyć możliwości obalenia takiego domniemania. W związku z tym, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące (zob. postanowienie NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1742/09). W ocenie Sądu nie można zatem przyjąć, by do obalenia tego domniemania wystarczyło twierdzenie Skarżącej, że doręczenie przesyłki było nieprawidłowe. Ciężar obalenia domniemania prawdziwości pocztowego dowodu doręczenia aktu spoczywał na zainteresowanym, tj. na Skarżącej. Tymczasem w niniejszej sprawie działania Spółki, mające na celu podważenie treści zwrotnego poświadczenia odbioru zaskarżonego postanowienia, ograniczyły się do wskazania, iż Skarżąca złożyła skargę pocztową w tym przedmiocie w dniu 14 listopada 2016 r. Pełnomocnik Spółki, pomimo wezwania Sądu, nie przedłożył jednak odpowiedzi właściwego urzędu pocztowego na powyższą skargę pocztową ani nie wskazał też, czy taką odpowiedź otrzymał. Ponadto pełnomocnik Spółki zaniechał wyjaśnienia, w jaki sposób (od kogo) odebrał odpis zaskarżonego postanowienia i czy był to odpis z oryginalnym podpisem, czy jego kopia. W tym stanie rzeczy uznać trzeba, że domniemania prawdziwości oraz zgodności z prawdą dokumentu urzędowego, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonego postanowienia, nie zostały skutecznie podważone przez Skarżącą, zaś Sąd nie miał obowiązku prowadzenia dalszych czynności wyjaśniających skuteczność doręczenia przesyłki zawierającej zaskarżone postanowienie. W konsekwencji trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Organu, na decyzję doręczoną Skarżącej w trybie art. 150 § 4 Ordynacji podatkowej w dniu 10 maja 2016 r., rozpoczął bieg w dniu 11 maja 2016 r. i upłynął z dniem 9 czerwca 2016 r. (czwartek), zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 P.p.s.a., który to przepis odsyła w tym zakresie do przepisów prawa cywilnego. Stosownie zaś do art. 111 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, przy czym jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Natomiast stosownie do art. 115 Kodeksu cywilnego, jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. Tymczasem Skarżąca nadała przesyłkę listową, zawierającą skargę, w dniu 17 listopada 2016 r., co oznacza, że złożyła skargę z uchybieniem terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., postanowił o odrzuceniu skargi.