III SA/Wa 39/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marta Waksmundzka - Karasińska (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Radosław Teresiak, sędzia WSA Dariusz Zalewski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi A. E. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W., prowadził postępowanie egzekucyjne wobec A. Sp. z o.o. (dalej –"Skarżąca", "Spółka"), na podstawie własnego tytułu wykonawczego z dnia 17 sierpnia 2016 r. obejmującego zobowiązanie z tytułu podatku od towarów i usług za kwiecień 2014 r. w kwocie należności głównej 2.358.409 zł oraz odsetek 113.979 zł. Na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 17 sierpnia 2016 r., dokonał zajęć rachunków bankowych prowadzonych dla Spółki w [...] Banku [...] S.A., [...] S.A. oraz w Banku [...] S.A. Przedmiotowe zawiadomienia wraz z odpisem tytułu wykonawczego zostały doręczone Spółce w dniu 22 sierpnia 2016 r., natomiast dłużnikom zajętych wierzytelności odpowiednio w dniach 17 i 22 sierpnia 2016 r. W dniu 18 sierpnia 2016 r. [...] Bank S.A., przekazał na konto organu egzekucyjnego kwotę 2.621.248,21 zł tytułem realizacji zajęcia z dnia 17 sierpnia 2016 r. Zawiadomieniami z dnia 19 sierpnia 2016 r. organ egzekucyjny dokonał zmiany wysokości zajęć rachunków bankowych do kwoty 258,57 zł. W dniu 29 sierpnia 2016 r. nastąpiła pełna realizacja egzekwowanego zobowiązania. Pismem z 2 września 2016 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego w [...] Banku S.A., dokonaną zawiadomieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r., podnosząc: 1) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, w związku z art. 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U z 2014 r., poz. 1619 ze zm., dalej – "u.p.e.a.") oraz art. 8 i 9 K.p.a., w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz, 2) naruszenie art. 80 § 1 u.p.e.a., polegające na jego zastosowaniu, pomimo niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. W związku z powyższym wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonej czynności egzekucyjnej; 2) na podstawie art. 64e § 3 u.p.e.a., zwrócenie Spółce kwoty 148.343,30 zł, pobranej nienależnie tytułem kosztów egzekucyjnych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż nigdy nie uchylała się od nałożonego obowiązku, a wręcz przeciwnie, po otrzymaniu decyzji organu II instancji dobrowolnie skontaktowała się z organem egzekucyjnym – po konsultacji z którym wpłaciła kwotę 3.000.000 zł. Co do pozostałej kwoty, złożyła wniosek o rozłożenie należności na raty, aby umożliwić sobie niezakłócone, bieżące działanie. W związku z powyższym, zdaniem Skarżącej, nie istniały podstawy do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, zaś organ dokonał zajęcia wierzytelności z naruszeniem art. 80 § 1 u.p.e.a. czym naraził Skarżącą na poważne straty finansowe, co wpłynęło negatywnie na jej bieżącą działalność. Postanowieniem z [...] października 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. oddalił powyższą skargę. W uzasadnieniu wskazał, że podniesione przez Spółkę okoliczności nie mogą być podstawą wniesienia skargi, o której mowa w art 54 u.p.e.a., gdyż nie dotyczą sposobu i formy dokonania czynności egzekucyjnej. Przechodząc do oceny dokonanej czynności egzekucyjnej, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. wskazał, że przy zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego nie naruszono art 80 u.p.e.a. Ponadto, zawiadomienie o zajęciu spełniało wszystkie wymogi odnośnie pouczeń, sporządzone zostało na właściwym druku oraz przesłane zarówno do dłużnika zajętej wierzytelności jak i do Spółki. Pismem z 18 października 2016 r. Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, podtrzymując argumentację wskazaną w skardze, wskazując przy tym na naruszenie art. 54 § 1, art. 6 i art. 80 u.p.e.a. oraz art. 6 i 7 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Postanowieniem z [...] listopada 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w przedmiotowej sprawie zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a., poprzez doręczenie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej Spółki z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto, wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajęte wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że w myśl art. 80 § 2 u.p.e.a. zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego i obejmuje również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia. Zgodnie z kolei z § 3 tego artykułu, jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa powyżej, organ egzekucyjny zawiadamia zobowiązanego o zajęciu jego wierzytelności z rachunku bankowego, doręczając mu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony i odpis zawiadomienia skierowanego do banku o zakazie wypłaty zajętej kwoty z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego. Organ II instancji wskazał, że przedmiotowe zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu 22 sierpnia 2016 r. natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17 sierpnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył ponadto, że do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", który odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2310) i zawierał elementy określone w art. 67 § 2 u.p.e.a. Odnosząc się do zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, organ II instancji zgodził się z Naczelnikiem [...] Urzędu Skarbowego, że zarzut ten nie mieści się w ramach orzekania w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. Ponadto, zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej w W., bez wpływu na wynik niniejszego postępowania pozostaje fakt, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 28 września 2016 r. wstrzymał wykonanie decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego, bowiem do dnia wydania tego postanowienia, brak było przeszkód do prowadzenia egzekucji administracyjnej, celem wyegzekwowania należności określonych w ww. decyzji. Ustosunkowując się natomiast do zawartych w zażaleniu, wniosków o umorzenie postępowania oraz o zwrócenie kwoty pobranej tytułem kosztów egzekucyjnych, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, iż wydanie takich rozstrzygnięć nie jest możliwe w ramach postępowania wszczętego wniesieniem skargi na czynność egzekucyjną. Niniejsze postępowanie odnosi się bowiem wyłącznie do fragmentu postępowania egzekucyjnego i służy zbadaniu prawidłowości dokonania skonkretyzowanej czynność egzekucyjnej. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - naruszenie art. 15 i art. 138 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., oraz art. 27 § 1 pkt 3 w zw. z art. 15 § 1 u.p.e.a., poprzez usankcjonowanie przyjęcia za podstawę tytułu wykonawczego ustalonej w deklaracji VAT-7 kwoty podatku w łącznej wysokości 5.158.085 zł, zamiast w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] marca 2016 r. ustalającej zobowiązanie podatkowe Skarżącej w kwocie 235.958 zł, a w konsekwencji naliczenie przez organ kwot odsetek oraz kosztów egzekucyjnych od kwot podatku wynikających z deklaracji VAT-7, zamiast z decyzji; - naruszenie art. 15 i art. 138 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., oraz art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., poprzez usankcjonowanie zastosowania przez organ I instancji art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., mimo uznania tego przepisu za niezgodny z art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji RP punktem 1 wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. akt SK 31/14 z dniem 16 sierpnia 2016 r., zgodnie z którym, art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a utracił moc w zakresie, w jakim nie określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne; - naruszenie art. 54 § 1 w zw. art. 6 u.p.e.a. oraz art. 6 i art. 7 K.p.a. w zw. 18 u.p.e.a., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że okoliczności świadczące o niedopuszczalności egzekucji administracyjnej nie mogą stanowić podstawy wniesienia skargi na czynność organu egzekucyjnego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż organ dokonał zajęcia z wierzytelności w zgodzie z art. 80 § 1 u.p.e.a.; - naruszenie art. 124 § 2 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 126 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz art. 6 u.p.e.a., poprzez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej nierozpoznania przez organ zarzutu naruszenia art. 6 u.p.e.a., co w konsekwencji doprowadziło do braku zbadania przez organ argumentacji wyrażonej w treści środka odwoławczego, na okoliczność nieuchylania się Skarżącego od wykonania swojego obowiązku, który to niezwłocznie po otrzymaniu decyzji organu II instancji skontaktował się z organem egzekucyjnym – po konsultacji z którym wpłacił kwotę 3.000.000 zł, zaś co do pozostałej kwoty – złożył wniosek o rozłożenie należności na raty, aby umożliwić sobie niezakłócone funkcjonowanie; - naruszenie art. 8 i 9 k.p.a. w zw. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., poprzez błędne przyjęcie, że czynności egzekucyjne organu były zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, podczas gdy prowadzenie postępowania egzekucyjnego z naruszeniem art. 6 u.p.e.a., tj. mimo niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, miało miejsce z naruszeniem zasady zaufania do organu i informowania stron. Mając powyższe na uwadze Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego, a także zobowiązanie organu do uchylenia czynności dokonanych na podstawie przywołanego powyżej tytułu egzekucyjnego oraz zwrócenia Skarżącej kwoty 148.343,30 zł pobranej nienależnie tytułem kosztów egzekucyjnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej – "P.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. z [...] października 2016 r. oddające skargę na czynności egzekucyjne. Jak wynika z akt sprawy Skarżąca, w toku postępowania egzekucyjnego, złożyła skargę na czynność egzekucyjną Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W., polegającą na zajęciu rachunku bankowego. Wskazać przede wszystkim należy, że zgodnie z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Środki egzekucyjne w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnych zostały zdefiniowane w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. Wśród tych środków egzekucyjnych jest między innymi egzekucja z rachunku bankowego. W świetle powyższego wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania i zrealizowania egzekucji z rachunku bankowego stanowią czynności egzekucyjne. Instytucja skargi na czynność egzekucyjną uregulowana jest w art. 54 u.p.e.a. Stosownie do treści tego przepisu w ramach skargi na czynności egzekucyjne, której zasadność była przedmiotem oceny w niniejszej sprawie, można podnosić wyłącznie kwestie formalnoprawne odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonania tych czynności. Nie można natomiast podnosić zarzutów, które są podstawą wniesienia innego środka zaskarżenia. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się, że skarga z art. 54 u.p.e.a. nie będzie przysługiwać w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie zarzutów, zażalenia na postanowienie, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje się wniesienie pozwu do sądu (por. R. Hauser i Z. Leoński - Komentarz do ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Warszawa 1992r. s. 84.; wyrok NSA z 17 kwietnia 2000r., III SA 827/99, LEX nr 43032; wyrok NSA z 12 stycznia 1999r., III SA 4503/97, ONSA 2000/1/20; wyrok NSA z 13 kwietnia 2016r., II FSK 1069/14, dostępny: CBOSA). Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której miałaby występować konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji mających prowadzić – w wyniku ich uwzględnienia – do jednakowych skutków procesowych. Wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z 9 lipca 2008r., III SA/Wa 644/08, LEX 489600 i z 11 kwietnia 2008r., III SA/Wa 139/09, LEX 486252). Innymi słowy, w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegać mogą wyłącznie kwestie formalnoprawne dotyczące prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego w związku z dokonywaniem czynności egzekucyjnych, w tym na podstawie art. 80 u.p.e.a. Skarga ta nie może natomiast stanowić konkurencyjnego środka zaskarżenia w stosunku do innych środków zaskarżenia przewidzianych w u.p.e.a. Skarga na czynności egzekucyjne nie może zatem dotyczyć m.in. okoliczności, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Organem właściwym do rozpoznania zarzutów jest organ egzekucyjny – naczelnik urzędu skarbowego. Skarga na czynności egzekucyjne nie może też dotyczyć okoliczności, które mogą być przedmiotem wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 u.p.e.a., w myśl którego postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. W kontekście powyżej poczynionych uwag należy ocenić, że podstawą skargi na czynność egzekucyjną zajęcia rachunku bankowego nie mogła być żadna z podnoszonych przez Skarżącą kwestii tj. zasadność wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wysokość egzekwowanego obowiązku, czy też niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Okoliczności te stanowią bowiem podstawę do wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym (art. 33 § 1 pkt 3 i 6 u.p.e.a.) oraz wnioskowania o umorzenie postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 3 i pkt 7 u.p.e.a.). Co równie istotne, w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, Skarżąca skorzystała z powyższych środków ochrony prawnej i wniosła zarówno zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jak i wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego. W obu sprawach wniesiono również skargi do sądu administracyjnego, które zostały uwzględnione (zob. wyroki WSA w Warszawie z 10 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 2027/17 oraz z 30 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3694/16). Odnosząc się z kolei do zarzutu Skarżącej dotyczącego wysokości kosztów egzekucyjnych, ponowienie wskazać należy, że w postępowaniu wszczętym skargą na czynności egzekucyjne ocenie podlegają tylko zastrzeżenia odnoszące się do konkretnej czynności egzekucyjnej. Tym samym kwestia ewentualnego zawyżenia i zwrotu kosztów egzekucyjnych wykracza poza zakres przedmiotowy skargi na czynności egzekucyjne i nie może być rozpoznana w ramach tego środka zaskarżenia. W konsekwencji, w rozpoznanej sprawie organy I i II instancji w sposób trafny wskazywały na opisaną specyfikę skargi, o której mowa w art. 54 § 1 u.p.e.a. Zasadnie też przy rozpoznawaniu skargi na czynności egzekucyjne skupiły się na zbadaniu formalnej poprawności dokonanych czynności i dokonywały jedynie oceny działań podejmowanych przez organ egzekucyjny zmierzających do zastosowania egzekucji z rachunku bankowego i oceny tej dokonały w sposób prawidłowy. Jak już wskazano egzekucja z rachunku bankowego to jeden ze środków egzekucyjnych wymienionych w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a. W rozpoznawanej sprawie zajęcia rachunku bankowego dokonano zgodnie z art. 80 § 1 u.p.e.a. poprzez doręczenie do [...] Baku S.A. zawiadomienia z 17 sierpnia 2016 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej Spółki z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie płatności dochodzonych zaległości oraz kosztami egzekucyjnymi. Ponadto wezwano dłużnika zajętej wierzytelności, aby bez zgody organu egzekucyjnego nie dokonywał wypłat z rachunku bankowego do wysokości zajętej wierzytelności, lecz bezzwłocznie przekazał zajętą kwotę organowi egzekucyjnemu albo zawiadomił organ egzekucyjny, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania o przeszkodzie w dokonaniu wpłaty. Zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono Spółce w dniu 22 sierpnia 2016 r., natomiast dłużnikowi zajętej wierzytelności w dniu 17 sierpnia 2016 r. Do zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego wykorzystano druk "Zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego", który na dzień dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej, odpowiadał wzorowi określonemu dla druków tego rodzaju w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2310). W związku z powyższym organy prawidłowo uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego zawiadomieniem z 17 sierpnia 2016 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego jakim jest egzekucja z rachunku bankowego. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się także w przedmiotowej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy nadzoru prawidłowo uznały, że wniesiona przez Skarżącą skarga na czynności egzekucyjne podlegała oddaleniu. Z tych względów, a także nie dopatrując się żadnych uchybień natury formalnej w zakresie dokonanej czynności egzekucyjnej, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd oddalił skargę.