III SA/Wa 465/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Bożena Dziełak, Asesor WSA Hieronim Sęk, Protokolant Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi W. [...] spółka jawna z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. po rozpatrzeniu zażalenia W. sp. jawna utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2007r., odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu postanowienia wyjaśnił co następuje: - Dyrektor Izby Celnej w W. wszczął i prowadził postępowanie egzekucyjne wobec majątku spółki jawnej W. na podstawie tytułów własnych z dnia [...] czerwca 2007r., obejmujących dług celny spółki za lata 2004 i 2005. Tytuły wykonawcze zostały wystawione na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] maja 2007r., określających prawidłowe kwoty należności celnych w związku z dokonanym przez spółkę importem czosnku. Zawiadomieniami z dnia [...] czerwca 2007r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia rachunków bankowych Spółki. - Spółka, pismem z dnia [...] sierpnia 2007r., złożyła wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wskazała, że w dniu [...] czerwca 2007r. wniosła odwołania od wszystkich decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] czerwca 2007r. Dyrektor Izby Celnej w W. nie rozpatrzył odwołań w terminie określonym w art. 139 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) – dalej jako "Ordynacja", wobec czego, zachodzi przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji, zgodnie z art. 225 Ordynacji. Podkreśliła, że zgodnie z tym przepisem, jeżeli odwołanie nie zostało rozpatrzone w okresie dwóch miesięcy od dnia otrzymania odwołania przez organ odwoławczy, a decyzja do tego czasu nie została wykonana, jej wykonanie ulega wstrzymaniu z mocy prawa, w granicach określonych w odwołaniu, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Wstrzymanie zaś wykonania obowiązku, zgodnie z art. 56 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.) – dalej "upea", jest podstawą do zawieszenia postępowania egzekucyjnego. - Dyrektor Izby Celnej w W., postanowieniem z dnia [...] września 2007r. odmówił zawieszenia postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne (Dz. U. z 2004r. Nr 68, poz. 662 ze zm.), dalej jako prawo celne, stanowi, iż przepisy Ordynacji mają zastosowanie w postępowaniu celnym, jednak z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. W związku z powyższym zastosowanie w sprawie będzie miał art. 244 Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. U. UE. L. z 1992r. Nr 302, poz. 1 ze zmianami) – dalej jako "Wspólnotowy Kodeks Celny", który określa przesłanki do wstrzymanie wykonania decyzji, wśród których nie została wymieniona okoliczność nierozpatrzenia odwołania w terminie. W związku z powyższym Dyrektor Izby Celnej uznał, iż nie zachodzi przesłanka zawieszenia postępowania egzekucyjnego, wymieniona w art. 56 § 1 upea. - Spółka, w zażaleniu z dnia [...] września 2007r., wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu podniosła, że przepis art. 225 Ordynacji stanowi sankcję dla administracji podatkowej w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie. Stosowanie powyższego przepisu, zdaniem Spółki, wynika wprost z treści art. 73 ust. 1 prawa celnego, zgodnie z którym przepisy Ordynacji należy stosować w postępowaniu celnym z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego, a w niniejszej sprawie odmienność taka nie zachodzi, ponieważ regulacja zawarta w art. 244 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i art. 224 Ordynacji, są tożsame. Stanowią one bowiem, iż wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania. Wstrzymanie może nastąpić zarówno z urzędu jak i na wniosek strony. Wstrzymanie na podstawie art. 225 Ordynacji następuje z mocy prawa, co jak podkreśliła Spółka, stanowi przesłankę zawieszenia postępowania zawartą w art. 56 § 1 upea. Dyrektor Izby Skarbowej w W. w uzasadnieniu postanowienia stwierdził, że zgodnie z art. 56 § 1 pkt 1 upea, postępowanie egzekucyjne zawiesza się w razie wstrzymania wykonania, odroczenia terminu wykonania obowiązku, albo odroczenia terminu wykonania obowiązku albo rozłożenia na raty spłat należności. Zgodnie z art. 73 pkt 1 prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12 oraz działu IV Ordynacji, z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. A więc przepisy Ordynacji stosuje się wtedy, kiedy nie są one sprzeczne z przepisami celnymi. Zgodnie z art. 225 Ordynacji jeżeli odwołanie nie zostało rozpatrzone w terminie dwóch miesięcy (art. 139 § 3 Ordynacji), a decyzja do tego czasu nie została wykonana, jej wykonanie ulega wstrzymaniu z mocy prawa w granicach określonych w odwołaniu, do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że w związku z nakazem uwzględnienia zmian wynikających z prawa celnego, przepis art. 139 § 3 Ordynacji nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Wynika to ze stosowania w postępowaniu celnym przepisów Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Zgodnie z treścią art. 7 decyzje podlegają natychmiastowemu wykonaniu przez organy celne, z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 244 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, zgodnie z którym przesłankami wstrzymania wykonania decyzji są obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej lub istnienie uzasadnionych powodów, aby sądzić, że decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego. W oparciu o powyższe przepisy decyzje organów celnych podlegają natychmiastowemu wykonaniu, nawet wtedy, kiedy wniesiono od nich odwołanie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Spółka zarzuciła naruszenie art. 56 § 1 upea w związku z art. 225 Ordynacji w związku z art. 73 ust. 1 prawa celnego poprzez ich niezastosowanie oraz art. 7, art. 244, art. 245 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, poprzez błędną wykładnię tych przepisów. W uzasadnieniu podniosła, że należy odróżnić wstrzymanie wykonania decyzji, przewidziane w przepisach prawa celnego, które może nastąpić tylko na wniosek strony od wstrzymania decyzji z urzędu, które następuje na podstawie art. 225 Ordynacji i stanowi sankcję dla organów podatkowych w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie. Podkreśliła, że przepisy prawa celnego nie regulują kwestii terminów przewidzianych dla rozpatrzenia odwołania przez organ podatkowy jak również nie przewidują sankcji za ich niedotrzymanie i w związku z tym, w tym przypadku, odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy dotyczące postępowania odwoławczego, określają Państwa Członkowskie. Nie zgodziła się też z twierdzeniem Dyrektora Izby Celnej, iż w postępowaniu celnym nie może mieć zastosowania art. 225 Ordynacji. Spółka podkreśliła, że wstrzymanie wykonania decyzji nastąpiło z mocy prawa na skutek niezachowania terminu do rozpatrzenia odwołania przez organ podatkowy, w związku z czym stanowisko organu, iż przepis ten nie znajduje w sprawie zastosowania, jest błędne. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Niniejsza sprawa, jak wynika z przedstawionego przebiegu postępowania administracyjnego, dotyczy problemu ewentualnej możliwości równoczesnego stosowania do niekwestionowanych ustaleń faktycznych, przepisów prawa polskiego – art. 56 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, art. 225 ustawy Ordynacja podatkowa, art.73 ust.1 ustawy Prawo celne jak też prawa Wspólnoty Europejskiej – art. 244 Rozporządzenia Rady EWG Nr 2913 z dnia 12 października 1992 r., ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Jak już wskazano przepis art. 56 § 1 upea, przewidując zawieszenie postępowania egzekucyjnego, przytacza jego podstawy, między innymi, w postaci przesłanki jaką jest wstrzymanie egzekwowanego obowiązku. W sprawie tej obowiązek został zakreślony treścią tytułów wykonawczych, wystawionych przez organ egzekucyjny - Dyrektora Izby Celnej w dniu [...] czerwca 2007 r. na podstawie nieostatecznych decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] maja 2007 r. Dyrektor Izby Celnej, z kolei jako organ odwoławczy dla tych decyzji, rozpoznając odwołania Spółki, naruszył przepis art.139 § 3 Ordynacji bowiem nie wydał decyzji ostatecznych w terminie zakreślonym tym przepisem, to jest dwóch miesięcy. Wobec tego, stosownie do cytowanego art. 225 Ordynacji, decyzja organu pierwszej instancji, o ile nie została do tej daty wykonana, powinna ulec, z mocy prawa, w granicach odwołania, wstrzymaniu do dnia doręczenia decyzji organu odwoławczego. Sytuacja taka skutkowałaby zawieszeniem postępowania egzekucyjnego, przynajmniej do daty otrzymania przez stronę postępowania administracyjnego, decyzji organu odwoławczego. Taki przebieg miałoby postępowanie w tej sprawie bowiem jak wynika z uzasadnień postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania egzekucyjnego i postanowienia utrzymującego go w mocy, nieostateczne decyzje, określające dla Spółki dług celny, nie zostały w całości wykonane. Jeżeli tak – to wówczas organ egzekucyjny nie tylko powinien był zawiesić postępowania egzekucyjne, ale również nie powinien był wystawiać w tym czasie tytułów wykonawczych / patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 1122/05– Lex 190707/. Aby jednak tak przebiegały postępowania administracyjne w opisanych sprawach celnych, przepis proceduralny – art.73 ust.1 prawa celnego, musiałby dopuszczać stosowanie do nich wprost przepisów Ordynacji. Tymczasem przepis ten przewiduje, że do postępowań celnych stosuje się przepisy art.12 i działu IV Ordynacji z uwzględnieniem zmian wynikających z przepisów prawa celnego. Z kolei z art.1 prawa celnego wynika, iż ustawa ta reguluje, jedynie, w zakresie uzupełniającym przepisy prawa wspólnotowego, dotyczące przywozu i wywozu towarów, zasad postępowania celnego, sposobu przekazywania informacji do ewidencji i statystyki celnej oraz związanych z tym prawami i obowiązkami osób oraz uprawnieniami i obowiązkami organów celnych. W przepisie art. 4 – tego, wśród wymienionych tam przepisów prawa wspólnotowego wyszczególnione jest Rozporządzenie Rady EWG nr 2913/92 wprowadzające Wspólnotowy Kodeks Celny, oznaczone w tekście ustawy jako Wspólnotowy Kodeks Celny. Nie ulega więc wątpliwości, że badając problem stosowania prawa w postępowaniach celnych należy sięgnąć do przepisów prawa Unii Europejskiej. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z art. 91 ust.1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ratyfikowana umowa międzynarodowa stanowi część krajowego porządku prawnego i jest stosowana w polskim porządku prawnym zaś zgodnie z art. 91 ust. 2, umowa ratyfikowana, za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie, ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową. Specyfika Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. jako umowy międzynarodowej polega na tym, że nie jest on objęty art. 91 ust. 2 Konstytucji, a więc nie ma pierwszeństwa przed przepisami ustaw polskich. Ustawodawca nie uregulował bowiem w sferze wewnętrznej statusu umów międzynarodowych, zawierających w sobie decyzje o przekazaniu określonych kompetencji organów władzy państwowej, na organizację międzynarodową, które zostały ratyfikowane za uprzednią zgodą wyrażoną przez Naród w referendum ogólnokrajowym/ patrz Jan Barcz – zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego w świetle postanowień Konstytucji RP – Kw.Pr.Pub. 2004/2/21/. Nie wchodząc w dywagacje jakie powstały w literaturze prawniczej na gruncie przepisu art. 91 ust. 3 Konstytucji, przewidującego pierwszeństwo prawa stanowionego przez organizację międzynarodową, w przypadku jego kolizji z ustawą, o ile Rzeczypospolita Polska ratyfikowała umowę międzynarodową, konstytuującą tę organizację - co do zaliczenia Unii Europejskiej do takiej organizacji, należy podkreślić, że w prawie celnym problem ten został rozwiązany przez samą ustawę. Pamiętać bowiem należy, że z dniem wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego to jest z dniem 1 maja 2004 r. granice Rzeczypospolitej Polskiej stały się granicami Unii Europejskiej. Wobec tego wydaje się oczywiste, że ustawodawca zdecydował, iż w sprawach dotyczących przewozu towarów przez granice Unii Europejskiej należy stosować w pierwszej kolejności przepisy obowiązujące w tejże Unii Europejskiej, a dopiero w dalszej kolejności przepisy krajowe. Powstaje jednak pytanie, które zarysowało się na tle tej sprawy, jak potraktować kolizję jaka powstała pomiędzy normą prawa celnego, a w konsekwencji prawa unijnego z normami zawartymi w Ordynacji, która dotyczy wewnętrznych uregulowań w zakresie zobowiązań podatkowych ogółu obywateli. Bezdyskusyjne jest bowiem, że gdyby przypadek tej sprawy rozpatrywać z pierwszeństwem prawa krajowego, gdyż dotyczy on postępowania egzekucyjnego i Ordynacji, przepisy Ordynacji stawiają Spółkę w korzystniejszej sytuacji prawnej, aniżeli może się ona kształtować w oparciu o reguły prawa unijnego. Analizując ten aspekt sprawy należy przywołać generalną zasadę prawa polskiego – równorzędności ustaw regulujących poszczególne dziedziny prawa przy nadrzędności jedynie ustawy konstytucyjnej. Zasada ta powoduje, że postępowania w sprawie ceł reguluje prawo celne zaś postępowania w sprawach podatków – Ordynacja podatkowa. Poszczególne ustawy mogą odwoływać się do innych w całości lub w oznaczonym zakresie, co nie zmienia ich równorzędności jako, że łącznie stanowią obowiązujące w kraju normy prawa. Właśnie zgodnie z tą zasadą, organy celne otrzymały na podstawie art. 33 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług /Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zmianami/, kompetencje do poboru podatków granicznych, a prawo celne nie zawiera własnych przepisów proceduralnych, odnosząc się do Ordynacji. Potwierdza to też przepis art. 73 ust. 1 prawa celnego, analizowany a contrario. Jednakże skoro przepisy Ordynacji mają być stosowane tylko wówczas gdy nie pozostają w kolizji z prawem celnym, to oznacza, że w każdym przypadku kolizji "wygrywa" prawo celne, a więc de facto prawo unijne, na co wskazuje analizowany wcześniej art. 1 prawa celnego jako, że prawo celne uzupełnia jedynie prawo unijne. W konsekwencji pierwszeństwo będzie miał Wspólnotowy Kodeks Celny. Z tego względu należy przyznać rację Dyrektorom Izby Celnej i Izby Skarbowej, że nie jest możliwe posłużenie się tej sprawie przepisem art.225 Ordynacji. Koliduje on bowiem z art. 7 i art. 244 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Przepis art. 7 stanowi, że za wyjątkiem drugiego akapitu art. 244 decyzje podlegają natychmiastowemu wykonaniu przez organy celne natomiast art. 244, iż odwołanie nie powoduje wstrzymania wykonania decyzji od której się odwołano, jednakże /ów akapit drugi/ w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione powody by sądzić, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisami prawa celnego lub gdy istnieje obawa spowodowania nieodwracalnej szkody dla osoby zainteresowanej, wstrzymują w całości lub w części wykonanie takiej decyzji. Redakcja przepisu wskazuje na jego charakter nakazowy co oznacza, że na podstawie tego przepisu, mogą być podejmowane decyzje, nie tylko na wniosek zainteresowanego. Organy celne Unii Europejskiej z urzędu powinny stosować jego przesłanie, wstrzymując wykonanie decyzji, od której się odwołano, ale tylko i wyłącznie wobec stwierdzenie naruszenia przepisów prawa celnego, najszerzej rozumianego co obejmuje również taryfy celne oraz tylko i wyłącznie w przypadkach stwierdzenia nieodwracalnej szkody u zainteresowanego. Prawo unijne nie zawiera interpretacji pojęcia szkody nieodwracalnej, kształtują ją wyroki i postanowienia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, na przykład postanowienie w sprawie C-149/95, Atlantic Container Line, które rozważa problem nieodwracalności szkody w sytuacji gdy sąd krajowy, mając wątpliwości co do ważności aktu wspólnotowego, zwrócił się o rozstrzygnięcie prejudycjalne. Zdaniem Trybunału, badanie tej przesłanki wymaga analizy czy uchylenie zaskarżonej decyzji uczyni możliwym odwrócenie sytuacji wynikającej z natychmiastowego wykonania tej decyzji oraz czy wstrzymanie wykonania decyzji wywrze taki skutek, że decyzja nie byłaby w pełni wykonalna gdyby środek zaskarżenia został oddalony. Aczkolwiek szkody natury finansowej nie uważa się za nieodwracalne, jeżeli jednak natychmiastowe jej wykonanie może prowadzić do likwidacji przedsiębiorstwa lub u osoby fizycznej do sprzedaży mieszkania, wówczas tę przesłankę należy uznać za spełnioną – postanowienia w sprawach T- 88/94, T – 168/95 i wyrok w sprawie C – 141/84/R. Przepis art. 244 zamieszczony jest w tytule VIII Wspólnotowego Kodeksu Celnego, dotyczącym odwołań, w którym brak jest jakichkolwiek kazuistycznych norm postępowania, a w którym, w przepisie art. 245 upoważniono państwa członkowskie do określenia szczegółowych przepisów dotyczących stosowania postępowania odwoławczego. Jak wynika z wyroku Trybunału w sprawie C – 1/99, Kofisa Italia Srl /Lex 83083/ przez upoważnienie to należy rozumieć prawo do decydowania czy odwołanie ma być rozpoznawane przez organy celne czy też bezpośrednio przez organ niezależny jakim jest sąd. W polskim prawie, przepis art.69 prawa celnego wskazuje organy celne jako uprawnione do wydawania decyzji i organ celny drugiej instancji do rozpatrywania odwołań natomiast w art. 73 prawa celnego tryb odwoławczy według przepisów Ordynacji, o ile nie stoi on w sprzeczności z prawem celnym. Sądy upoważnione są do kontroli decyzji administracyjnych, na podstawie i w trybie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 152 poz.1270/ i w ten sposób został spełniony warunek efektywności prawa wspólnotowego. Niewątpliwie więc, wskazane przepisy prawa polskiego, normują tę sferę prawa jaka została przekazana przez prawo wspólnotowe, prawu krajowemu. Nie przewidują one jednak możliwości rozszerzenia przesłanek, pozwalających na wstrzymanie wykonania decyzji poza tymi, które wynikają z art. 244 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nawet dla sądu krajowego. Wprowadzenie, chociażby hipotetycznie, do stosowania w porządku krajowym, dyspozycji przepisu art. 225 Ordynacji, zakładającego dla wstrzymania decyzji celnej, automatyzmu prawnego stoi w jawnej sprzeczności z przesłankami materialnymi, o których mowa w art. 244 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Ustawodawca polski nie przetransponował do porządku krajowego przesłanek wskazanych w art. 244, co oznacza, że stosujemy go wprost, a w przypadku kolizji, na podstawie art. 1 prawa celnego, pierwszeństwo będą miały przepisy wspólnotowe /patrz też Komentarz do Wspólnotowego Kodeksu Celnego pod redakcją Wojciecha Morawskiego, komentarz do art. 244 - Krzysztof Lasińki - Sulecki str.1092 – 1097/. W ten sposób postępowanie odwoławcze nakreśla Ordynacja, przewidując wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji autokontrolnej – art. 226 § 1 Ordynacji oraz przez organ drugiej instancji decyzji kasacyjnej lub też utrzymującej w mocy zaskarżoną decyzję – art. 233 § 1 Ordynacji. Natomiast przepis art. 224 Ordynacji, zgodnie z którym organ może wstrzymać wykonanie decyzji w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem stron lub interesem publicznym nie będzie miał tu zastosowania. Ważny interes strony to pojęcie znacznie szersze od nieodwracalnej szkody u zainteresowanego wobec czego przepis art. 224 Ordynacji nie może być odpowiednikiem art. 244, akapitu drugiego, Wspólnotowego Kodeksu Celnego. Przypadki przyjęcia zabezpieczenia wykonania przez stronę zobowiązania celnego, przewidziane również w art. 224 Ordynacji, odpowiadają art. 244 ust.3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, lecz nie będą tu analizowane, jako nie należące do meritum tej sprawy. Pozostaje więc skonstatować, że w przypadkach celnych postępowań odwoławczych, będą się one toczyły na podstawie przepisu art. 69 prawa celnego i art. 220 – 235 Ordynacji, chyba, że przepisy art. 243 – 245 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, stanowią inaczej. Odmienność dotyczy właśnie wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji. Oznacza to, że przepis art. 244 Wspólnotowego Kodeksu Celnego ma charakter wyłączny i powinien być stosowany wprost w krajowym obrocie prawnym, zaś przepis art. 225 Ordynacji, jako w y ł ą c z o n y, dyspozycją art. 73 ust. 1 prawa celnego, nie mógł wywołać skutków, o których mowa w art. 56 § 1 upea, a więc spowodować zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Wobec tego, Sąd uznał, że postanowienie Dyrektora Izby Celnej i zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, oparte na opisanych przesłankach prawnych, są zasadne zaś skarga Spółki, zarzucająca błędną interpretację przepisów stanowiących podstawę prawną postanowień, wydanych w tej sprawie przez organy egzekucyjne obu instancji, nie jest uzasadniona. Z tych względów, Sąd, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.