III SA/Wa 4015/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Agnieszka Góra-Błaszczykowska po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za luty, marzec i kwiecień 2010r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – J.K. , złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za luty, marzec i kwiecień 2010r. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na fakt, iż w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu wniosku Skarżący podał, że jego sytuacja majątkowa jest na tyle trudna, że uniemożliwia mu natychmiastowe zgromadzenie dochodzonej należności. Wyjaśnił, że od 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2014r. nie był zatrudniony na podstawie umowy o pracę. Od początku roku 2014 uzyskiwał jedynie niewielkie przychody (ok. 1.000 zł) za udział w posiedzeniach Rady Nadzorczej niedużej spółki H. S.A., a odbywają się one 3 razy w roku. Wskazał, że wprawdzie posiada akcje ww. spółki, jednak nie mogą być one już teraz źródłem finansowania należności, bowiem Skarżący, jako członek Rady Nadzorczej dysponuje dodatkowymi, niepublikowanymi informacjami o spółce, dlatego tylko w wybranych okresach możliwy jest obrót tymi akcjami. Codzienne potrzeby życiowe powodują, że na rachunku bankowym Skarżącego nie znajdują się znaczące środki (środki te są prawie zerowe), z pewnością niewystarczające do zapłaty należności. Od dnia 1 lipca 2014 r. Skarżący pracuje na umowę o pracę z wynagrodzeniem podstawowym 4.394 zł brutto (ok 2.900 zł zł) i jest to umowa na czas określony do dnia 30 czerwca 2015 r. Umowa ta przewiduje jedynie uznaniowe premie, co do których Skarżący nie ma jakiejkolwiek gwarancji otrzymania, ani nie przysługuje mu roszczenie o ich zapłatę. Od dnia 21 listopada 2013 r. Skarżący zasiada dodatkowo w Radzie Nadzorczej TFI z wynagrodzeniem, które będzie wynosić ok. 2.200 zł netto, które również nie daje możliwości natychmiastowego sfinansowania dochodzonej należności. Skarżący wskazał, że posiada również inne zobowiązania. Od 2008 r. spłaca kredyt we frankach, a rata kredytu wynosi ok. 3.000 zł. Skarżący ma na utrzymaniu 10-letniego syna. Dodatkowo w celu wykonywania swoich obowiązków pracowniczych Skarżący ponosi wydatki na samochód oraz wynajmuje mieszanie w L. za czynsz w wysokości 1.100 zł. Skarżący wskazał, że nie jest w stanie w szybkim terminie zgromadzić całości wymaganej należności. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na czas postępowania sądowoadministracyjnego pozwoliłoby Skarżącemu we własnym zakresie zgromadzić wymaganą należność, bez konieczności wszczynania przeciwko niemu postępowania egzekucyjnego. Skarżący stwierdził, że wszczęcie egzekucji administracyjnej, np. przez zajęcie posiadanych akcji, czy wynagrodzenia u pracodawcy podważy zaufanie do Skarżącego i zmieni wypracowany przez wiele lat wizerunek. W przyszłości utrudni to znalezienie nowej pracy, czy możliwość zasiadania w radach nadzorczych spółek. Postępowanie egzekucyjne znacznie utrudni wypełnianie codziennych obowiązków i zaspokojenie podstawowych potrzeb własnych oraz rodziny, a w szczególności 10-letniego syna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej zwana "P.p.s.a.", Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tak sformułowanego przepisu wynika, iż warunkiem wstrzymania wykonania decyzji jest stwierdzenie przez Sąd, że strona wykazała w sposób wyczerpujący i przekonywujący, istnienie okoliczności przemawiających za obawą wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wykazanie przesłanek uzasadniających pozytywne rozpatrzenie wniosku spoczywa na stronie (por. postanowienia NSA z dnia 25.05.2004 r. sygn. akt FZ 65/04, niepubl. oraz z dnia 24 maja 2004 r. sygn. akt FZ 85/04, niepubl.).Skarżący ma więc obowiązek uprawdopodobnienia występowania, w jego sprawie, którejkolwiek lub obu wskazanych przesłanek. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Kierując się zatem przedstawionym stanowiskiem Skarżącego należy stwierdzić, iż nie uzasadnił on należycie spełnienia przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawiona argumentacja nie prowadzi do wniosku, iż podjęcie wobec niego czynności egzekucyjnych wiązać się będzie z nieodwracalnymi skutkami prawnymi. Bez przedstawienia stosownej argumentacji - popartej stosownymi dokumentami - potwierdzającej istnienie choć jednej z przesłanek wstrzymania wykonania decyzji określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających pozytywne jego załatwienie. W ocenie Sądu Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niego trudne do odwrócenia skutki, czy groźbę wystąpienia znacznej szkody. Wskazać także należy, iż egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącego przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżący może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Bez wątpienia kwota określonego decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w W. zobowiązania jest znaczna, a zatem wykonanie tejże decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącego. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. W przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a. chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi. W sytuacji, gdy ponadto z okoliczności przedstawionych przez Skarżącego nie wynika, aby wykonanie decyzji miało zagrozić jego bytowi, nie sposób też przyjąć, że spowoduje ono powstanie trudnych do odwrócenia skutków. Podsumowując, w ocenie Sądu Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny, że w sprawie nastąpi wyrządzenie znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, co skutkuje brakiem podstaw do wydania orzeczenia zgodnie z żądaniem Skarżącego. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.