III SA/Wa 4131/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Maciej Kurasz, Sędziowie sędzia delegowany SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant referent stażysta Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2017 r. oddala skargę Prezydent W. (dalej: Prezydent) decyzją z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] wymierzył M. M. (dalej: Skarżący, Strona) podatek od nieruchomości na 2017 rok za nieruchomości położone w W. przy ul. [...] oraz przy ul. [...] na kwotę 1.022,00 zł. Jako podstawę opodatkowania przyjęto, oprócz budynków mieszkalnych, także budynki pozostałe o powierzchni 45,64 m2, co odnosiło się do udziału M. M. w prawie własności lokalu stanowiącego garaż podziemny w budynku przy ul. [...], połączonego z prawem wyłącznego korzystania z dwóch miejsc postojowych. Skarżący zakwestionował decyzję odwołaniem, w którym zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. 2016 r., poz. 716, ze zm., dalej: u.p.o.l.), przez niewłaściwe przyjęcie jako podstawy ustalenia wymiaru podatku od nieruchomościami 100% powierzchni użytkowej posiadanego przez Skarżącego udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego - garażu, a w konsekwencji - nieprawidłowe ustalenie wymiaru podatku w części dotyczącej posiadanego przez Skarżącego udziału w prawie współwłasności lokalu niemieszkalnego - garażu, 2. naruszenie przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 122 i 187 § 1 oraz art. 21 § 5, 210 § 4 pkt 6 i § 5, art. 229 i 198 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm., dalej O.p.). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: SKO) decyzją z [...] listopada 2017 r. sygn. [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Odwołanie dotyczyło decyzji organu I instancji w części dotyczącej ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości położonej w W., przy ul. [...], w zakresie dotyczącym udziału w prawie własności lokalu niemieszkalnego – garażu G-1 (C- pozostałe budynki). SKO uznało, że Prezydent prawidłowo ustalił przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości (lokale mieszkalne, udział w garażu wielostanowiskowym oraz udziały w gruncie związane z tymi lokalami). Stwierdziło, że zasadnie do opodatkowania przyjęto budynki mieszkalne o pow. 493,16 m2, budynki pozostałe (udział w garażu wielostanowiskowym) o pow. 45,64 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 671,63 m2. W sposób prawidłowy została również – zdaniem organu odwoławczego - ustalona przez organ podatkowy I instancji powierzchnia garażu, jaka w zakresie udziału podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z punktu widzenia brzmienia art. 4 ust. 2 u.p.o.l.. Powierzchnia garażu wynosiła 2670,20 m2, udział podatnika to 2/117, a zatem powierzchnia odpowiadająca udziałowi skarżącego w prawie własności przedmiotowego lokalu wynosi 45,64 m2. Przy uwzględnieniu wskazanych danych wymiar podatku wyglądał następująco: budynki mieszkalne o pow. 493,16 m2 x stawka podatku 0,74 zł/m2 = podatek 364,94 zł, budynki pozostałe o pow. 45,64 m2 x stawka podatku 7,62 zł/m2 = podatek 347,78 zł oraz grunty pozostałe o pow. 671,63 m2 x stawka podatku 0,46 zł/m2 = podatek 308,95 zł. Po zsumowaniu, otrzymano łączną kwotę 1021,67 zł, co po zaokrągleniu do pełnych złotych dało kwotę podatku w wysokości 1022,00 zł. Prawidłowe były także stawki podatku, wynikające z właściwej uchwały Rady m.st. W. z dnia [...] października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2017 rok. SKO powołało się na § 63 ust. 1 pkt 15 lit a) i c), § 70 ust. 1 pkt 7 i 8, § 63 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016 r., poz. 1034) zwane dalej "rozporządzenie" lub "rozporządzenie w sprawie ewidencji gruntów i budynków" oraz art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 1610) zwana dalej "ustawa lokatorska" lub "ustawa o ochronie praw lokatorów" i wskazało, że zaprezentowany stan prawny dotyczący danych ujawnionych w ewidencji gruntów i budynków oraz sposób obliczania powierzchni budynków lub lokali na użytek tej ewidencji pozwala na konstatację, że powyższe przepisy, a w szczególności art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, są tożsame z treścią art. 4 ust. 2 u.p.o.l.. Zdaniem SKO, powierzchnia użytkowa budynku lub lokalu, jaka została ujawniona w ewidencji budynków (kartotece lokalu), uwzględnia już jego ewentualną wysokość niższą niż 2,20 m. W ocenie SKO, oczywiste jest, że niemal wszystkie lokale będące garażami wielostanowiskowymi posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m (powierzchnie pod belkami konstrukcyjnymi, skosy itp.). Jednakże powierzchnie te są uwzględnione (policzone w sposób zgodny z art. 2 ust. 1 pkt 7 i ust 2 ustawy o ochronie praw lokatorów i jednocześnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.) w ujawnionej w ewidencji budynków (kartotece lokali) powierzchni użytkowej budynku lub lokalu. Dane zawarte w ewidencji mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 O.p., a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przeprowadzonym przed właściwymi w tej sprawie organami administracji. W postępowaniu podatkowym przeprowadzenie tego rodzaju postępowania nie jest możliwe. SKO wskazało, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega udział w lokalu garażowym, a nie konkretne miejsce postojowe. Udział taki zasadniczo nie odpowiada (w przeliczeniu na metry kwadratowe) powierzchni konkretnego miejsca postojowego użytkowanego przez stronę w tymże garażu w ramach podziału quoad usum. Powierzchnia garażu wynikająca z przedmiotowego udziału w ramach przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest zawsze większa niż samego miejsca postojowego (obejmuje również np. ciągi komunikacyjne w garażu). Stąd też rzeczony udział w lokalu garażowym musi być zawsze pojmowany w sposób abstrakcyjny. Okoliczność zaś, że podatnicy mają prawo do wyłącznego korzystania z określonego z góry miejsca postojowego (choćby położonego pod skosem, a więc o wysokości poniżej 2,20 m) w ramach wspomnianego podziału do korzystania z garażu jako przedmiotu współwłasności, nie zwalania ich z obowiązku ponoszenia ciężaru podatku od nieruchomości z tytułu samego faktu bycia współwłaścicielami lokalu garażowego, rozumianego w sposób abstrakcyjny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7 Konstytucji RP, art. 21 § 5, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 194 § 1, art. 198 § 1, art. 210 § 4 pkt 6 i art 229 O.p., oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, w tym w szczególności art. 4 ust. 2 u.p.o.l., art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 roku - Prawo geodezyjne, art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 roku o ochronie prawa lokatorów i § 63 ust. 1 pkt 15 lit. a) i c), § 70 ust. 1 pkt 7 i 8 oraz § 63 ust. 3 rozporządzenia. W uzasadnieniu wskazał m. in., że SKO nie odniosło się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji Prezydenta. Organ I instancji nie obliczył podatku od nieruchomości od 50% powierzchni miejsc garażowych, lecz od 100% tej powierzchni. Zdaniem skarżącego, to nie zapisy w ewidencji budynku (kartotece lokalu), lecz błędne, dokonane z naruszeniem prawa przez organ I instancji przyjęcie, że podstawą obliczenia podatku od nieruchomości stanowi 100% powierzchni miejsc parkingowych skarżącego stanowi w istocie przyczynę wadliwości zaskarżonej decyzji organu I Instancji. Nadto – zdaniem skarżącego - SKO nie zweryfikowało wysokości w świetle miejsca postojowego (garażu wielostanowiskowego) i nie podjęło żadnych działań w celu jej ustalenia. SKO zastąpiło metodę pomiaru powierzchni użytkowej, określoną w ustawie, niezweryfikowanym domniemaniem o danych ujawnionymi w ewidencji. SKO nie udowodniło też, na podstawie jakich danych z ewidencji budynku (kartoteki lokalu) ustalono podstawę wymiaru podatku – nie powołało się na konkretne wypisy, liczby i wartości. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że dane zawarte w ewidencji lokalu (kartotece budynku) odnośnie udziału posiadanego przez skarżącego w prawie współwłasności lokalu garażowego G-1 są błędne, gdyż uwzględniają one 100% powierzchni miejsc parkingowych Skarżącego. W ocenie skarżącego, obowiązkiem SKO wynikającym z przepisów art. 122 w zw. z art. 187 oraz art. 21 § 5 O.p. było wyjaśnienie wątpliwości dotyczących powierzchni, jak i wysokości lokalu garażowego G-1, albo samodzielnie, albo przez zlecenie Prezydentowi - na podstawie art. 229 O.p. - przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości (por. art. 198 § 1 O.p.). Skarżący zaznaczył, że organ I instancji to organ ewidencyjny pierwszej instancji (art. 22 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficznego w zw. z § 44 rozporządzenia z 29 marca 2001 r.): Obowiązkiem starosty (prezydenta miasta) jest prowadzenie oraz utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Aktualizacja operatu ewidencyjnego może być wywołana wnioskiem lub działaniem organu z urzędu. Zdaniem skarżącego, prezydent powinien co najmniej pouczyć podatnika, że podstawą obliczenia podatku są dane zawarte w ewidencji budynku (kartotece lokalu) i jakie działania powinny zostać podjęte przez skarżącego w celu sprostowania błędnych danych zawartych w tej ewidencji. Według skarżącego, umknęło uwadze SKO to, że organ I instancji, wydając decyzję nie dokonał obliczenia podatku od nieruchomości, przyjmując 50% powierzchni miejsc garażowych posiadanych przez Skarżącego w lokalu garażowym G-1: została ona celowo i z rozmysłem wydana przy przyjęciu jako podstawy obliczenia podatku 100% powierzchni miejsc garażowych posiadanych przez Skarżącego w lokalu garażowym G-1. Odwołując się do - niepotwierdzonych przez SKO - danych w ewidencji budynku (kartotece lokalu), SKO zweryfikowało wydaną z naruszeniem prawa materialnego i przepisów postępowania decyzję organu I Instancji. Skarżący powołał się na wyrok z 19 stycznia 2017 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3309/15, w którym Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie ustalenia podatku od nieruchomości za 2013 roku w całości podzielając przedstawione przez skarżącego wnioski i ich uzasadnienie. SKO w odpowiedzi na skargę, wniosło o oddalenie skargi. W piśmie procesowym z [...] sierpnia 2018 r. skarżący uzupełnił swoje stanowisko podnosząc, że w identycznym stanie faktycznym dotyczącym podatku od nieruchomości za wcześniejsze lata (2013-2015) tutejszy sąd w całości podzielił przestawione przez niego wnioski i ich uzasadnienie. Skarżący powołał się na: wyrok z 19 stycznia 2017 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 3309/15, wyrok z 19 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1747/17 i wyrok z 19 kwietnia 2017 r. w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1748/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.), podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3. Natomiast w myśl ustępu 5 art. 3 u.p.o.l., jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz od części budynku stanowiących nieruchomość wspólną w rozumieniu art. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2015 r. poz. 1892 oraz z 2017 r. poz. 1529) ciąży na właścicielach w zakresie odpowiadającym ich udziałowi w nieruchomości wspólnej. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l., podstawę opodatkowania stanowi dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa. Przy czym, w myśl art. 4 ust. 2 u.p.o.l., powierzchnię pomieszczeń lub ich części oraz część kondygnacji o wysokości w świetle od 1,40 m do 2,20 m zalicza się do powierzchni użytkowej budynku w 50%, a jeżeli wysokość jest mniejsza niż 1,40 m, powierzchnię tę pomija się. Spór w niniejszej sprawie dotyczy prawidłowości opodatkowania podatkiem od nieruchomości na 2017 rok udziału skarżącego w prawie własności lokalu niemieszkalnego stanowiącego garaż G-1 znajdujący się w budynku przy ul. [...] w W.. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem opodatkowania, jest udział w prawie własności lokalu stanowiącego garaż. Przedmiotem opodatkowania nie są należące do skarżącego konkretne miejsca postojowe znajdujące się w przedmiotowym lokalu, na co zasadnie zwróciło uwagę SKO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (str. 4 decyzji). Miejsca postojowe skarżącego zostały mu przydzielone do wyłącznego korzystania, jako współwłaścicielowi całej nieruchomości – lokalu stanowiącego garaż. Powyższa, istotna okoliczność, jest w niniejszej sprawie niesporna. Wskazuje na to treść uzasadnienia skargi. Skarżący wyjaśnił w tym uzasadnieniu, że posiada w prawie własności lokalu niemieszkalnego – garażu G-1 udział wynoszący 2/117 (str. 3 skargi). Pomimo wskazanego powyżej przedmiotu opodatkowania (udziału w lokalu stanowiącym garaż) dalsza argumentacja skarżącego zdaje się opierać na błędnym założeniu, że przedmiotem opodatkowania są należące do skarżącego miejsca postojowe o konkretnej powierzchni. Założenie takie jest błędne, z uwagi na wskazane wcześniej okoliczności. Dodatkowo należy zauważyć – podzielając argumentację wskazaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że powierzchnia wynikająca z udziału we własności garażu przyjmowana dla potrzeb opodatkowania jest zwykle większa niż powierzchnia miejsc postojowych przyznanych do wyłącznego korzystania. Udział w prawie własności dotyczy bowiem także znajdujących się w garażu ciągów komunikacyjnych. Z uwagi na powyższe, w świetle powołanego wyżej art. 3 ust. 5 u.p.o.l., na skarżącym ciąży obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w zakresie odpowiadającym jego "całemu" udziałowi w prawie własności lokalu stanowiącego garaż. Zatem argumentacja skarżącego odnosząca się do powierzchni należących do niego miejsc postojowych – poza tym, że jest błędna –nie może mieć żadnego znaczenia w niniejszej sprawie. Istotne jest bowiem jedynie to, jaką powierzchnię ma wyodrębniony lokal – garaż, którego współwłaścicielem jest skarżący. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO zostało wskazane, że lokal ten ma powierzchnię 2 670,20 m2. Taka sama powierzchnia przedmiotowego garażu została wskazana w uzasadnieniu skargi, z zaznaczeniem, że "dane znajdują się w stosowanych rejestrach" (str. 3 skargi). Zapewne skarżący miał na myśli dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków. Przypomnieć zatem należy – co zostało również podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że – jak wynika z powołanych w niej przepisów – powierzchnia ujawniona w ewidencji nie jest tożsama z powierzchnią rzeczywistą lokalu. Dane ujawnione w ewidencji, w myśl art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego w związku z § 63 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 roku w sprawie ewidencji gruntów i budynków, w odniesieniu do powierzchni o wysokości mniejszej od 2,20 m, uwzględniają ją w 50%, bądź pomijają (gdy wysokość jest mniejsza niż 1,40 m). Zgodnie bowiem z treścią § 63 ust. 3 powołanego rozporządzenia, pole powierzchni użytkowej lokalu oraz pomieszczeń przynależnych do lokalu ustala się zgodnie z zasadami określonymi w art. 2 ust. 1 pkt 7 oraz ust. 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 150, z 2015 r. poz. 1322 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 8) i wyraża się w metrach kwadratowych z precyzją zapisu do dwóch miejsc po przecinku. Natomiast zgodnie z treścią art. 2 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów (...), obmiaru powierzchni użytkowej lokalu, o której mowa w ust. 1 pkt 7, dokonuje się w świetle wyprawionych ścian. Powierzchnię pomieszczeń lub ich części o wysokości w świetle równej lub większej od 2,20 m należy zaliczać do obliczeń w 100%, o wysokości równej lub większej od 1,40 m, lecz mniejszej od 2,20 m - w 50%, o wysokości mniejszej od 1,40 m pomija się całkowicie. Pozostałe zasady obliczania powierzchni należy przyjmować zgodnie z Polską Normą odpowiednią do określania i obliczania wskaźników powierzchniowych i kubaturowych w budownictwie. Zatem, jako to wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji – dane ujawnione w ewidencji odpowiadają wymogowi z art. 4 ust. 2 u.p.o.l.. Stanowisko takie zostało również wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 25 października 2017 roku (II FSK 1475/17, CBOSA), powołanego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Orzeczenie to zapadło na gruncie stanu faktycznego analogicznego jak w sprawie niniejszej. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w orzecznictwie tego sądu przyjmuje się, że dane wynikające z ewidencji – w szczególności w przypadku wymiaru podatku od nieruchomości - mają dla organu podatkowego charakter wiążący i nie mogą być przezeń samodzielnie korygowane w ramach postępowania podatkowego, bez zmiany tych wpisów w ewidencji gruntów. Podniósł również w uzasadnieniu omawianego wyroku, że (...) powierzchnia użytkowa pomieszczenia (kondygnacji) wykazywana w ewidencji gruntów i budynków obliczana jest z uwzględnieniem różnych wysokości danego lokalu, według tych samych zasad, do których odwołuje się art. 4 ust. 2 u.p.o.l.. Nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie organ nie był związany danymi wynikającymi z ewidencji i miał obowiązek samodzielnie ustalić powierzchnię użytkową miejsc postojowych. Zdaniem Sądu istotne jest również w niniejszej sprawie, że powołując się na powierzchnię garażu wskazaną w owych "stosownych rejestrach" skarżący nie podnosił, że została ona tam ujęta błędnie. Powierzchnia ta stanowi punkt wyjścia dla ustalenia powierzchni lokalu odpowiadającej udziałowi skarżącego. W wielu miejscach skargi została ona wskazana (analogicznie jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) na 45,64 m2. Stanowi ona wynik mnożenia powierzchni lokalu i przypadającego skarżącemu udziału w jego współwłasności (2 670,20 m2 x 2/117). W świetle powyższego niezrozumiałe są stawiane w skardze zarzuty sprowadzające się do tego, że organ podatkowy winien był wyjaśnić wątpliwości co do powierzchni i wysokości lokalu garażowego G-1. Taki zarzut prowadzi do wewnętrznej sprzeczności stanowiska skarżącego. Nadto, trudno ustalić , w oparciu o argumentację skargi, o jakie wątpliwości skarżącemu chodzi. Niezasadnie również skarżący zarzuca, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji SKO organ uznało, że garaż musi mieć wysokość większa niż 2,20 m. Lektura uzasadnienia zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosków zgoła odmiennych. Na stronie 3. decyzji organ II instancji stwierdził, że oczywiste jest, iż niemal wszystkie lokale będące garażami wielostanowiskowymi posiadają powierzchnie niższe w świetle niż 2,20 m. Jednakże powierzchnie te są uwzględnione (policzone) w sposób zgodny z powołanymi przepisami ustawy o ochronie praw lokatorów i jednocześnie z art. 4 ust. 2 u.p.o.l. i tak ujawnione w ewidencji budynków (kartotece lokali). Ma rację organ podatkowy drugiej instancji, że organy podatkowe są związane danymi ujawnionymi w ewidencji gruntów i budynków. Wynika to z treści art. 21 ust. 1 Ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne. Zgodnie z jego treścią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Stanowisko takie zostało wyrażone w wielu orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym również w przytoczonym wcześniej i powołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroku z 25 października 2017 roku. W analogiczny sposób Naczelny Sąd Administracyjny wypowiedział się także w uzasadnieniu wyroku z 13 stycznia 2015 roku (FSK 3108/12). Wskazał w nim, że organ podatkowy przy wymiarze podatku od nieruchomości związany jest zawartymi w ewidencji gruntów i budynków informacjami o przeznaczeniu gruntów i danych tych nie może korygować w toku prowadzonego postępowania podatkowego (np. na podstawie art. 194 § 3 Ordynacji podatkowej), bez stosownej zmiany zapisów ewidencyjnych w odrębnym trybie. Zatem w postępowaniu podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości organy podatkowe były związane danymi co do powierzchni lokalu stanowiącego garaż. Stosownie do powołanego art. 3 ust. 5 u.p.o.l., w oparciu o powierzchnię odpowiadającą udziałowi skarżącego w lokalu stanowiącym garaż ustalony przypadający na skarżącego został podatek od tej nieruchomości. W świetle powyższego stanowisko organu II instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji jest w pełni zasadne, a sama decyzja odpowiada prawu. Jedynie dla porządku należy wskazać, że zastosowana stawka podatku nie była przez skarżącego kwestionowana. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 p.p.s.a., skargę należało oddalić.