III SA/Wa 3864/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec, sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Iwona Choińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 lipca 2015 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz K. B. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Z przedłożonych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie akt sprawy wynikało, że w dniu 5 września 2012 r. przedstawiciel importera zgłosił na formularzu SAD nr [...] w celu objęcia procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu m.in. towaru opisanego jako [...], klasyfikując go do kodu [...] (zapis w polu 31) ze stawką podatku od towarów i usług w wysokości 5%. Zgłoszenie celne zostało przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 62 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej "WKC"), co z mocy prawa spowodowało objęcie towaru wnioskowaną procedurą celną oraz zarejestrowanie kwoty długu celnego. Towar został zwolniony do wnioskowanej procedury bez weryfikacji. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniach od 29 października 2013 r. do 22 listopada 2013 r. w siedzibie firmy "M." K. B. (dalej "Strona" lub "Skarżący") przez funkcjonariuszy Referatu Kontroli Przedsiębiorców Urzędu Celnego [...] w W. ustalono, że towar o nazwie "[...]" został zgłoszony z zastosowaniem prawidłowego kodu [...]. Ponadto kontrolujący uznali, iż przedmiotowego towaru nie można uznać za bułkę tartą w związku z czym kwota podatku od towarów i usług winna być określona z zastosowaniem przepisów art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej "ustawa o VAT") - 23%, zamiast 5% stawki podatku VAT. Powyższe w ocenie organu skutkowało uszczupleniem należności podatkowych, co stwierdzono w protokole kontroli z dnia 2 grudnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., po zapoznaniu się z materiałami postępowania z protokołu kontrolnego, postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w celu zbadania prawidłowości ww. zgłoszenia celnego w zakresie określenia kwoty podatku od towarów i usług wobec towaru zgłoszonego w poz. 3 (mleczko kokosowe) i poz. 7 ("[...]"). Postanowienie zostało doręczone Stronie w dniu 25 czerwca 2014 r. Następnie organ pierwszej instancji decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. określił prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej wysokości 3.634,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż kwota zobowiązania podatkowego dla towaru "mleczko kokosowe" powinna być określona z zastosowaniem stawki podatku VAT w wysokości 8%, a dla towaru "[...]", który nie może być uznany za bułkę tartą z uwagi na sposób otrzymywania, winna być określona z zastosowaniem stawki podatku VAT w wysokości 23%, stosownie do przepisów art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Skarżący pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r., wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania w sprawie, a także wstrzymanie wykonania przedmiotowego rozstrzygnięcia. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010 r. w sprawie wykazu towarów do celów poboru podatku od towarów i usług w imporcie (Dz. U. Nr 245, poz. 1638 – dalej "Rozporządzenie") przez przyjęcie, że importowany przez niego towar o nazwie "[...]" różni się od bułki tartej i jest objęty stawką podatku od towarów i usług w wysokości 23%. Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] października 2014 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wskazał, że w sprawie nie są sporne klasyfikacja taryfowa towaru oraz należności celne określone w dokumencie SAD, lecz kwota zobowiązania podatkowego dla towaru objętego poz. 7 SAD, określona przez organ pierwszej instancji z zastosowaniem stawki podatku VAT w wysokości 23% (615 zł). Jak wskazał, organ pierwszej instancji przyjął, iż towaru "[...]" nie można uznać za bułkę tartą, zatem winien on być opodatkowany podatkiem VAT według stawki, o której mowa w art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto organ odwoławczy stanął na stanowisku, że w świetle zapisów Załącznika nr 10 do ustawy o VAT oraz Załącznika do Rozporządzenia wobec towarów klasyfikowanych do kodu [...] może być zastosowana stawka podatku od towarów i usług w wysokości 5% wyłącznie, gdy towar jest bułką tartą. Jednocześnie opierając się na procesie wytworzenia towaru "[...]" oraz informacji podanych w literaturze fachowej odnośnie produkcji bułki tartej, zgodnie z którymi produkt ten może być produkowany ze specjalnie wypieczonej bułki zwykłej, która po wysuszeniu (poniżej 10%) rozdrabniana jest w odpowiednim młynku, przychylił się do stanowiska Skarżącego, iż proces produkcji "panierki [...]" nie różni się od technologii wytwarzania bułki tartej. Zwrócił przy tym uwagę, iż między "panierką [...]" i bułką tartą występują różnice w ich właściwościach fizycznych które, przesądzają o tym, że towarów tych nie można uznać za tożsame. Stwierdził, że zgodnie z informacjami ogólnie dostępnymi na stronach internetowych, "[...]" to [...] panierka przygotowywana, według japońskiej receptury, w formie cienkich płatków. Jest lżejsza, bardziej chrupka niż zachodnie wersje bułki tartej. Wyróżnia się grubymi ziarnami, bardziej przypominają one płatki niż okruchy. Dzięki temu, mają większą powierzchnię, lepiej pochłaniają przyprawy (przejmuje ich aromat i smak). Podczas smażenia nie traci swojej tekstury, za to w przeciwieństwie do powszechnie znanych rodzajów bułki tartej absorbuje znacznie mniej tłuszczu, dzięki temu potrawy są zdrowsze i mniej kaloryczne. Zdaniem organu "[...]" jest bardziej chrupka niż bułka tarta. W kuchni azjatyckiej często jest wykorzystywana do tworzenia "koronkowej" wierzchniej warstwy, ponieważ w porównaniu do zwykłej drobnej panierki (bułki tartej) "[...]" dzięki swojej formie płatków tworzy warstwę przestrzenną wypełnioną powietrzem pomiędzy jej okruszkami. Znacznie dłużej pozostaje chrupiąca niż typowa panierka z bułki tartej. Nadaje się do panierowania ryb, owoców morza, kotletów wieprzowych i innych smażonych potraw. Jest doskonała do smażenia w głębokim oleju. Można nią posypywać wierzch zapiekanek, lazanii, makaronu z serem. W świetle powyższego, panierka "[...]" jest produktem wykorzystywanym tradycyjnie w kuchni azjatyckiej, a ze względu na swoje walory fizyczne (forma płatków, duża chłonność smaków i zapachów, niezmienność tekstury podczas obróbki termicznej, mniejsza absorpcja tłuszczu) przejmowana jest przez kuchnie zachodnie. Organ odwoławczy porównując ceny "panierki [...]" (21,50 zł za 1 kg lub 7,60 zł za 200g) oraz tradycyjnej bułki tartej, produkowanej przez producentów polskich, (od 2,59 zł do 3,79 zł za 1 kg) stwierdził, że cena "panierki [...]" jest ok. 10 - krotnie wyższa niż bułki tartej. Jednocześnie uznając za zasadne opodatkowanie przedmiotowego towaru, nie będącego bułką tartą, podatkiem VAT z zastosowaniem stawki podatku w wysokości 23%, stwierdził, że wobec braku unormowań charakteryzujących produkt - bułka tarta, przedstawiona wyżej charakterystyka oraz oferowany koszt sprzedaży "panierki [...]", stanowią, najbliższe obiektywnej prawdzie odniesienie pozwalające na uznanie, że wyrób ten nie jest bułką tartą, a więc towarem, dla którego przewidziano obniżoną stawkę podatku od towarów i usług - 5%. Organ zwrócił przy tym uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, aktualny również na gruncie obecnej ustawy o VAT, zgodnie z którym, jeżeli w stosunku do danego rodzaju towarów i usług nie zostało wyraźnie określone w przepisach szczególnych, iż ma do niego zastosowanie niższa stawka podatkowa, to tego rodzaju towar lub usługa podlegają opodatkowaniu 22% stawką podatku VAT (obecnie: 23%) (vide: wyroki NSA: z dnia 3 lutego 2011 r., sygn. akt I FSK 201/10, z dnia 9 czerwca 2000 r., sygn. akt I SA/Ka 2367/98). W związku z powyższym stanął na stanowisku, że skoro w Załączniku nr 10 do ustawy o podatku od towarów i usług (poz. 25) jak i w Załączniku do Rozporządzenia wymieniona została bułka tarta jako towar podlegający obniżonej stawce podatku VAT, to wobec towaru "[...]" przepisy te nie mają zastosowania. W jego przekonaniu z powyższego można wywnioskować, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. w zaskarżonej decyzji prawidłowo określił dla towarów objętych pozycją 7 ww. zgłoszenia celnego, wysokość zobowiązania podatkowego z zastosowaniem stawki podatku VAT w wysokości 23%, określonej w art. 41 ust. 1 ustawy VAT. Skarżący – nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, domagając się uchylenia zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie: 1) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i 4, art. 191, art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.; dalej "O.p.") przez dokonanie wybiórczych ustaleń i błędną ocenę materiału dowodowego oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, niewzięcie pod uwagę faktów znanych organowi z urzędu, brak dostatecznego wyjaśnienia sprawy, 2) art. 233 § 2 O.p. przez nieprzekazanie sprawy do rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji; 3) art. 1 Rozporządzenia w zw. z poz. 118 załącznika 2 do tego rozporządzenia, w zw. z art. 41 ust. 2a ustawy o VAT w zw. z poz. 25 załącznika do tej ustawy, poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że "[...]" nie jest bułką tartą. Uzasadniając skargę wskazał, że organy celne rozpatrywały od początku niniejszą sprawę z założeniem osiągnięcia określonego celu w postaci opodatkowania spornego produktu stawką podatku VAT w wysokości 23%. Zarzucił organowi, że zamieszczone przez niego wybiórcze opisy z prywatnych stron internetowych "panierki [...]" nie zostały poparte żadnym urzędowym ani naukowym źródłem, ponadto zawierały błędy i niedopowiedzenia. Odnosząc się do argumentu organu, iż wysoka cena sprzedaży "panierki [...]" wskazuje, że nie jest to bułka tarta, uznał go za nietrafiony z uwagi na fakt, że żadne przepisy prawa nie przewidują, aby cena była podstawą klasyfikacji danego towaru. W przekonaniu Skarżącego biorąc pod uwagę fakt, iż proces produkcji "panierki [...]" nie różni się od technologii wytwarzania bułki tartej, oraz że zaspokaja te same potrzeby konsumentów co bułka tarta - służy głównie do wyrobu panierek - oba produkty należy uznać – jeśli nie za identyczne, to za towary podobne i konkurencyjne. Jednocześnie uznał, że w przypadku utrzymania dwóch różnych stawek podatku VAT na towary podobne, z których jeden pochodzi z kraju trzeciego (jak [...]), a drugi jest wyrabiany lokalnie (bułka tarta), dochodzi do naruszenia art. 110 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który zakazuje opodatkowania dyskryminacyjnego. Tym samym uznając za błędne stanowisko organu drugiej instancji stwierdził, że importowana przez niego "[...]" ze względu na identyczny proces produkcji jak i takie samo zastosowanie co bułka tarta, jest produktem co najmniej podobnym do tej ostatniej. Z tego względu właściwa stawka podatku VAT dla spornej panierki powinna być na tym samym poziomie co dla bułki tartej. Dyrektor Izby Celnej w W. w odpowiedzi na skargę podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega m.in. import towarów. Obowiązek podatkowy w imporcie towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 8 i 9 (art. 19 ust. 7 ustawy o VAT ). Zobowiązaniem podatkowym - w myśl art. 5 O.p. - jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia podatku w wysokości, w terminie oraz miejscu określonym w przepisach prawa podatkowego. Ustawa VAT opiera się na zasadzie samoobliczenia zobowiązania przez podatnika, bez wydawania w tym zakresie konstytutywnych (ustalających) decyzji przez organy celne. W proces konkretyzacji obowiązku podatkowego organy włączają się tylko w tym przypadku, gdy w wyniku przeprowadzonego postępowania ustalą, że podatnik mimo ciążącego na nim obowiązku nie zapłacił w całości lub w części należnego podatku albo że wysokość należnego i prawidłowego zobowiązania jest wyższa niż wskazana w zgłoszeniu celnym przez podatnika. W takich sytuacjach organ celny jest zobowiązany do wydania deklaratoryjnej decyzji podatkowej określającej w prawidłowej kwocie zobowiązanie podatkowe (art. 21 § 3 O.p.). Stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy VAT, podatnicy są obowiązani do obliczenia i wykazania w zgłoszeniu celnym kwoty podatku, z uwzględnieniem obowiązujących stawek. Jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych (art. 33 ust. 2 ustawy). Zgodnie z art. 29 ust. 13 ustawy VAT podstawą opodatkowania towaru w imporcie jest wartość celna powiększona o należne cło. Jeżeli przedmiotem importu są towary opodatkowane podatkiem akcyzowym, podstawą opodatkowania jest wartość celna powiększona o należne cło i podatek akcyzowy. W myśl art. 29 ust. 15 tejże ustawy, podstawa opodatkowania obejmuje, o ile elementy takie nie zostały do niej włączone: prowizję, opakowania, transport i koszty ubezpieczenia, które zostały już poniesione albo będą poniesione do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju. Zgodnie z delegacją zawartą w art. 41 ust. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, do celów poboru podatku w imporcie, wykaz towarów wymienionych w załącznikach nr 3 i 10 do ustawy w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN). W myśl przepisu art. 146a ustawy VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust.2 i art. 110, wynosi 23% (pkt 1), a stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika 3 do ustawy, wynosi 8% (pkt 2). W załączniku nr 10 do ustawy o VAT –"Wykaz towarów opodatkowanych stawką podatku w wysokości 5%" wskazano, w pkt 25 ex 10.72.19.0: Pozostałe piekarskie i ciastkarskie wyroby suche lub konserwowane - wyłącznie chleb przaśny (maca) i bułka tarta. Natomiast w załączniku do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010r. - "Wykaz towarów, których import objęty jest stawką podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług": wprowadzono pozycja Kod CN Wyszczególnienie [...] Pozostałe z zastrzeżeniem - wyłącznie bulka tarta. W świetle powyższych przepisów Załącznika nr 10 do ustawy o VAT usług oraz Załącznika do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 grudnia 2010r. wobec towarów klasyfikowanych do kodu CN 1905 90 90 może być zastosowana stawka podatku od towarów i usług w wysokości 5% wyłącznie wtedy, gdy towar jest bułką tartą. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił pogląd tut. Sądu wyrażony już uprzednio w analogicznej sprawie (wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2015 r., syg.akt III SA/Wa 2795/14, którym uwzględniono skargę K. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2014 r.). Sąd orzekający w sprawie niniejszej stwierdził, że zaimportowany przez Skarżącego produkt jest w istocie rodzajem bułki tartej, a nie produktem rodzajowo innym niż bułka tarta. W orzecznictwie sądowym brak jednolitego stanowiska co do tego, kiedy produkt jest, a kiedy już przestaje być bułką tartą. Spośród kilku dotyczących tej kwestii orzeczeń wskazać można na wyrok NSA z dnia 3 lutego 2011 r. I FSK 201/10 (CBOSA), w którym Sąd analizował charakter produktu będącego panierem, składającym się z mieszaniny bułki tartej i dodatków w postaci kurkumy i papryki. NSA uznał, że panier taki nie może być uznany za bułkę tartą dla celów opodatkowania obniżoną stawką VAT. Z kolei w wyrokach NSA z dnia 19 kwietnia 2012 r., I FSK 1120/11 i 1122/11 podkreślano, że paniery produkowane w technologii bułki tartej z niewielkimi dodatkami barwiącymi i smakowymi, nie przestają być z tego powodu bułką tartą, zwłaszcza że nikt nie kwestionuje, że produkty te, jak i bułka tarta bez tych dodatków, służą temu samemu celowi – panierowaniu, czyli w celach kulinarnych, obtoczeniu przygotowanych kawałków surowca tzw. panierką, przed ich smażeniem. Biorąc pod uwagę kierunek wykładni wyrażony w ostatnich z wymienionych orzeczeń, należało przyjąć, że znaczenie przy ocenie, czy produkt jest, czy nie bułką tartą należy przyznać – obok innych kryteriów w postaci technologii produkcji i składu – przeznaczenie danego towaru. Jak wiadomo, ustawa VAT nie definiuje pojęcia "towarów spożywczych", tym bardziej nie definiuje pojęcia "bułka tarta". Jak trafnie wskazano w powołanym wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn.akt III SA/Wa 2795/14, można jednak przyjąć, że żywnością dla potrzeb tej ustawy są produkty, które spełniają dwie obiektywnie stwierdzalne przesłanki. Po pierwsze produkt musi być zdatny do spożycia przez ludzi - zatem spełniający wszelkie warunki produktu nadającego się spożycia. Po drugie zaś produkt spożywczy musi być przeznaczony w sensie prawnym do spożycia przez ludzi. Zatem odczytując znaczenie treści pojęcia "bułka tarta" należy mieć na względzie jego potoczne znaczenie, wedle którego bułka tarta to starta lub zmielona wysuszona bułka, używana do panierowania (www.wsjp.pl). Definicja ta znajdzie zastosowanie w stosunku do każdego rodzaju bułki tartej, bez względu na to, czy produkowana jest ona w Polsce, czy też zagranicą, czy jest klasyczną bułka tartą, bezglutenową, mającą duże drobiny, czy też małe. Nie jest też istotne, co trafnie zaznaczył Skarżący, ile poszczególne produkty kosztują. Nie cena ma tu decydujące znaczenie, ale skład, technologia produkcji i przeznaczenie, czyli cel, do którego towar będzie użyty z punktu widzenia preferencji przeciętnego konsumenta. Zgodnie z doktryną prawa podatkowego, jak i utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, punktem wyjścia wykładni prawa, a w szczególności prawa podatkowego, winna być wykładania dokonana zgodnie z dyrektywami językowymi. Wykładnia językowa (gramatyczna) zmierza bowiem do ustalenia przepisu na podstawie jego znaczenia językowego tzn. reguł związanych ze słownictwem i składnią. Jedną z podstawowych zasad wykładni językowej jest domniemanie języka potocznego, co w praktyce oznacza, że w takim stopniu, jak to jest możliwe, należy nadawać zwrotom prawnym znaczenie występujące w języku potocznym, chyba że istnieją dostateczne racje przypisywania im swoistego znaczenia prawnego (R. Mastalski "Wykładnia językowa w interpretacji prawa podatkowego", Przegląd Podatkowy VIII 1999 r. str. 2-3). Również w orzecznictwie NSA podkreśla się, że odstąpienie w procesie interpretacji przepisów dotyczących ulg podatkowych od leksykalnego rozumienia poszczególnych zwrotów legislacyjnych może mieć miejsce dopiero wówczas, gdy przemawiają za tym ważne powody (wyrok 7 sędziów NSA z dnia 4 grudnia 2012 r., II FPS 3/12, ONSA i WSA 2013, nr 3, poz. 41). To samo należy odnieść do przepisów przewidujących inne preferencje podatkowe (stawki obniżone). Opierając się na charakterystyce towaru i jego cenie, przy jednoczesnym braku zastrzeżeń co do tożsamości technologii wytworzenia znanej nam bułki tartej i panierki [...], organy podatkowe wykroczyły w istocie poza wykładnię literalną, a ścisłej – błędnie zidentyfikowały kryteria oceny produktu jako bułki tartej. To doprowadziło do niewłaściwej interpretacji zwrotu "bułka tarta", a w konsekwencji – do naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stanowiło to podstawę do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a. p.p.s.a. Zdaniem Sądu, [...] jest w istocie bułką tartą typu japońskiego. Na rynku znane są różne rodzaje bułki tartej, nie mające wyłącznie postaci zmielonej suchej bułki, jak to najczęściej bywa. Bułką tartą nazywa się m.in. bułkę tartą ze zmielonych sucharów czy biszkoptów, z pieczywa z mąki ryżowej (bezglutenowa) oraz bezglutenową niskobiałkową. [...] składająca się z mąki pszennej (81,60 %), skrobii kukurydzianej i oleju palmowego oraz niewielkiej ilości soli, cukru i drożdży, niczym niemal od klasycznej bułki tartej się nie różni. Technologia jej wytwarzania jest analogiczna z wytwarzaniem bułki tartej bezglutenowej. Fakt, iż drobiny tej panierki są większe od znanej na rynku polskiej bułki tartej nie może wykluczać tego produktu z "rodziny" bułek tartych. Również to, że kosztuje znacząco więcej nie może być przesłanką do uznania, że jest to inny produkt niż bułka tarta. Bułka tarta typu japońskiego będzie służyła tym samym celom, co klasyczna bułka tarta i to konsumenci będą decydować, czy z uwagi na większe drobiny, pochodzenie produktu i wyższą cenę będą ten produkt kupować. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że bułka tarta typu japońskiego ([...]) jest rodzajem bułki tartej co powoduje, iż stawka podatku VAT dla tego produktu powinna być taka, jak dla bułki tartej. Jak trafnie zaznaczono w wyroku tut. Sądu z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn.akt III SA/Wa 2795/14, państwa członkowskie Unii Europejskiej zgodnie Dyrektywą 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE. L Nr 347, str. 1 zwana dalej "112 Dyrektywą") mogą stosować obniżone stawki na dostawę niektórych towarów. W myśl bowiem art. 98 ust. 2 tej Dyrektywy stawki obniżone mają zastosowanie wyłącznie do dostaw towarów i świadczenia usług, których kategorie są określone w załączniku III, t.j. środki spożywcze (łącznie z napojami, ale z wyłączeniem napojów alkoholowych) przeznaczone do spożycia przez ludzi i zwierzęta, żywe zwierzęta, nasiona, rośliny oraz składniki zwykle przeznaczone do produkcji środków spożywczych; produkty zwykle przeznaczone do użytku jako dodatek lub substytut środków spożywczych. Należy zatem stwierdzić, że zastosowanie stawki obniżonej jest zasadą wspólnotowego systemu VAT. Wytyczne wspomnianej 112 Dyrektywy Polska zrealizowała w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 11 marca 2004 r. Mając to na uwadze, uwzględniając unijne zasady opodatkowania – zasadę neutralności oraz zasadę niedyskryminacji Sąd stwierdził, że import towaru określonego jako "[...]" będącego bułką tartą typu japońskiego podlega opodatkowaniu preferencyjną stawką podatku VAT – w wysokości 5 %. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ odwoławczy raz jeszcze dokona weryfikacji decyzji organu I instancji z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej w niniejszym wyroku. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.. Na wniosek strony Skarżącej Sąd zasądził na jej rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego w wysokości obejmującej wpis od skargi (art. 200 i art. 205 § 1 oraz art. 209 ustawy).