III SA/Wa 448/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Lidia Ciechomska-Florek (spr.), sędzia WSA Jolanta Sokołowska, asesor WSA Alojzy Skrodzki, Protokolant Konrad Aromiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi M. i M. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie określenia, po wznowieniu postępowania, zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżących kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego W piśmie z 28 kwietnia 2005 r., skierowanym do Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. - załączonym do zeznania o wysokości osiągniętego dochodu małżonków (PIT- 37) za 2004 r. – M. R. poinformował, iż nie uwzględnił w zeznaniu podatkowym za rok 2004, kwoty 5.179.20 zł, otrzymanej tytułem pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, a doliczonej przez płatnika do dochodów uzyskanych przez podatnika w 2004 r. Podatnik wyjaśnił, iż pomoc tą uzyskał w dniu 15 kwietnia 1997 r., zgodnie z decyzją Komendanta Centrum Szkolenia Policji. Zdaniem podatnika, kwota otrzymana tytułem pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe stanowiła przychód podlegający opodatkowaniu z chwilą jej faktycznego otrzymania tj. w 1997 r. M. R. wskazał, iż w jego ocenie, nie ma podstaw prawnych do opodatkowania kwoty otrzymanej tytułem pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe w roku podatkowym 2004 r., w związku z przedawnieniem zobowiązania podatkowego za 1997 r. Organ podatkowy I instancji zakwalifikował niniejsze pismo jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty i na podstawie art. 155 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm. - dalej powoływana jako O.p.), wezwał M. R. do złożenia korekty zeznania podatkowego za rok 2004 r., wypełnionej zgodnie z informacjami o dochodach, wystawionymi przez płatnika, oraz do złożenia korekty do w/w korekty, wypełnionej zgodnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, informacji o dochodach za 2004 r. i tytułu prawnego do remontowanego lokalu. Decyzją z [...] lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L., określił M. i M. R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 9.288,40 zł oraz kwotę do zapłaty w wysokości 1.321,10 zł. W ocenie organu I instancji, w złożonym zeznaniu niesłusznie pomniejszono przychód i dochód M. R. o kwotę pomocy na budownictwo mieszkaniowe, która z dniem 24 grudnia 2004 r. stała się pomocą bezzwrotną. Pismem z 15 lipca 2005 r. M. R. zwrócił się o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazując na konieczność złożenia korekty zeznania podatkowego za rok 2004 r. Postanowieniem z [...] lipca 2005 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. wznowił postępowanie. Decyzją z [...] września 2005 r., wydaną na podstawie art. 207 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5, art. 245 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 3 i art. 51 § 1 O.p., Naczelnik Urzędu Skarbowego w L. uchylił własną decyzję z [...] lipca 2005 r. i określił M. i M. R. zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r. w kwocie 9.170,80 zł oraz kwotę do zapłaty w wysokości 1.161,10 zł. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, iż po kolejnym przeanalizowaniu zebranego materiału stwierdzono, iż podatnik błędnie pomniejszył swój przychód o kwotę przydzielonej mu w 1997 r. pomocy na budownictwo mieszkaniowe. Z kolei, w związku z usytuowaniem zakładów pracy podatników, poza ich miejscem zamieszkania, organ I instancji podwyższył kwoty kosztów uzyskania przychodów do kwoty 1.533,84 zł. Pismem z 26 września 2005 r. M. i M. R. wnieśli od powyższej decyzji odwołanie wskazując, iż otrzymana w 1997 r. pomoc finansowa przyznana na budownictwo mieszkaniowe, w sposób niezgodny z obowiązującymi przepisami, doliczona została do dochodów ze stosunku służbowego za rok 2004. Podnosząc zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnicy podkreślili, iż kwota otrzymana tytułem pomocy finansowej stanowiła przychód, o którym mowa w art. 10 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (jedn. tekst Dz. U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 - dalej u.p.d.o.f.), podlegający opodatkowaniu z chwilą jego faktycznego otrzymania (lub postawienia do dyspozycji). Decyzją z [...] grudnia 2005 r., Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, iż podatnik uzyskał pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe 15 kwietnia 1997 r. na podstawie Zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, UOP, SG i PSP oraz zasad jej przyznawania i zwracania (Dz. Urz. MSWiA z 1993 r., Nr 3, poz. 40). W stanie prawnym obowiązującym w latach 1992-1997 pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe udzielona funkcjonariuszom Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Państwowej Straży Pożarnej na podstawie wyżej powołanego Zarządzenia co do zasady miała charakter zwrotny. Świadczenie z tego tytułu, miało bezzwrotny charakter, jedynie w odniesieniu do otrzymujących je funkcjonariuszy, których okres służby stałej wynosił co najmniej 10 lat, a także emerytów i rencistów wskazanych w zarządzeniu ( § 13 ust 1). Przepisy powołanego aktu prawnego przewidywały konieczność zwrotu przedmiotowego świadczenia, w przypadku funkcjonariuszy, których stała służba trwała krócej niż 10 lat, a w razie zwolnienia funkcjonariusza ze służby przed upływem tego okresu, udzielona pomoc finansowa podlegała zwrotowi z zastosowaniem umorzenia w wysokości 1/10 kwoty tej pomocy za każdy pełny rok służby stałej. Organ odwoławczy zaznaczył, iż warunkiem otrzymania pomocy było złożenie przez funkcjonariusza zabezpieczenia w postaci weksla gwarancyjnego, poręczonego przez dwóch żyrantów. W przypadku umorzenia pomocy finansowej (wywiązania się funkcjonariusza z warunków określonych w zarządzeniu) weksel podlegał zwrotowi. W świetle powyższego, zdaniem organu, przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. powstawał w przypadku emerytów i rencistów - w momencie otrzymania pomocy finansowej, w przypadku funkcjonariuszy - z dniem przekroczenia 10 lat służby stałej lub w przypadku funkcjonariuszy zwolnionych ze służby stałej przed upływem 10 lat - w momencie zastosowania umorzenia (1/10 kwoty pomocy za każdy rok służby stałej). W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w W., w zaistniałym stanie faktycznym nie znajdują zastosowania przepisy zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (MP nr 76, poz. 709), w którym w sposób odmienny ukształtowane zostały warunki korzystania z pomocy finansowej. W związku powyższym, organ II instancji wskazał, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawniał do przyjęcia stanowiska, iż pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe przyznana została pod rządami Zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1993 r. (tj. przed wejściem w życie Zarządzenia z dnia 30 września 1997 r.). W świetle powyższego, w ocenie organu II instancji, płatnik doliczył uzyskaną w 1997 r. pomoc finansową na budownictwo mieszkaniowe do przychodów ze stosunku służbowego uzyskanych przez podatnika w roku podatkowym 2004r., zgodnie z obowiązującymi przepisami. W zaistniałym stanie faktycznym, zdaniem organu, zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego pozostaje bezzasadny. M. i M. R. wnieśli skargę na powyższą decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. wskazując, iż w rozpoznawanej sprawie należało rozstrzygnąć, czy pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe jest pomocą bezzwrotną nie mająca charakteru pożyczki (a w związku z tym momentem powstania przychodu z tego tytułu jest data jej faktycznego otrzymania lub postawienia do dyspozycji), czy też ma charakter pożyczki (i jest przychodem w momencie, w którym staje się bezzwrotna - umorzenie spłaty). Skarżący podkreślili, iż zgodnie ze stanowiskiem zawartym w pismach Ministerstwa Finansów (znak: P054S- 8235/02037/97 z dnia 19.05.1998 r.) oraz Komendy Głównej Policji (znak: F-198/98 z dnia 21.01.1998 r. i 27.08.1998 r.) w przypadku pomocy finansowej udzielonej funkcjonariuszom w latach 1992-1997 opodatkowanie następowało z chwilą upływu 10-letniego okresu służby, po upływie którego funkcjonariusz był zwolniony z ewentualnego obowiązku zwrotu przyznanego świadczenia (§13 Zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 09.03.1993 r.). Z kolei Zarządzenie MSW i A z dnia 30 września 1997 r. (MP Nr 76 poz. 709) zmieniło zasady postępowania organów policji, jako płatnika, przy wypłacie pomocy finansowej, poprzez przyjęcie, iż od dnia 30 października 1997 r., obowiązek podatkowy z tytuły wypłaty świadczenia powstawał w dniu jego wypłaty i podlegał opodatkowaniu w roku podatkowym, którego dotyczył. Na poparcie swojego stanowiska skarżący przywołali orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem skarżących, momentem powstania obowiązku podatkowego z tytułu udzielonej funkcjonariuszom pomocy jest data jej faktycznego uzyskania, nie zaś data umorzenia. Ponadto, Zarządzenie nr 41 z 09.03.1993 r. nie ma mocy wiążącej dla organów podatkowych, nie reguluje kwestii opodatkowania przedmiotowej pomocy finansowej, lecz określa zasady i tryb jej przyznawania. Zdaniem skarżących, pomoc finansowa otrzymana przez podatnika na budownictwo mieszkaniowe stanowiła przychód w rozumieniu u.p.d.o.f. i podlegała opodatkowaniu z chwilą faktycznego otrzymania lub pozostawienia do dyspozycji (z dniem 15 kwietnia 1997 r.), dlatego z uwagi na przedawnienie, nie ma podstaw prawnych do opodatkowani tej kwoty. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej w W., podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. ) stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja narusza zarówno przepisy prawa materialnego, w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy, jak i przepisy postępowania aczkolwiek nie w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie, jest ustalenie daty powstania przychodu podlegającego opodatkowaniu w związku z przyznaną i otrzymaną przez Skarżącego w 1997 r. pomocą finansową na budownictwo mieszkaniowe na podstawie zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 marca 1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, UOP, SG i PSP oraz zasad jej przyznawania i zwracania, a zatem rozstrzygnięcie, kiedy pomoc finansowa otrzymana przez Skarżącego podlegała opodatkowaniu. Czy w dacie jej fizycznego uzyskania, czy też w dacie przekroczenia przez funkcjonariusza 10 lat służby stałej. W sprawie niesporna jest okoliczność otrzymania przez Skarżącego, będącego funkcjonariuszem Centrum Szkolenia Policji w W., pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, w kwocie 5.179.20 zł. na podstawie zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19.03.1993 r. w sprawie określenia wysokości pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe dla funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej i Powiatowej Straży Pożarnej (Dz. Urz. MSW i A Nr 3, poz. 40 ze zm.). Niesporne jest też, że pomoc ta, otrzymana przez Skarżącego w 1997 r., została przez płatnika tj. Komendę Stołeczną Policji doliczona do jego dochodu w 2004 r. W świetle powyższych rozważań należy wskazać co jest przychodem funkcjonariusza policji. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r. Nr 90, poz. 416 ze zm. ), przychodami są " otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń". W przepisie art. 12 ust. 1 ustawy określono, że przychodami ze stosunku służbowego "...są wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne....bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń." Przykładowe wyliczenie tego rodzaju przychodów zawarte w powyższym przepisie obejmuje między innymi "świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych". Niewątpliwie podatnik będący funkcjonariuszem Centrum Szkolenia Policji jest związany z komendą Policji stosunkiem służbowym, który stanowi źródło jego przychodów. W świetle w/w przepisów nie ulega wątpliwości, że kwota pomocy finansowej w wysokości 5.179.20 zł, otrzymana przez Skarżącego w 1997r. była jego przychodem. Niesporna jest też okoliczność, że całą kwotę otrzymanej w roku 1997 pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe, płatnik uwzględnił w informacji PIT – 11 za 2004 r. a podatnik tę kwotę pominął w zeznaniu podatkowym za 2004 r. Niesporne jest również, że podatnik w piśmie z dnia 28 kwietnia 2005 r., poinformował Naczelnika Urzędu Skarbowego w L. o pominięciu w/w kwoty w zeznaniu podatkowym za 2004 r. wyjaśniając, że w jego ocenie nie ma podstaw prawnych do opodatkowania powyższej kwoty z uwagi na przedawnienie. W tej sytuacji, pozostaje do rozważenia, czy powyższy przychód podlegał opodatkowaniu w dacie jego uzyskania, czy też w dacie stwierdzenia przez pracodawcę, że pomoc ta podlega umorzeniu w związku z przekroczeniem 10 lat służby stałej przez Skarżącego jako funkcjonariusza Policji. Data, w której ten przychód podlegał opodatkowaniu, przesądzi kiedy nastąpiło przedawnienie. Sąd zauważa, że w latach 1993 – 1997 zarówno organy podatkowe, jak i płatnicy tj. Komendy Policji prezentowały stanowisko, że pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe, udzielana funkcjonariuszom Policji jest pożyczką, a wobec tego uznawały, że przychód powstaje w dacie umorzenia pożyczki a nie w dacie jej przyznania. Stanowisko to opierało się na poglądzie Wicedyrektora Departamentu Podatków Bezpośrednich i Opłat Ministerstwa Finansów wyrażonym w piśmie z dnia 23 marca 1993 r. znak PO 7/3-804-01830/92, oraz na interpretacji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, które to organy stały na stanowisku, że pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe jest pożyczką, podlegającą umorzeniu z mocy prawa, bez potrzeby wydawania decyzji o umorzeniu, z chwilą upływu 10 lat służby stałej i dopiero wówczas, otrzymana wcześniej kwota, stawała się przychodem podlegającym opodatkowaniu. Po zastąpieniu zarządzenia nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych z 19 marca 1993 r., zarządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu przez policjantów (M.P. Nr 76, poz. 709), zmieniły się zasady postępowania organów Policji jako płatnika przy wypłacie pomocy finansowej. Od daty wejścia w życie w/w zarządzenia tj. od dnia 30 października 1997 r. płatnicy uznali, że obowiązek podatkowy z tytułu wypłaty pomocy finansowej powstaje w dniu jej wypłaty i z tą datą podlega opodatkowaniu w roku podatkowym, którego dotyczy. Należy zaznaczyć, że zasady udzielania pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe nie uległy zmianie. Pogląd, iż obowiązek podatkowy z tytułu wypłaty pomocy finansowej powstaje w dniu jej wypłaty i podlega opodatkowaniu w roku podatkowym, którego dotyczy, znalazł potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyrokach z dnia 26 kwietnia 1996 r. sygn. akt SA/Łd 740/95, z dnia 18 marca 1997r. sygn. akt SA/Rz 1698/95, z dnia 11 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Rz 2123/98 oraz z dnia 19 lutego 2002 r. sygn. akt SA/Rz 447/00, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że momentem powstania obowiązku podatkowego z tytułu pomocy finansowej udzielonej między innymi funkcjonariuszom Policji na budownictwo mieszkaniowe jest data otrzymania pomocy, a nie data umorzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznający niniejszą sprawę, podziela w całej rozciągłości pogląd prezentowany w wyżej wymienionych orzeczeniach uznając, że datą powstania przychodu z tytułu udzielenia funkcjonariuszowi Policji pomocy finansowej na cele mieszkaniowe jest data, z jaką pomoc ta została udzielona uprawnionemu. W konsekwencji tego, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, błędny jest pogląd organów podatkowych, że przychód podatnika M. R. powstał z dniem przekroczenia przez niego 10 lat służby stałej a więc w 2004 r. Zdaniem Sądu, pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe otrzymana przez podatnika w kwietniu 1997 r. stanowiła przychód podlegający opodatkowaniu w 1997 r. W ocenie Sądu, pomoc finansowa na budownictwo mieszkaniowe przyznawana osobom uprawnionym na podstawie zarządzenia Nr 41 Ministra Spraw Wewnętrznych, co do zasady miała charakter bezzwrotny, a jej zwrot w całości lub w części następował tylko w przypadkach określonych w powołanym wyżej zarządzeniu ( § 13 ust. 1 i 2 ). W myśl art. 12 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 1993 r., Nr 90, poz. 416 ze zm. ), kwota uzyskanej pomocy była przychodem ze stosunku służbowego, od którego Komenda Stołeczna Policji jako płatnik, obowiązana była do poboru i odprowadzenia zaliczki. Okoliczność, że zwrot pomocy był zabezpieczony wekslem gwarancyjnym, nie przesądza " pożyczkowego" czy też " zwrotnego" charakteru pomocy finansowej. Weksel taki stanowił bowiem jedynie zabezpieczenie ewentualnego zwrotu środków pieniężnych udzielonych w ramach pomocy, jeżeli otrzymująca ją osoba uprawniona, nie spełniła warunków określonych w § 13 ust. 2 w/w zarządzenia. ( por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2001 r., Sygn. akt III SA 3011/99 ) Dodać się godzi, iż zarówno wewnętrzna interpretacja obowiązująca w resorcie spraw wewnętrznych jak również interpretacja Ministra Finansów nie są źródłami prawa i nie mogą stanowić podstawy decyzji podatkowej. Jeżeli chodzi o zarzut przedawnienia, to zgodnie z art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa " Zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku", zatem obowiązek zapłaty podatku dochodowego od osób fizycznych w części pomocy finansowej na budownictwo mieszkaniowe otrzymanej przez Skarżącego przedawnił się na podstawie art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z końcem 2003 r. Niezależnie od naruszenia prawa materialnego, organy naruszyły przepisy postępowania. Pismo podatnika z dnia 28 kwietnia 2005 r. informujące o nieuwzględnieniu w zeznaniu podatkowym za 2004 r. przychodu w kwocie 5.179, 20 zł otrzymanego jako pomoc na budownictwo, potraktowały jako wniosek o nadpłatę i zobowiązały podatnika do złożenia korekty deklaracji podatkowej, podczas gdy pismo to nie było wnioskiem o nadpłatę. Wobec tak sformułowanego pisma, które, w istocie było informacją, w przypadku wątpliwości, organy powinny wezwać podatnika w trybie art. 169 O.p. do sprecyzowania żądania i wówczas, gdyby organ stanął na stanowisku, że w sprawie nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, należało wszcząć postępowanie podatkowe i określić wysokość zobowiązania podatkowego. Organy podatkowe, traktując pismo jako wniosek o nadpłatę, nie wypowiedziały się w przedmiocie nadpłaty a w decyzji obok zobowiązania podatkowego, określiły kwotę do zapłaty, czym naruszyły art. 210 O.p. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] czerwca 2005 r. wszczął postępowanie w sprawie nadpłaty, wynikającej ze złożonej korekty deklaracji podatkowej, natomiast wydał decyzję, w której określił wysokość zobowiązania podatkowego za 2004 r. Na skutek pisma Skarżącego z dnia 12 lipca 2005 r., o wznowienie postępowania, postanowieniem z dnia [...] lipca 2005 r., organ I instancji, postanowił o wznowieniu, pomimo braku przesłanek do wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Wszystkie te błędy proceduralne, organ II instancji zaakceptował nie wytykając ich organowi I instancji. Wobec tego, że przy wydaniu decyzji doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie przepisów postępowania, Sąd na podstawie art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 152 wyżej powołanej ustawy, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a..