III SA/Wa 379/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Sędzia WSA Jarosław Trelka (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu w dniu 14 września 2010 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. postanawia zawiesić postępowanie sądowe Pismem z 12 stycznia 2010 r. S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Skarżąca" lub "Spółka") wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie określenia kwoty różnicy podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2004 r. Na rozprawie w dniu 14 września 2010 r. pełnomocnicy stron zgodnie wnieśli o zawieszenie postępowania z uwagi na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2010 r. sygn. akt I FSK 1099/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne należało zawiesić. Powodem zawieszenia niniejszego postępowania było to, iż postanowieniem z dnia 24 czerwca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 187 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) przedstawił do rozpoznania składowi siedmiu sędziów tego Sądu wyłaniające się na tle rozpoznawanej sprawy następujące zagadnienie prawne budzące poważne wątpliwości: "Czy w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 22 grudnia 2008 r. sygn. akt C – 414/07 w sprawie "MAGOORA" spółki z o.o. w Krakowie przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie sąd krajowy – sąd administracyjny przy ocenie naruszenia zasady stałości określonej w art. 17 ustęp 6 akapit 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej powinien uwzględniać normy ograniczające prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu wydatków związanych z eksploatacją samochodów wynikające z przepisów ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 11 poz. 50 ze zm.) obowiązującej do dnia 30 kwietnia 2004 r., czy też powinien uznać, że naruszenie tej zasady skutkuje brakiem ograniczeń w zakresie możliwości stosowania prawa do odliczenia podatku naliczonego w przypadku wydatków związanych z eksploatacją każdego samochodu?". Powyższe pytanie dotyczy tożsamego problemu prawnego, który zaistniał w realiach rozpoznawanej sprawy, zaś wykładnia przepisów dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny będzie miała wpływ także na rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. III SA/Wa 379/10. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Z kolei stosownie do treści art. 126 wyżej powołanej ustawy procesowej sąd może również zawiesić postępowanie na zgodny wniosek stron. W związku z zaistnieniem w przedmiotowej sprawie ww. przesłanki zawieszenia postępowania sądowego, Sąd orzekł, jak w sentencji.