III SA/Wa 477/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji D. sp. z o.o. (dalej zwana: "Skarżącą"), wniosła skargę na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z [...] grudnia 2014r. w przedmiocie określenia wysokości zobowiązań z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012r. Skarżąca w piśmie z 26 lutego 2015r. wniosła dodatkowo o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Ministra Pracy. Uzasadniając swój wniosek wskazała na bardzo wysoką wartość przedmiotu zaskarżenia tj. 541.230,00 zł plus odsetki. Skarżąca podniosła, że konieczność wpłaty tej kwoty może grozić zachwianiem płynności finansowej Skarżącej jako pracodawcy, zaprzestaniem regulowania zobowiązań, a w konsekwencji jej upadłość. Skarżąca nadmieniła, że sprawozdanie z działalności operacyjnej za 2014r. oraz styczeń 2015r. wykazuje, nawet z uwzględnieniem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych stratę na działalności operacyjnej. Ponadto wniosek o wstrzymanie uzasadniony jest zarówno ważnym interesem pracodawcy oraz interesem społecznym zatrudnionych pracowników. Skarżąca nadmieniła też, że nie zgadza się z rozstrzygnięciem decyzji oraz z jej uzasadnieniem, decyzja w jej ocenie została wydana z rażącym naruszeniem przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami (LEX nr 564208). Nie jest bowiem wystarczające by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004r. sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca nie wskazała okoliczności, które przez wykonanie ww. decyzji Ministra Pracy mogłyby doprowadzić do wyrządzenia jej niepowetowanej szkody, jednocześnie powodując trudne do odwrócenia skutki materialne. Nie podała konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Sąd nie dysponuje danymi o stanie majątkowym Skarżącej, zaś zweryfikowanie tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem majątku Skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi odbywać się przy uwzględnieniu szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej. Rację ma Skarżąca, że kwota wynikająca z decyzji jest znaczna, ale jednocześnie Skarżąca wskazuje, że wykonanie decyzji "może grozić zachwianiem płynności finansowej pracodawcy, zaprzestaniem regulowania zobowiązań, a w konsekwencji i jej upadłością". Z powyższego nie wynika, że Skarżąca nie dysponuje kwotą określoną w zaskarżonej decyzji, zaś wykonie decyzji będzie tylko rzutowało na bieżące zadania, ale nie spowoduje, że Skarżąca tych zadań nie będzie mogła wykonać, zachwieje jej to płynność finansową, bądź spowoduje skutki, których nie da się odwrócić. Stwierdzenie Skarżącej, że wykonanie decyzji "może grozić zachwianiem płynności finansowej" utwierdza Sąd w przekonaniu, że odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie spowoduje niebezpieczeństwa wyrządzenia Skarżącej znacznej szkody ani nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. W dalszej części wniosku Skarżąca stwierdza, że wstrzymanie wykonania decyzji podyktowane jest również ważnym interesem pracodawcy oraz interesem społecznym zatrudnionych pracowników, bowiem Skarżąca jest jednym z największych pracodawców osób niepełnosprawnych. Jednakże Skarżąca nie podaje żadnych informacji, z których wynikałoby, że wykonanie decyzji doprowadzi do faktycznego paraliżu jej działalności w konsekwencji grożącej jej upadłością. Skarżąca nie podaje żadnych konkretnych informacji w swoim wniosku, żadnych konkretnych kwot przychodów, należności, wielkości prowadzonej działalności gospodarczej. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przedstawiony przez Skarżącą jest wnioskiem zbyt ogólnym, nie dającym Sądowi żadnego pozytywnego argumentu poza wysokością kwoty zobowiązania wynikającą z decyzji. Sąd mając na uwadze ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania decyzji nie może wydać postanowienia o ochronie tymczasowej nie mając żadnej konkretnej bazy informacji. Z wniosku Skarżącej nie wynika jaka jest jej aktualna sytuacja majątkowa, zaś uzasadnienie wniosku jest niezindywidualizowane i na tyle ogólne, że jego analiza nie daje obrazu sytuacji Skarżącej w kontekście przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie wykazała żadnych przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonych aktów. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie decyzji. Nadmienić należy, iż odwoływanie się Skarżącej do wadliwości decyzji nie jest argumentem przemawiającym za wstrzymaniem wykonania decyzji, bowiem na tym etapie postępowania Sąd nie bada zasadności skargi, a co za tym idzie nie bada czy wydana decyzja jest wadliwa. Sąd, w tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.