III SA/Wa 449/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alojzy Skrodzki, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak (sprawozdawca), Sędzia WSA Sylwester Golec, Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2003 roku 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia [...] września 2009 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz "A." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1538 zł (tysiąc pięćset trzydzieści osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z [...] września 2009 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w L. ("Dyrektor UKS") orzekając w zakresie podatku od towarów i usług, określił Skarżącej – "A." sp. z o.o. w W., kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za wrzesień, październik, listopad i grudzień 2003 r. W toku kontroli ustalono bowiem, że w rejestrze zakupów za wrzesień 2003 r. Skarżąca ujęła fakturę VAT nr 01/2003 z 30 sierpnia 2003 r., wystawioną przez P.P.H.U. "S." w L. tytułem wyszukania nabywcy nieruchomości położonej w L. przy ul. P.. Wynikający z tej faktury podatek naliczony w kwocie 2.090 zł został ujęty w deklaracji VAT-7 za wrzesień 2003 r. Nieruchomość zbyto 9 września 2003 r. Zdaniem Dyrektora UKS usługa opisana w ww. fakturze faktycznie nie miała miejsca, o czym świadczyły zeznania osób uczestniczących w transakcjach dotyczących tej nieruchomości oraz reprezentujących wystawcę faktury. Organ pierwszej instancji uznał zatem, że w świetle art. 19 ust. 1 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) – dalej: "u.p.t.u. z 1993 r." oraz § 48 ust. 4 pkt 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 27, poz. 268 ze zm.), Skarżącej nie przysługiwało prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w ww. fakturze. Faktura stwierdzała bowiem czynności, które nie zostały dokonane. W odwołaniu o tej decyzji Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, albo przekazanie sprawy do rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121, art. 122, art. 187, art. 188, art. 191, art. 192, art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ustawy z dnia 28 września 1991 roku o kontroli skarbowej (Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 z późn. zm.), a także przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 2 u.p.t.u. z 1993 r. W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, że zabezpieczenie jej dokumentacji finansowo-księgowej przez Policję i Prokuraturę Okręgową w L., pozbawiło ją dostępu do tej dokumentacji w związku z czym nie była w stanie uczestniczyć czynnie w postępowaniu podatkowym. Jej zdaniem przekazany przez te organy materiał dowodowy, na którym oparł się Dyrektor UKS, był niekompletny i został wadliwie oceniony. Ponadto organ pierwszej instancji dokonał ustaleń na podstawie niewiarygodnej kopii wydruku z programu księgowego. Decyzją z [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. W jego ocenie Skarżąca miała zapewnioną możliwość czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności zaś dysponowała dostępem do dokumentacji zabezpieczonej przez Policję na podstawie art. 156 § 5 Kodeks postępowania karnego. Organ odwoławczy podkreślił brak dowodów wykonania usługi przez P.P.H.U. "S.". Udziałowi tej firmy w transakcji i jej przygotowaniu zaprzeczyła nabywca nieruchomości, a usługodawcy nie potrafili wyjaśnić, w jaki sposób wykonali usługę i nie posiadali żadnych dokumentów potwierdzających jej realizację. O wykonaniu usług przez P.P.H.U. "S." nic nie widziała również osoba, która w imieniu Skarżącej zajmowała się przedmiotową sprzedażą. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że podstawowymi dowodami, jakie posłużyły do ustalenia okoliczności faktycznych, nie były wydruki z programu księgowego, a zeznania świadków, wyjaśnienia Skarżącej oraz sporna faktura. W jego ocenie, nie można uznać za prawidłową faktury wykazującej zdarzenie gospodarcze, które w ogóle nie zaistniało, bądź zaistniało w innych rozmiarach, albo między innymi podmiotami. Faktura stanowiąca podstawę do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także odzwierciedlać prawidłowy przebieg zdarzeń gospodarczych. W skardze złożonej na powyższą decyzję Skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie Ordynacji podatkowej w zw. z art. 31 ust. 1 u.k.s.: - art. 121 § 1 przez prowadzenie przez organy podatkowe postępowania w sposób nie pogłębiający zaufania do ich działania, w szczególności przez oparcie decyzji na materiale dowodowym zawierającym liczne braki, a także przez niezapewnienie Skarżącej dostępu do dokumentacji finansowo-księgowej, co istotnie ograniczyło jej możliwość czynnego uczestniczenia w postępowaniu; - art. 122 przez niepodjęcie przez organy podatkowe działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym niepodjęcie starania o wyjaśnienie wskazanych przez Skarżącą braków w materiale dowodowym, a przez to oparcie się na niekompletnym materiale dowodowym, co w konsekwencji doprowadziło do błędnych ustaleń faktycznych; - art. 123 § 1 przez niezapewnienie przedstawicielowi Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu mającym na celu ustalenie zobowiązania podatkowego; - art. 172 § 1 przez niesporządzenie protokołu z przekazania dokumentów z Komendy Wojewódzkiej Policji w L.; - "art. 172 § 2 ust. 3)" przez nie sporządzenie protokołu z dokonania oględzin dokumentów otrzymanych z Komendy Wojewódzkiej Policji w L.; - art. 187 § 1 polegające na nieuzupełnieniu materiału dowodowego o brakujące dokumenty (które faktycznie istniały, na co wielokrotnie wskazywała Skarżąca), a przez to niezebranie całego istniejącego materiału dowodowego w sprawie, powodujące jego błędną ocenę; - art. 191 przez uznanie za udowodnione okoliczności będących podstawą rozstrzygnięcia organu odwoławczego w sytuacji, gdy organy podatkowe zaniedbały ustalenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, dowolnie pomijając dowody, na których istnienie wskazywała Skarżąca; - "art. 201 § 1 ust. 2" przez niezawieszenie postępowania do czasu udostępnienia przez Prokuraturę Okręgową w L. oryginałów lub kserokopii dokumentów Skarżącej, co naruszyło art. 178 § 1 przez odebranie prawa do wglądu w akta, sporządzania notatek i kopii także po zakończeniu postępowania podatkowego. Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 2 i art. 19 ust. 1 i 2 u.p.t.u. z 1993 r. Ponowiła zarzuty dotyczące wadliwego zabezpieczenia, zinwentaryzowania i przekazania Dyrektorowi UKS jej dokumentacji zabezpieczonej przez Policję. Podniosła, że jej wnioski związane z brakami w tej dokumentacji nie zostały przez organy podatkowe uwzględnione. Skarżąca szczegółowo wskazała niezgodności w sporządzonych przez Policje protokołach oględzin zabezpieczonych dokumentów. W rezultacie rozstrzygnięcia organów obu instancji oparte zostały na wadliwie zgromadzonym materiale dowodowym, co naruszało podstawowe zasady postępowania podatkowego. W ocenie Skarżącej bez znaczenia była okoliczność, że wydruki wykonane z kopii dysku komputerowego zgodne były ze składanymi przez nią deklaracjami podatkowymi, a w rejestrach zakupów i sprzedaży ujęto dowody zakupów i sprzedaży zabezpieczone przez Policję. Dowody te charakteryzowały się bowiem szeregiem braków. Ponadto postępowanie podatkowe powinno być oparte na oryginalnych dokumentach i oryginalnych wersjach oprogramowania księgowego kontrolowanej jednostki. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 10 ust. 2 i art. 19 ust. 1 i 2 u.p.t.u. z 1993 r., Skarżąca ponownie podniosła, że organy podatkowe tendencyjnie zinterpretowały zeznania świadka K.O., który zeznał iż jedynie pomagał w sfinalizowaniu transakcji sprzedaży nieruchomości, co nie oznacza, że tylko on zajmował się tą transakcją. Ponadto zarówno prezes zarządu Skarżącej – A. P., jak i K.O. oraz A.S. potwierdzili, że P.P.H.U. "S." wykonywała pewne czynności i działania związane z tą transakcją. Wbrew twierdzeniem Dyrektora Izby Skarbowej umowa z P.P.H.U. "S." była umową podobną do umowy zlecenia (umowy starannego działania), a więc prowizja należna byłaby także w przypadku, gdyby umowa definitywna nie doszła do skutku. Skarżąca podtrzymała również stanowisko, że ustalenia Dyrektora UKS oparte zostały na wydruku nieautoryzowanej kopii programu księgowego firmy, która świadczyła usługi księgowe. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji oraz powtórzył przedstawioną tam argumentację. W jego ocenie wskazane przez Skarżącą nieścisłości w spisie zabezpieczonych dokumentów nie odnoszą się do stanu faktycznego istotnego dla rozstrzygnięcia, a zatem nie wpłynęły na prawidłowość dokonanych ustaleń faktycznych. Skarżąca nie wskazywała na istnienie dodatkowych dowodów, mających na celu wyjaśnienie okoliczności istotnych w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej opisał również tryb przekazania przez Policję dokumentów organowi pierwszej instancji. Wyjaśnił, że w części oględzin dokumentów w Komendzie Policji uczestniczył przedstawiciel Skarżącej – A.P., który następnie zrezygnował z uczestnictwa. Z udziału w oględzinach zrezygnował także A.M. – pełnomocnik Spółki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić przez uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd oparł się na powodach innych niż wskazane przez Skarżącą. Działanie takie umożliwia art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Kontroli Sądu poddana została decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od września do grudnia 2003 r. Za miesiące te organ pierwszej instancji określił kwoty nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnych miesiącach. Oceniając prawidłowość wydanych w sprawie decyzji Sąd uwzględnił przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Wykładnia literalna tego przepisu nakazuje stosować go do zobowiązań podatkowych. Nie ulega przy tym wątpliwości, że nadwyżka podatku naliczonego nad należnym nie jest zobowiązaniem podatkowym w rozumieniu art. 5 Ordynacji podatkowej. Rzecz jednak w tym, że to właśnie zobowiązania podatkowe podlegają przedawnieniu. Kiedy zobowiązanie podatkowe przedawniło się i nie jest już dopuszczalne orzekanie o jego wysokości, nie jest też możliwe orzekanie co do poszczególnych elementów konstrukcyjnych tego zobowiązania. W tym właśnie znaczeniu do kwoty zwrotu podatku oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym miesiącu, zastosowanie znajduje termin przedawnienia określony powyższym przepisem. Zarówno bowiem kwota zwrotu podatku, jak i kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym miesiącu są elementami konstrukcyjnymi podatku od towarów i usług. Z punktu widzenia obliczenia tego podatku istotne znaczenie ma zestawienie kwot podatku należnego i naliczonego za dany okres rozliczeniowy. Zdaniem Sądu uzasadnione jest założenie, że wszystkie elementy składające się na podatek od towarów i usług powinny być traktowane w taki sam sposób. W rezultacie nie sposób przyjąć, że instytucja przedawnienia, gwarantująca pewność obrotu prawnego, obejmuje tylko niektóre z tych elementów. Innymi słowy niemożność orzekania o kwocie zwrotu podatku i o kwocie do przeniesienia jest pochodną przedawnienia zobowiązania podatkowego. Oznacza to, że możliwość orzekania o wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za dany miesiąc, w tym do określania kwot poszczególnych elementów składających się na to zobowiązanie, istnieje tak długo, jak długo istnieje samo zobowiązanie. W kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 29 czerwca 2009 r. sygn. akt I FPS 9/08 (ONSAiWSA 2009/5/87). Siedmioosobowy skład orzekający rozstrzygnął nie tylko wątpliwości dotyczące zastosowania art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej do kwot nienależnie otrzymanego zwrotu podatku, ale także wątpliwości co do zastosowania tego przepisu do kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 6 września 2010 r. sygn. akt I FSK 1399/09; z 9 marca 2010 r. sygn. akt I FSK 3/09 i z 17 listopada 2009 r. sygn. akt 855/08; dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny uzasadniając zajęte w uchwale stanowisko uznał, że z wykładni art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej dokonywanej w zgodzie z Konstytucją RP, a głównie z zasadą demokratycznego państwa prawnego i z wynikającymi z tej reguły zasadami równości wobec prawa oraz pewności i bezpieczeństwa prawnego, z uwzględnieniem zasad wykładni historycznej oraz systemowej wewnętrznej, wynika, że przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej ma zastosowanie również do rozliczeń, w których obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług przekształcił się w kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1 u.p.t.u. z 1993 r. Skład orzekający w niniejszej sprawie pogląd ten podzielił. Należy zatem przyjąć, że termin w którym przedawnia się kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc, to termin, w jakim przedawnia się zobowiązanie podatkowe. Stwierdzenie przedawnienia zobowiązania podatkowego skutkujące niemożnością określenia jego wysokości oznacza jednocześnie, spowodowaną tą samą przyczyną, niemożność orzekania o wysokości kwoty do przeniesienia. Termin przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za wrzesień, październik i listopad 2003 r. upływał z końcem 2008 r., a zobowiązanie w tym podatku za grudzień 2003 r. przedawniało się z końcem 2009 r. Ponieważ ani akta sprawy, ani też decyzje nie zawierały żadnych informacji dotyczących okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za poszczególne miesiące 2003 r., na rozprawie przeprowadzonej 17 stycznia 2011 r. Sąd zobowiązał pełnomocnika Dyrektora Izby Skarbowej do przedłożenia informacji co do wystąpienia okoliczności powodujących zawieszenie lub przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych za te miesiące oraz do przedłożenia dokumentów okoliczności te obrazujących. Pismem z 24 stycznia 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej poinformował Sąd, że nie było wszczynane postępowanie o przestępstwo skarbowe. Wynikało to również z dołączonego pisma Dyrektora UKS z 20 stycznia 2011 r., który oparł się przy tym na informacji Prokuratora, który "określił sprawę jako wielowątkową". Dyrektor Izby Skarbowej dołączył także informacje o wpłatach dokonanych przez Skarżącą w 2010 r. oraz kopie kart kontowych Skarżącej, prowadzonych w [...] Urzędzie Skarbowym W.. Dyrektor Izby Skarbowej nie zajął stanowiska w kwestii przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Sąd stwierdza, iż z akt sprawy oraz z informacji i dokumentów nadesłanych przez Dyrektora Izby Skarbowej, nie wynika aby wystąpiły okoliczności skutkujące przerwaniem lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od września do listopada 2003 r. Pismo Dyrektora UKS oraz okoliczność, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie w części przekazany został przez Policję za zgodą Prokuratury Okręgowej w L., a także zawarta w skardze informacja o postępowaniu karnym prowadzonym przez "Prokuraturę", sugerują wprawdzie, iż postępowanie karne istotnie jest prowadzone, jednakże Dyrektor Izby Skarbowej – mimo wezwania Sądu – nie podał żadnej informacji ani nie przedstawił żadnego dowodu, które pozwalałyby przypisać temu postępowaniu wpływ na bieg terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań podatkowych. Dlatego też Sąd stwierdza, że decyzja organu pierwszej instancji z [...] września 2009 r. wydana została po upływie terminu przedawnienia tych zobowiązań. Z uchybieniem terminu przedawnienia wydana została również decyzja Dyrektora Izby Skarbowej. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji w części dotyczącej określenia kwot nadwyżek podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za wrzesień, październik i listopad 2003 r. naruszały zatem przepis prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. W tym zakresie decyzje te wydano również z naruszeniem przepisu postępowania, tj. art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej, który to przepis stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. Naruszenia powyższe miały wpływ na wynik sprawy. W zakresie dotyczącym miesięcy, za które zobowiązania podatkowe uległy przedawnieniu Dyrektor UKS umorzy postępowanie podatkowe, jak to nakazuje art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej. Nie naruszało art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej określenie kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za grudzień 2003 r. Ponieważ termin płatności podatku od towarów i usług za ten miesiąc upływał 25 stycznia 2004 r. wydanie i doręczenie decyzji organów obu instancji w 2009 r. nie uchybiało terminowi przedawnienia. Jednakże z akt sprawy oraz wydanych w sprawie decyzji wynikało, że w rozliczeniu tego miesiąca przez Skarżącą nie stwierdzono nieprawidłowości. Określenie innej niż zadeklarowana kwoty do przeniesienia na następny miesiąc wynikało jedynie z konieczności uwzględnienia przez organ pierwszej instancji kwoty nadwyżki z poprzedniego miesiąca. Ponieważ zobowiązanie podatkowe za listopad 2003 r. uległo przedawnieniu, a zatem Dyrektor UKS za ten miesiąc nie mógł już określić kwoty nadwyżki do przeniesienia, konieczne było uchylenie także decyzji w części dotyczącej grudnia 2003 r. W rozliczeniu tego miesiąca organ pierwszej instancji uwzględnił bowiem kwotę nadwyżki z listopada 2003 r., którą określił z uchybieniem terminu przedawnienia. Wobec braku możliwości skorygowania dokonanego przez Skarżącą rozliczenia podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. poprzez uwzględnienie innej niż zadeklarowana za listopad 2003 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego do przeniesienia na następny miesiąc, a także z uwagi na brak stwierdzonych nieprawidłowości w rozliczeniu przez Skarżącą podatku za grudzień 2003 r. – Dyrektor UKS umorzy postępowanie także w zakresie grudnia 2003 r. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. z 1993 r. zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 21 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że zostaną one określone w innej wysokości przez naczelnika urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej. Decyzja określająca kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc w kwocie zadeklarowanej przez podatnika byłaby decyzją wydaną z naruszeniem tego przepisu. Z uwagi na wydanie decyzji z uchybieniem terminu przedawnienia, Sąd nie badał prawidłowości ustaleń organów podatkowych dotyczących prawa Skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z faktury wystawionej przez P.P.H.U. "S.", uwzględnionej przez Skarżącą w rozliczeniu podatku od towarów i usług za wrzesień 2003 r. Sąd nie oceniał również zasadności zarzutów skargi, kwestionującej te właśnie ustalenia, a także zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W tym stanie rzeczy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylone decyzje nie mogą być wykonane określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącej, Sąd zasądził na jej rzecz koszty postępowania sądowego, stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., w kwocie równej uiszczonemu wpisowi, opłacie skarbowej od pełnomocnictwa oraz kosztom zastępstwa procesowego w wysokości określonej w § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 z późn. zm.).