III SA/Wa 417/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie Sędzia WSA Sylwester Golec, Asesor WSA Hieronim Sęk (spr.), Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi I. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzające ją postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] września 2007 r., nr [...], 2) stwierdza, że uchylona decyzja i poprzedzające ją postanowienie nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz I. Z. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wnioskiem z dnia 18 czerwca 2007 r. I. Z. (Skarżąca w niniejszej sprawie) złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji w trybie art. 14a § 1 ustawy z dnia 13 listopada 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", w zakresie zastosowania art. 21 ust. 1 pkt. 46 lit. a) i b) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", do dochodów Skarżącej otrzymywanych z pomocowego Funduszu Schengen. Skarżąca przedstawiła następujący stan faktyczny: Skarżąca podpisała umowę z E. z siedzibą w Brukseli na realizację programu pomocowego, finansowanego z Funduszu Schengen. Środki z Funduszu Schengen Unii Europejskiej w ramach Programu Schengen SCH/05.03.01.01.- Pomoc Doradcza dla Projektów Realizowanych z Funduszu Schengen - przeznaczane są na sfinansowanie prowadzonej przez Skarżącą pomocy technicznej (doradczej). Podstawowym celem tego programu jest pomoc techniczna (doradcza) dla projektów realizowanych z Funduszu Schengen, związanych z wdrażaniem w Polsce Systemu Schengen (SIS) oraz zabezpieczeniem zewnętrznych granic Unii Europejskiej. Do obowiązków Skarżącej - w ramach kontraktu z E. - należy zorganizowanie, kierowanie i administrowanie kilkuosobowym zespołem ekspertów z zakresu technologii informatycznych, elektroniki, zabezpieczenia technicznego granic lądowych, morskich, przejść granicznych i lotnisk oraz wraz z tym zespołem bezpośrednie realizowanie podstawowych celów tego programu, tj. świadczenie pomocy technicznej przy opracowywaniu i wdrażaniu w Polsce projektów Systemu Schengen oraz monitorowanie i raportowanie postępu tych prac. Prace zespołu ekspertów są finansowane z Funduszu Schengen poprzez kontrakty eksperckie typu "fee base", tzn., że środki otrzymywane w ramach tych kontraktów przeznaczone są na sfinansowanie wszystkich działań ekspertów niezbędnych do realizacji podstawowych celów w/w programu. Kontrakty te stanowią wyłączne źródło finansowania tych prac. W ocenie prawnej Skarżącej, dochody otrzymywane z pomocowego Funduszu Schengen Unii Europejskiej w ramach Programu Schengen SCH/05.03.01.01 - Pomoc Doradcza dla Projektów Realizowanych z Funduszu Schengen - i przeznaczone na sfinansowanie prowadzonej bezpośrednio przez nią pomocy technicznej (doradczej) - są zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. a) i b) u.p.d.o.f. Postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe. Wskazał, iż z przedstawionego przez Skarżącą stanu faktycznego nie wynika wprost, kto jest ostatecznym beneficjentem środków z Funduszu Schengen. Beneficjentami środków finansowych bowiem mogą być wszystkie instytucje sektora publicznego i prywatnego oraz organizacje pozarządowe, utworzone w prawny sposób w Polsce i działające w interesie publicznym, czyli nie może nim być bezpośredni pracodawca Skarżącej - firma E. Pracodawca Skarżącej był podwykonawcą bezpośredniego beneficjenta środków pomocowych na realizację kontraktu związanego z przygotowaniem włączenia Polski do strefy Schengen. Uzyskiwane zatem przez Skarżącą dochody nie mogą być zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Skarżąca nie zgodziła się z powyższym postanowieniem i złożyła na nie zażalenie wnosząc o jego uchylenie. Wyjaśniła, że w jej ocenie Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał jej stanowisko za nieprawidłowe, albowiem przedstawiła zbyt ogólny stan faktyczny sprawy. Skarżąca dodała, iż umowę z firmą E. podpisała jako osoba fizyczna. Umowa ta obligowała ją do osobistego wykonania całości prac związanych z bezpośrednią realizacją podstawowych celów tego projektu. Miała realizować go osobiście i bezpośrednio poprzez dostarczanie pracownikom instytucji państwowych informacji pozwalających na spełnienie wymagań zawartych w Konwencji z Schengen. Skarżąca podkreśliła też, że środki finansowe, które otrzymała z Funduszu Schengen, spełniają wszystkie przesłanki warunkujące zwolnienie z opodatkowania, bowiem pochodzą ze środków bezzwrotnej pomocy; przyznane zostały na podstawie określonych przepisami deklaracji lub umów; wypłacane były na podstawie np. umowy o pracę lub na podstawie umów cywilnoprawnych osobom fizycznym bezpośrednio realizującym cel programu finansowanego z tych środków. Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. odmówił zmiany postanowienia organu podatkowego pierwszej instancji. W uzasadnieniu powołał się na akty prawa wspólnotowego oraz przepisy prawa krajowego. Wskazał, że analiza art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f pozwala na wyodrębnienie przesłanek warunkujących możliwość zwolnienia z podatku dochodowego, które muszą być spełnione łącznie, tj.: uzyskiwanie dochodów pochodzących ze środków bezzwrotnej pomocy; bezpośrednia realizacja przez podatnika – uzyskującego dochody – celu programu finansowanego z tych środków. Wyjaśnił ponadto, iż zarządzanie poszczególnymi priorytetami Mechanizmów Finansowych Funduszu Schengen zostało powierzone Instytucjom Pośredniczącym. Rolę tych instytucji pełnią konkretne ministerstwa i urzędy. Instytucją Pośredniczącą odpowiedzialną za efektywność oraz prawidłowość wdrażania Funduszu Schengen jest Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji. Rolę zaś Instytucji Wspomagającej pełni Władza Wdrażająca Program Współpracy Przygranicznej-PHARE. Zgodnie z zasadami i procedurami wdrażania Mechanizmów Finansowych, opracowywanymi przez państwa-darczyńców, beneficjentami środków finansowych mogą być wszystkie instytucje sektora publicznego i prywatnego oraz organizacje pozarządowe, utworzone w prawny sposób w Polsce i działające w interesie publicznym, w szczególności: organy administracji rządowej i samorządowej wszystkich szczebli, instytucje naukowe i badawcze, instytucje branżowe i środowiskowe, organizacje społeczne, podmioty partnerstwa publiczno-prawnego. Beneficjenci odpowiadają za przygotowanie projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami, wybór bezpośrednich wykonawców inwestycji i dostawców usług i towarów w ramach realizacji poszczególnych projektów inwestycyjnych finansowanych w ramach Funduszu. Powołując się na powyższe organ odwoławczy stwierdził, iż w niniejszej sprawie beneficjentem środków unijnych nie jest firma E., z którą Skarżąca zawarła umowę. Firma ta była podwykonawcą bezpośredniego beneficjenta środków pomocowych na realizację kontraktu związanego z przygotowaniem Polski do Strefy Schengen. Ta okoliczność wyklucza zastosowanie zwolnienia przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. przez Skarżącą. Nadto, Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że zwolnienie to nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca - bez względu na rodzaj umowy - wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem. W jego ocenie wynagrodzenie Skarżącej - wypłacane przez firmę E. - nie jest zwolnione z podatku dochodowego od osób fizycznych. Skarżąca bowiem nie jest beneficjentem tych środków unijnych i realizowała program objęty tą pomocą na podstawie zawartej umowy z podmiotem, który jest podwykonawcą bezpośredniego beneficjenta środków pomocowych - tym samym do Skarżącej odnosi się przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) zdanie drugie u.p.d.o.f. W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Skarżonej decyzji i postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 21 pkt 1 pkt 46 lit. a) i b) u.p.d.o.f. poprzez jego błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, iż dochody Skarżącej otrzymywane z Funduszu Schengen i przeznaczone na sfinansowanie prowadzonej bezpośrednio przez podatnika pomocy technicznej nie są zwolnione od podatku dochodowego, co jednocześnie narusza prawo europejskie – Zasadę nr 7 rozporządzenia nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzenia rozporządzenia Rady nr 1260/1999 w sprawie kwalifikowania wydatków związanych z projektami współfinansowanymi z Funduszy Strukturalnych i Funduszu Schengen i uchylające rozporządzenie nr 1145/2003. Ponadto, Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej w skrócie "K.p.a.") przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji naruszyło interes prawny Skarżącej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację z zaskarżonej decyzji. Nadmienił, iż w jego ocenie nie doszło do naruszenia zasady nr 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2004, bowiem zasada ta nie ma wpływu na to, że wynagrodzenie Skarżącej nie jest zwolnione z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 46 u.p.d.o.f. Odnośnie naruszenia przez organy art. 7 k.p.a. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że przepis ten nie mógł zostać naruszony, bowiem nie miał zastosowania w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje: skarga okazała się zasadna. W pierwszej kolejności należało odnieść się do zarzutu procesowego, tj. naruszenia art. 7 K.p.a. W ocenie Sądu przepis ten nie mógł zostać naruszony przez organy podatkowe z tej przyczyny, iż nie ma on zastosowania w sprawach interpretacji podatkowych. Sprawy tego rodzaju prowadzone są bowiem na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej a nie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z kolei oceniając treść powyższego zarzutu w aspekcie niedokładnego wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy należało zauważyć, iż zaskarżona decyzja odmawiała zmiany postanowienia wydanego w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego. Wobec tego wskazać trzeba na kilka charakterystycznych cech postępowania w ramach którego wydawana jest interpretacja. Cechy te mają istotne znaczenie dla oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającego ją postanowienia we wskazanej płaszczyźnie. W realiach rozpoznanej sprawy postępowanie o wydanie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego uregulowane było przepisami art. 14a – 14e O.p. W art. 14a § 2 O.p. ustawodawca określił warunki formalne wniosku o udzielenie interpretacji. Zgodnie z tym przepisem wniosek składa się do właściwego naczelnika urzędu skarbowego, naczelnika urzędu celnego lub wójta, burmistrza (prezydenta miasta), starosty albo marszałka województwa. Składający wniosek jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego oraz własnego stanowiska w sprawie. Z kolei organ podatkowy ma obowiązek udzielić pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego zawierając w niej ocenę prawną stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa, o czym stanowi art. 14a § 1 i § 3 O.p. W konsekwencji stwierdzić należy, że w postępowaniu w przedmiocie wydania interpretacji tylko i wyłącznie podatnik (albo płatnik albo inkasent) "wyczerpująco przedstawia stan faktyczny". Przedstawia go przy tym w całym niezbędnym dla oceny prawnej zakresie wprost w treści wniosku, który kieruje do organu mającego wydać interpretację. Oznacza to, iż stan faktyczny brany pod uwagę do udzielenia interpretacji nie może być "dopowiadany" np. dołączanymi do wniosku dokumentami. Podatnik w tym postępowaniu nie powinien, a tym bardziej nie musi udowadniać, iż przedstawiany przez niego stan faktyczny ma umocowanie i potwierdzenie w określonym materiale dowodowym. Jednocześnie nie może wymagać, aby organ podatkowy w oparciu o składane wraz z wnioskiem dokumenty lub dowody poszukiwane z urzędu ustalał stan faktyczny, uzupełniał go, czy też oceniał zgodność opisu stanu faktycznego sformułowanego we wniosku z rzeczywistością (w przypadku, gdy wniosek podatnika dotyczy stanów, które mają lub miały już miejsce). Z przyczyn zaś oczywistych jest to zupełnie niemożliwe w odniesieniu do stanów przyszłych (hipotetycznych), a takich także może dotyczyć interpretacja. Postępowanie w przedmiocie interpretacji opiera się więc wyłącznie na stanie faktycznym wyczerpująco przedstawionym przez wnioskodawcę, czyli takim stanie, którego wszelkie elementy istotne dla wyrażenia własnego stanowiska o zakresie i sposobie zastosowania prawa podatkowego podatnik nakreśli we wniosku. W stosunku do tak opisanego stanu faktycznego wyrażane jest stanowisko przez podatnika. Natomiast organ podatkowy dokonuje oceny prawnej stanowiska pytającego z przytoczeniem przepisów prawa. Organ ten, co należy podkreślić, w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji nie jest uprawniony do ingerowania (poprzez negację bądź uzupełnianie) w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie. Jak już wspomniano, nie może go własnymi ocenami podważać, ustalać, uzupełniać ani też zmieniać w jakimkolwiek zakresie, nawet wówczas, gdyby w oparciu o inne źródła, czy wiedzę znaną mu z urzędu, miał uzasadnione wątpliwości co do zgodności przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego z obiektywną rzeczywistością. Instytucja interpretacji podatkowej nie daje bowiem organowi podatkowemu w tym względzie stosownych uprawnień dowodowych, co ma swoje uzasadnienie w zupełnie innej roli jaką ma do spełnienia ten organ w rzeczonym postępowaniu (wyraża w nim prawną kwalifikację opisanego przez wnioskodawcę zdarzenia podatkowego – stanu faktycznego) w stosunku do roli, która przypada mu w klasycznym postępowaniu podatkowym (ustala w nim istnienie określonego zdarzenia podatkowego – stanu faktycznego oraz dokonuje jego prawnej kwalifikacji). Podkreślić też należy, że możliwość przedstawienia przez wnioskodawcę okoliczności dotyczących stanu faktycznego, o którego kwalifikację podatkową wnosi, kończy się w dacie wydania postanowienia. Z tym momentem wnioskodawca nie może już, czy to w samym zażaleniu, czy też w postępowaniu prowadzonym przed organem odwoławczym, a tym bardziej na etapie postępowania sądowego, skutecznie powoływać się na okoliczności faktyczne uprzednio nie podniesione (tj. nie podniesione przed wydaniem postanowienia), a mające przemawiać za wadliwością wydanych aktów. Nie może też oczekiwać, aby organ odwoławczy te nowe okoliczności brał pod uwagę przy załatwianiu sprawy. Z przyczyn wyżej już wyjaśnionych bez znaczenia jest też składanie na tych dalszych etapach jakichkolwiek dowodów. To we wniosku o udzielenie interpretacji (ewentualnie jego uzupełnieniu, ale złożonym przed wydaniem postanowienia przez organ pierwszej instancji) winno znaleźć się wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego. Wobec powyższego w prawidłowo prowadzonym postępowaniu w przedmiocie udzielenia pisemnej interpretacji nie może toczyć się spór o stan faktyczny. Nie może też być prowadzone postępowanie dowodowe zmierzające do zbierania materiałów dowodowych w sposób odpowiadający dyspozycji art. 187 w związku z art. 122 O.p. Brak jest także podstaw do poddawania jakichkolwiek dowodów składanych przez wnioskodawcę swobodnej ocenie, zgodnie z art. 191 O.p. Postępowanie to nie może bowiem zmierzać do kwestionowania przez organ podatkowy stanu faktycznego podawanego przez wnioskodawcę, lecz organ ten ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. Organ podatkowy dokonuje więc interpretacji przyjmując za stroną ściśle określony stan faktyczny. Jedyna ingerencja organu podatkowego w tym zakresie może odbywać się wyłącznie w trybie art. 14a § 5 w związku z art. 169 § 1 O.p. Na tej podstawie organ powinien (w znaczeniu – ma prawny obowiązek) żądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego, jeśli jest to niezbędne do dokonania jego prawidłowej kwalifikacji prawnej. Przedstawione założenia oznaczają, iż czy to interpretacja wydana w formie postanowienia, czy tzw. milcząca interpretacja wywołują skutki prawnopodatkowe o tyle tylko, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będzie pokrywał się ze stanem faktycznym podanym przez podatnika we wniosku. Weryfikowanie zatem rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, jak również ocena dowodów z nim związanych będą mogły mieć miejsce dopiero wówczas, gdy dojdzie do stosowania prawa podatkowego w konkretnym postępowaniu podatkowym, np. zmierzającym do określenia lub ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego za dany okres rozliczeniowy w stosunku do konkretnego podatnika. Powyższe reguły orzekania obowiązujące w sprawach o udzielenie interpretacji podatkowej sprawiły, iż Sąd za zasadne uznał zastrzeżenia Skarżącej w części dotyczącej braku wezwania jej o dodatkowe pisemne wyjaśnienia zmierzające do wszechstronnego nakreślenia stanu faktycznego. W części zaś dotyczącej powinności zażądania od Skarżącej także "dodatkowych dokumentów" zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego, stanowisko Skarżącej było nieuprawnione z przyczyn wyżej już naświetlonych. Skoro ze stanu faktycznego opisanego we wniosku nie wynikało w sposób dostateczny jaką rolę pełni firma E., to organ powinien wezwać podatnika o uzupełnienie wniosku o ten element, nie zaś samodzielnie przyjmować (jak uczyniły to organy obu instancji), iż firma ta "nie jest bezpośrednim beneficjentem środków z Funduszu Schengen", lecz jest "podwykonawcą bezpośredniego beneficjenta", bliżej nieokreślonego. Zdaniem Sądu, stan faktyczny opisany we wniosku nie dawał też podstaw do przyjęcia, jak uczynił to organ odwoławczy, iż "do Podatniczki odnosi się przepis art. 21 ust. 1 pkt 46 lit. b) zdanie drugie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych". Stanowi on bowiem, że zwolnienie nie ma zastosowania do dochodów osób fizycznych, którym podatnik bezpośrednio realizujący cel programu zleca – bez względu na rodzaj umowy – wykonanie określonych czynności w związku z realizowanym przez niego programem. Tymczasem we wniosku o udzielenie interpretacji podatniczka wskazała, iż celem programu jest pomoc techniczna (doradcza) dla projektów realizowanych z Funduszu Schengen, a jej zadaniem jest "bezpośrednie realizowanie podstawowych celów tego programu (podkreśl. Sądu), tj. świadczenie pomocy technicznej przy opracowywaniu i wdrażaniu w Polsce projektów Systemu Schengen oraz monitorowanie i raportowanie postępu tych prac". Jeśli więc podatnik w postępowaniu interpretacyjnym twierdzi, że bezpośrednio realizuje cel programu, to organ podatkowy okoliczności tej nie może kwestionować, lecz w oparciu o takie właśnie założenie powinien dokonać kwalifikacji prawnej. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, że w sprawie doszło do naruszenia art. 169 § 1 w związku z art. 14a § 5 i § 2 O.p. w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy podatkowe wobec wskazanych wyżej braków w stanie faktycznym winny były wezwać wnioskodawcę o ich wyjaśnienie, bądź sprecyzowanie. Dopiero po uzyskaniu wyczerpującego i spójnego zarazem stanu faktycznego możliwe jest przystąpienia do jego oceny podatkowej. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ podatkowy będzie miał obowiązek dokonania tych czynności. W tej sytuacji przedwczesna stała się ocena naruszenia prawa materialnego. Tego rodzaju ocenę można sformułować dopiero wówczas, gdy stan faktyczny sprawy (w postępowaniu interpretacyjnym jest to stan wyłącznie przedstawiany przez podatnika) nie budzi wątpliwości w tym znaczeniu, że jest wystarczający do jego jednoznacznego zakwalifikowania prawnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej w skrócie "P.p.s.a.", sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania (inne niż dające podstawę do wznowienia postępowania), jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. W razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane, a rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku, co wynika z art. 152 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie wskazanych przepisów orzekł jak w sentencji. Odnośnie do zwrotu kosztów, Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 200 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Do kosztów tych zalicza się między innymi koszty sądowe, w tym wpis oraz koszty zastępstwa procesowego (art. 205 § 2 i art. 212 § 1 P.p.s.a.). Wniosek o zwrot kosztów Sąd rozstrzygnął zatem w oparciu o wskazane przepisy zasądzając na rzecz Skarżącej kwotę 440 zł, stanowiącą sumę uiszczonego w sprawie wpisu sądowego i wynagrodzenia ustanowionego w sprawie radcy prawnego.