III SA/Wa 3937/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A. M.(zwana dalej "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji Organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji narazi ją na konieczność zaciągnięcia pożyczki lub kredytu w banku lub w innej instytucji, o ile wykaże zdolność kredytową, gdyż uzyskiwane przez jej rodzinę dochody pozwalają jedynie na pokrywanie bieżących wydatków. Jak wskazała Skarżąca same wydatki na ZUS i podatki to kwota ponad 2000 zł miesięcznie. Podkreśliła jednocześnie, że jest osobą długotrwale bezrobotną bez prawa do zasiłku, co potwierdza przedłożona przez nią decyzja Prezydenta W. z dnia [...] maja 2015 r. Mąż Skarżącej jest natomiast jedynym żywicielem czteroosobowej rodziny. Według Skarżącej wykonanie decyzji narazi jej całą rodzinę na poważne trudności życiowe związane z realizacją codziennych potrzeb, zaś ewentualne zaciągnięcie pożyczki lub kredytu pogorszy jej stan majątkowy. Wskazano, że obecnie bez umorzenia zobowiązania podatkowego lub rozłożenia go na raty Skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów tego zobowiązania bez uszczerbku dla rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. W niniejszej sprawie Skarżąca nie wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Skarżąca podniosła jedynie, że wykonanie decyzji narazi jej rodzinę na pogorszenie sytuacji finansowej w związku z koniecznością zaciągnięcia pożyczki lub kredytu na spłatę należności objętej zaskarżoną decyzją. Zaznaczono przy tym, że aktualnie Skarżąca nie posiada środków finansowych na wykonanie decyzji. Sąd zauważa, że o spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004r., GZ 138/04, niepubl.). Tymczasem w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. Sama egzekucja należności pieniężnych nie prowadzi bowiem co do zasady do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Wobec podnoszonej przez Skarżącej okoliczności, iż wykonanie zaskarżonej decyzji przyczyni się do poważnych trudności w zaspokajaniu potrzeb jej rodziny, zaznaczenia wymaga fakt, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach osoby zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 18 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1799/11). Podkreślić w tym miejscu należy, że wstrzymanie wykonania decyzji, zgodnie z regułą wynikającą z art. 61 § 1 P.p.s.a. nie następuje w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, lecz wymaga zaistnienia szczególnych, nadzwyczajnych okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a.. W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Co więcej z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wynika, że Skarżąca dostrzega możliwość zaspokojenia należności objętej zaskarżoną decyzją, wskazując na ewentualne zaciągnięcie kredytu lub pożyczki w celu uzyskania środków na spłatę zobowiązania lub rozłożenie należności na raty. Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu brak było podstaw do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Organu odwoławczego, jak i decyzji Organu I instancji. Zauważyć jednak należy, że decyzja Organu I instancji i tak nie podlega wykonaniu jako nieostateczna, toteż wniosek o wstrzymanie jej wykonania był zbędny. Odmowa przez Sąd wstrzymania wykonania decyzji Organu II instancji oznacza zatem w niniejszej sprawie, że wykonaniu podlega także decyzja wcześniejsza. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.