III SA/Wa 411/14

Referendarz sądowy Lucyna Kaligowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do lipca 2007 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie Skarżąca B.R. wniosła na formularzu PPF o zwolnienie od kosztów sądowych, wskazując, że jedynym źródłem jej utrzymania jest renta chorobowa w kwocie 667,31 zł, której część potrąca komornik. Skarżąca podała, że z uzyskiwanego dochodu 200 zł przeznacza na leki, zaś za pozostałą część pieniędzy kupuje żywność i środki czystości. Zaznaczyła, że nie posiada majątku, ani oszczędności. Korzysta ze służebności w lokalu należącym do córki. Wykonując wezwanie referendarza sądowego Skarżąca przesłała podpisany formularz PPF, w którym dodatkowo wskazała, iż jest wpisana do rejestru dłużników niewypłacalnych. Leczy się u specjalistów i znaczą część renty przeznacza na lekarstwa. Skarżąca podkreśliła, że nie jest na niczyim utrzymaniu. Podniosła, iż w innych sprawach była zawsze zwalniana z kosztów sądowych, a jedynie wnosiła opłatę 100 zł. Uwzględniając powyższe zważono, co następuje: Skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.". Zgodnie z tym przepisem Sąd przyznaje prawo pomocy osobie fizycznej, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wstępie należy przypomnieć, że istotnie jak sama Skarżąca zaznaczyła korzystała już ona z prawa pomocy w innych sprawach. Także w niniejszej sprawie zwolniono ją od wpisu od skargi ponad kwotę 100 zł. W żadnym jednak razie nie może to skutkować automatycznym przerzuceniem na Skarb Państwa ciężaru ponoszenia kosztów postępowania, bez wykazania argumentów związanych z zagrożeniem bytu Skarżącej. Nie do przyjęcia byłaby bowiem sytuacja, gdyby referendarz sądowy rozpoznający sprawę, dla zachowania jednolitej linii orzeczniczej, rozstrzygał nie na podstawie akt tej sprawy, lecz w oparciu o stanowisko wyrażone w innej sprawie tej samej osoby. Przy rozpoznawaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy rozstrzygnięcia w innych sprawach mogą pełnić jedynie funkcję argumentu pomocniczego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2013 r., II FZ 1031/12). Przyznanie Skarżącej prawa pomocy w innych sprawach, nie może mieć zatem waloru rozstrzygającego. Pierwszeństwo ma bowiem wnikliwa analiza akt niniejszej sprawy. Tymczasem z akt tych wynika, że Skarżąca nie przedłożyła, mimo wezwania referendarza sądowego, wymieniającego w sposób precyzyjny jakie dokumenty i oświadczenia powinny zostać złożone, żadnych dokumentów koniecznych do stwierdzenia, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania, wskutek czego uniemożliwiła ona dokonanie wnikliwej i szczegółowej oceny swojej sytuacji materialnej. Z tego względu uznać należało, że Skarżąca nie wykazała, iż jej wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych zasługuje na uwzględnienie. W tej sytuacji na podstawie art. 243 § 1, art. 245, art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., postanowiono jak w sentencji.