III SA/Wa 48/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Krystyna Kleiber, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat (sprawozdawca), sędzia WSA Aneta Lemiesz, Protokolant referent stażysta Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2013 r. sprawy ze skargi P.Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 2007 r. oddala skargę 1. Przedmiotem skargi jest decyzja wydana przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] listopada 2012 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] maja 2012 r., nr [...], wydaną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia 2007 r. do grudnia 2007 r. Okoliczności sprawy, poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji i przedstawione w jej uzasadnieniu przedstawiały się następująco. 2. Na podstawie postanowienia o wszczęciu postępowania kontrolnego z [...] sierpnia 2011 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. przeprowadził u P.Z. (powoływany dalej jako: "Skarżący") postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 r. W jego wyniku stwierdzono, że Skarżący w okresie od 1 stycznia 2007 r. do 9 września 2007 r. prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą w systemie sprzedaży wysyłkowej, za pośrednictwem portalu aukcyjnego [...] . W kolejnych miesiącach 2007 r., w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dokonywał m. in. sprzedaży wysyłkowej, nie deklarując z tego tytułu należnego podatku. Przedmiotem sprzedaży były: krótkofalówki, zestawy klocków lego, odtwarzacze DVD, niszczarki, urządzenia - sender TV AV DVD SAT, filtry do obiektywów, aparaty fotograficzne i osprzęt do nich, wagi elektroniczne, pończochy i miksery. Organ ustalił, że do 9 września 2007 r. Skarżący dokonywał wysyłkowej dostawy towarów handlowych, bez zgłoszenia działalności gospodarczej do opodatkowania. Z wpisu do ewidencji wynika bowiem, że Skarżący rozpoczął działalność gospodarczą 10 września 2007 r. Była to sprzedaż artykułów spożywczych w punkcie handlowym przy ul. B. [...] , paw. [...] w W. . W tym okresie Skarżący nadal dokonywał sprzedaży wysyłkowej, nie deklarując wszystkich osiągniętych obrotów i należnego podatku. W oparciu o dane pozyskane z programu A. ustalono, że Skarżący w 2007 r. dokonując sprzedaży wysyłkowej za pośrednictwem portalu [...] , posługiwał się kontem użytkownika "P. ", zarejestrowanym [...] stycznia 2004 r. W 2007 r. dokonał co najmniej 811 transakcji sprzedaży za jego pośrednictwem. Organ akcentował, że fakt prowadzenia przez Skarżącego w 2007 r. wysyłkowej działalności gospodarczej potwierdziły informacje zamieszczone na stronie internetowej [...] .pl. Skarżący w opisach aukcji zamieszczał informacje na temat rodzajów możliwej dostawy towarów. Zapewniał także, że towar jest nowy, fabrycznie zapakowany. Na sprzedany towaru była udzielana gwarancja. W 2007 r. kupujący zamieścili szereg komentarzy, świadczących o prowadzeniu przez Skarżącego sprzedaży przez portal [...] w sposób ciągły i zorganizowany. Na wezwanie organu, [...] S.A. pismem z 11 września 2011 r. przekazał historię rachunku bankowego prowadzonego przez Skarżącego w 2007 r. Jego analiza wykazała wpływy ze sprzedaży na aukcjach internetowych. 3. Po zapoznaniu się z ustaleniami zawartymi w protokole z badania ksiąg Skarżący w złożonych zastrzeżeniach wyjaśnił, że nie opodatkował sprzedaży dokonywanej na portalu [...] , gdyż dotyczyła ona towarów używanych. Jego zdaniem, przetrzymywanie sprzętów nierozpakowanych przez okres 6 miesięcy upoważniało go do ich sprzedaży, jako towary używane, zwolnione od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535, ze zm.) – powoływanej dalej w skrócie jako: "ustawa o VAT". 4. Pismami z 11 października 2011 r. oraz 14 listopada 2011 r. organ wezwał Skarżącego do złożenia pisemnych wyjaśnień i przedłożenia dowodów potwierdzających przeprowadzone w 2007 r. transakcje. Skarżący nie przedłożył żądanych dowodów. W trakcie przesłuchania 27 kwietnia 2007 r. potwierdził dokonywanie sprzedaży na portalu [...] za pośrednictwem konta "P. ". Zeznał, że przedmiotem transakcji był sprzęt RTV i AGD, komputery, sprzęt fotograficzny, telefony. Wyjaśnił, że nie prowadził ewidencji sprzedanych towarów i że nie pamięta dokładnie co to był za towar. Sprzęt otrzymywał nieodpłatnie od przedstawicieli firm, których towarem handlował, będąc kierownikiem sklepu E. . Stwierdził, że przetrzymywał towar w mieszkaniu oraz w piwnicy przez okres 6 miesięcy. Sprzęt ten nie był przez niego użytkowany i leżał zapakowany w firmowych pudłach, które nie były otwierane. Ponadto wyjaśnił, że reklamował te towary jako nieużywane, ponieważ nie były wyjmowane z pudełek, ani nie były przez niego używane. 5. Na wniosek pełnomocnika Skarżącego 27 kwietnia 2012 r., na okoliczność przedmiotowych transakcji, przesłuchano także matkę Skarżącego – W. Z. , która potwierdziła fakt przechowywania przez syna w mieszkaniu przy ul. K. [...] w W. należących do niego towarów przez okres około roku. Stwierdziła, że paczki były składowane, nieruszane, nierozpakowane i nieużytkowane. Był to nowy towar zapakowany w pudelkach tekturowych. Organ wskazał ponadto, że w przeprowadzonym postępowaniu kontrolnym, zakończonym decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] grudnia 2011 r. ustalono, iż Skarżący prowadził niezgłoszoną do opodatkowania działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT od dnia 16 stycznia 2006 r., a w dniu 21 czerwca 2006 r., przekroczywszy kwotę wskazaną w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT utracił prawo do zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w tym przepisie. 6. W ocenie organu o samodzielnej działalności gospodarczej Skarżącego w okresie od stycznia 2007 r. do 9 września 2007 r. niezbicie świadczą zebrane w sprawie dowody, tj.: zorganizowana i ciągła sprzedaż towarów za pośrednictwem portalu [...] oraz dowody wpłat wskazujące na realizację w tym okresie 514 transakcji sprzedaży oraz osiągniętego przychodu w kwocie 104.474,57 zł. Ponadto świadczą o tym ustalenia, że Skarżący nie zadeklarował sprzedaży dokonanej przed zgłoszeniem działalności gospodarczej do opodatkowania w kwocie 104.4744,57 zł, natomiast w okresie od 10 września 2007 r. do końca grudnia 2007 r., tj. po zarejestrowaniu działalności gospodarczej zaniżył wartość sprzedaży brutto wynikającą z 297 transakcji sprzedaży na łączną kwotę 66.033,13 zł. Organ uznał za niezasadne wyjaśnienia, iż dokonaną przez Skarżącego sprzedaż należy zakwalifikować do sprzedaży towarów używanych, która jest zwolniona od podatku VAT. Wskazał, że sam fakt posiadania danego towaru nawet przez wskazany przepisami czas, nie stanowi wystarczającej przesłanki do zastosowania zwolnienia przy dostawie, bowiem towarem używanym w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, jest tylko taki towar, który faktycznie znajduje się w używaniu podmiotu dokonującego dostawy. Organ wyjaśnił także, iż z uwagi na fakt, że w trakcie prowadzonego postępowania Skarżący nie przedłożył oryginałów lub duplikatów faktur zakupu dokumentujących nabycie towarów sprzedawanych za pomocą portalu [...] , brak było przesłanek do uwzględnienia podatku naliczonego w innej wysokości niż zadeklarowana, z uwagi na uregulowania art. 86 ust. 1, w związku z art. 86 ust. 2 pkt 1 lit a) ustawy o VAT. Ponieważ podstawę opodatkowania z tytułu niezaewidencjonowanej sprzedaży ustalono na podstawie wpłat dokonanych przez kontrahentów Skarżącego, dokonywanych na rachunek bankowy, organ, w myśl art. 23 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. Nr 749, ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", odstąpił od szacowania podstawy opodatkowania. 7. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, decyzją z [...] maja 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okresy od stycznia 2007 r. do grudnia 2007 r., zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stosując stawkę podatku VAT w wysokości 22 %. 8. W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie, umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucił naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy o VAT poprzez błędną wykładnię, w wyniku czego nie uwzględniono przysługującego zwolnienia z tytułu sprzedaży towarów używanych. Skarżący wskazał, że pracował w dużych sklepach z AGD. System wynagradzania i premiowania pracy polegał na tym, że jeśli Skarżący jako pracownik wykazywał dużą sprzedaż, otrzymywał nieodpłatnie za to liczne towary będące w sklepie. Otrzymane towary przynosił do domu. Towary te były przetrzymywane w mieszkaniu przez okres 6 miesięcy, po czym Skarżący sprzedawał je jako towary używane w rozumieniu ustawy o VAT. Podatnik reklamował te towary jako nieużywane, ponieważ nie były wyjmowane z pudełek, ani nie były używane. Jednakże sam fakt przetrzymywania ich przez okres 6 miesięcy upoważniał go do sprzedaży tych nierozpakowanych towarów jako towarów używanych bez podatku VAT. 9. Decyzją z [...] listopada 2012 r. (stanowiącą przedmiot skargi) Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż aby posiadać status podatnika podatku od towarów i usług, podmiot musi spełniać dwa podstawowe warunki: być osobą fizyczną, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej oraz wykonywać samodzielnie określoną działalność gospodarczą, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Zaliczenie danego podmiotu do kategorii podatnika VAT następuje na skutek wykonywania przez ten podmiot czynności podlegających opodatkowaniu, określonych w art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Ponadto, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Zauważył, że z działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy VAT mamy do czynienia, w sytuacji gdy podmiot wykonując określone czynności działa w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy. Działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż dokonywane przez Skarżącego w 2007 r., odpłatne dostawy towarów w postaci sprzedaży ww. sprzętów mieszczą się w pojęciu działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Argumentował, że czynności tych nie można uznać za sprzedaż prywatną, lecz jako handel prowadzony w ramach działalności gospodarczej, bowiem z akt sprawy wynika, że Skarżący dokonywał sprzedaży towarów we własnym imieniu i na własny rachunek w sposób zorganizowany i ciągły w celach zarobkowych, prowadząc zorganizowaną działalność gospodarczą, która nie została zgłoszona do opodatkowania. Zdaniem organu odwoławczego systematyczne zbywanie przez Skarżącego towarów oraz ich dostarczanie odbiorcom wskazuje, że czynności te były wykonywane w okolicznościach wskazujących na zamiar realizowania ich w sposób częstotliwy i miały charakter działalności handlowej i zarobkowej. Zdaniem organu, za prowadzeniem zorganizowanej działalności gospodarczej przez Skarżącego przemawiają przede wszystkim dowody wpłat wskazujące na realizacje w kontrolowanym okresie przedmiotowych transakcji sprzedaży oraz osiągniętego obrotu, dane pozyskane z programu A. , jak również wyjaśnienia złożone przez Skarżącego oraz zeznania świadka W. Z. . Powyższe okoliczności – zdaniem organu - w sposób niezbity świadczą o tym, że od początku zamiarem Skarżącego było prowadzenie działalności gospodarczej. Organ wywodził także, że w sprawie możliwe było ustalenie obrotu, stanowiącego podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług, na podstawie wpłat dokonanych przez kontrahentów Skarżącego na jego rachunek bankowy, co uzasadniało odstąpienie od szacowania podstawy opodatkowania w myśl art. 23 § 2 O.p., określając podstawę opodatkowania na podstawie dokonanych wpłat. Odnośnie do podatku naliczonego organ zaakcentował, że Skarżący nie przedłożył oryginałów lub duplikatów faktur zakupu dokumentujących nabycie towarów sprzedawanych za pomocą portalu [...] twierdząc, że sprzedawany towar otrzymywał nieodpłatnie od przedstawicieli firm, których towarem handlował, będąc kierownikiem sklepu E. . Powyższe w związku z brzmieniem art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT przesądzającym, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług świadczy, że organ pierwszej instancji postąpił prawidłowo stwierdzając, że brak jest przesłanek do uwzględnienia podatku naliczonego w innej wysokości niż zadeklarowana. Ponieważ 21 czerwca 2006 r., tj. w roku poprzedzającym objęty skarżoną decyzją 2007 r., wartość dokonanej sprzedaży przekroczyła wskazaną w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT kwotę uprawniającą do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w tym przepisie, to Skarżący w 2007 r. nie był uprawniony do korzystania ze zwolnienia podmiotowego. Dyrektor Izby Skarbowej w W. podniósł ponadto, że jedyną kwestią sporną w sprawie jest wykładnia przepisów art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz art. 43 ust. 2 ustawy o VAT, które określają zasady zwolnienia od podatku VAT dostawy towarów używanych. Niesporny pozostaje przy tym fakt, iż towary sprzedane przez Skarżącego nie były przez niego używane, lecz jedynie przetrzymywane w fabrycznych opakowaniach przez okres powyżej 6 miesięcy. Organ powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, że przez "używanie", o którym mówi ustawa o VAT, rozumieć należy faktyczne posługiwanie się towarem przez podatnika dokonującego jego dostawy. Przepis art. 43 ust. 2 ustawy o VAT nakłada wymóg faktycznego używania towaru, przez co nie jest wystarczające samo tylko posiadanie przez wskazany tym przepisem czas. Nie chodzi o towar w ogóle używany, lecz używany przez jego dostawcę w okresie bezpośrednio poprzedzającym dostawę towaru. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wykładnia tego pojęcia zaproponowana przez Skarżącego jest sprzeczna z regułami językowej wykładni prawa. W jego ocenie, przez rzecz używaną należy rozumieć rzecz wykorzystywaną w charakterze narzędzia - zgodnie z jej gospodarczym przeznaczeniem, a nie taką która była jedynie przechowywana z zamiarem sprzedaży. Organ podkreślił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że towary będące przedmiotem sprzedaży dokonanej przez Skarżącego, nie były używane ani przez niego, ani przez inne osoby, gdyż do czasu sprzedaży były przechowywane w fabrycznych opakowaniach. Przesądzając, iż towarów będących przedmiotem sprzedaży przez Skarżącego nie można traktować jako towary używane w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 2 oraz art. 43 ust. 2 ustawy o VAT, organ za bezcelowe uznał badanie wystąpienia kolejnego warunku zastosowania w sprawie zwolnienia od podatku. Niezależnie bowiem od wyniku takich ustaleń konieczna byłaby odmowa zastosowania przedmiotowego zwolnienia z uwagi na fakt, że przedmiotowych towarów nie można uznać za towary używane. 10. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję, Skarżący zarzucił naruszenie art. 43 ust. 1 pkt 2, w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię, w wyniku czego nie uwzględniono przysługującego zwolnienia z tytułu sprzedaży towarów używanych. W uzasadnieniu skargi ponownie wywodził, że system wynagradzania i premiowania w sklepach z AGD, w których pracował polegał na tym, że jeśli Skarżący jako pracownik wykazywał dużą sprzedaż, otrzymywał nieodpłatnie za to liczne towary będące w sklepie. Otrzymane towary przynosił do domu. Towary te były przetrzymywane w mieszkaniu przez okres 6 miesięcy, po czym Skarżący sprzedawał je jako towary używane w rozumieniu ustawy o VAT. Podatnik reklamował te towary jako nieużywane, ponieważ nie były wyjmowane z pudełek, ani nie były używane. Argumentował, że sam fakt przetrzymywania ich przez okres 6 miesięcy upoważniał go do sprzedaży tych nierozpakowanych towarów jako towarów używanych bez podatku VAT. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. 11. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoją dotychczasową argumentację w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 12. Badając zaskarżony akt według kryteriów przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a."), Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż wbrew jej zarzutom, rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji znajduje podstawy w prawie materialnym, zaś wydanie decyzji poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym. 13. W ocenie Sądu poczynione przez organ ustalenia prowadzą do przyjęcia, że Skarżący jest podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym w roku 2007). Przepis ten stanowił, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pojęcie działalności gospodarczej zostało zdefiniowane w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, który stanowi, że działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Działalnością opodatkowana podatkiem VAT jest zatem działalność prowadzona w sposób profesjonalny, niezależny, ciągły lub ze stałym wykorzystywaniem swojego majątku. Takie cechy charakteryzują działalność na portalu [...] Skarżącego, bowiem należy zaaprobować ustalenia organu, że w sposób stały, ciągły w przedmiotowych miesiącach 2007 r. eksponował on na tym portalu w celu sprzedaży składniki swojego majątku, działał w tym zakresie w sposób całkowicie niezależny, gdyż tylko od jego woli zależało wystawianie na aukcje kolejnych przedmiotów. Wystawiał swoje towary na sprzedaż w sposób ciągły, w niedużych odstępach czasu. W takiej sytuacji należało uznać, że przysługuje mu status podatnika VAT, który jest kategorią obiektywną, niezależną od dopełnienia obowiązku rejestracji dla potrzeb tego podatku (por. NSA w wyroku z 26 lutego 2008 r., sygn. akt I FSK 275/07, dostępny w bazie www. orzeczenia.nsa.gov.pl, CBOSA). Prowadził powtarzalną, wielokrotną działalność polegającą na sprzedaży krótkofalówek, zestawów klocków lego, odtwarzaczy DVD, niszczarek, urządzeń - sender TV AV DVD SAT, filtrów do obiektywów, aparatów fotograficznych i innych przedmiotów. Działalność ta miała charakter profesjonalny, znamionowało ją prowadzenie przez dłuższy okres czasu w sposób ciągły. Prowadzona była dla celów zarobkowych (przy czym ta cecha nie jest konieczna do zaistnienia obowiązku podatkowego w VAT, bowiem jak wynika wprost z regulacji art. 15 ust. 1 ustawy o VAT działalność gospodarcza nie musi być prowadzona w celu osiągnięcia zysku, nie jest ona także uzależniona od jej rezultatu). Dodać należy, że działanie w charakterze handlowca będzie realizowane, gdy sprzedaż dokonywana jest w stosunku do towarów handlowych czyli nie stanowiących majątku osobistego oraz w stosunku do towarów nabytych w takim charakterze. Zebrany materiał dowodowy uzasadnia - w ocenie Sądu - stanowisko organów podatkowych, że sprzedawane przez Skarżącego towary nie stanowiły jego majątku osobistego. Strona tych ustaleń żadnym wiarygodnym dowodem nie podważyła. 14. Powyżej przedstawione – zawarte w ustawie o podatku od towarów i usług rozumienie pojęcia podatnika całkowicie odpowiada ujęciu tego pojęcia zawartego w dyrektywie Rady 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. UE L 347/1), która na mocy artykułu 413 weszła w życie 1 stycznia 2007 r. W art. 9 tego aktu zdefiniowano pojęcie podatnika jako: każdej osoby prowadzącej samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności, przy czym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Jak wskazano w pkt 13 Skarżący taką właśnie działalność prowadził. 15. Nie budzą również wątpliwości ustalenia organów podatkowych w zakresie braku zaistnienia okoliczności z art. 43 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT, w związku z art. 43 ust. 2 ustawy o VAT. Chodzi mianowicie o kwestię sprzedaży rzeczy używanych, która jest na mocy powołanych przepisów zwolniona z VAT. Przepis art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT stanowi, że zwalnia się z podatku VAT dostawę towarów używanych, z zastrzeżeniem pkt 10, pod warunkiem że w stosunku do tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego; zwolnienie dotyczy również używanych budynków i budowli lub ich części, będących przedmiotem umowy najmu, dzierżawy lub innych umów o podobnym charakterze; przy czym warunkiem zastosowania zwolnienia jest okoliczność zawarta w art. 43 ust. 2 pkt 2 tejże ustawy, który stanowi, że przez towary używane, o których mowa w ust. 1 pkt 2, rozumie się: towary, z wyjątkiem gruntów, których okres używania przez podatnika dokonującego ich dostawy wyniósł co najmniej pół roku. Chodzi tutaj o towary używane osobiście przez podatnika. Musi on je posiadać we własnym władaniu i korzystać z nich przez okres 6 miesięcy, przy czym korzystanie to musi polegać na wykorzystywaniu ich własnych cech i właściwości zgodnie z ich przeznaczeniem. Nie będzie wystarczające posiadanie jedynie tych towarów (np. w stanie nierozpakowanym). Używanie to osobiste korzystanie z tych towarów zgodnie z ich społeczno gospodarczym przeznaczeniem. Przy takim rozumieniu przesłanki zwolnienia z podatku VAT rzeczy używanych zawartej w omawianym przepisie należy podzielić pogląd organów podatkowych, że nie będzie miało ono zastosowania w niniejszej sprawie. Ilość przedmiotów sprzedanych przez podatnika w okresie stanowiącym ramy czasowe niniejszej sprawy (Skarżący w 2007 r., posługując się kontem użytkownika "P. ", zarejestrowanym [...] stycznia 2004 r. dokonał co najmniej 811 transakcji sprzedaży za jego pośrednictwem) wskazuje jednoznacznie, że nie jest możliwe korzystanie z tych rzeczy przez Skarżącego. Samo ustawienie towarów w domu czy piwnicy znamienia używania rzeczy nie wyczerpuje. Skarżący w trakcie przesłuchania [...] kwietnia 2007 r. wyjaśnił, że reklamował te towary jako nieużywane, ponieważ nie były wyjmowane z pudełek, ani nie były przez niego wykorzystywane. Niesporny jest fakt, iż towary sprzedane przez Skarżącego nie były przez niego używane, lecz jedynie przetrzymywane w fabrycznych opakowaniach przez okres powyżej 6 miesięcy. Zarówno zatem ilość posiadanych towarów, jak i ich nierozpakowanie nakazuje wykluczyć, aby były one przez okres co najmniej 6 miesięcy wykorzystywane przez podatnika w sposób wyczerpujący znamiona wskazane w ustawie o VAT. 16. Organy słusznie również wskazały, że możliwe było ustalenie obrotu, stanowiącego podstawę opodatkowania w podatku od towarów i usług, na podstawie wpłat dokonanych przez kontrahentów Skarżącego na jego rachunek bankowy, co uzasadniało odstąpienie od szacowania podstawy opodatkowania w myśl art. 23 § 2 O.p., określając podstawę opodatkowania na podstawie dokonanych wpłat. 17. Na aprobatę zasługuje również twierdzenie organu, że skoro Skarżący nie przedłożył oryginałów lub duplikatów faktur zakupu dokumentujących nabycie towarów sprzedawanych za pomocą portalu [...] , to powyższa okoliczność jest istotna z punktu widzenia art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT. Przepis ten przesądza, że kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług świadczy. Organ postąpił prawidłowo stwierdzając, że brak jest przesłanek do uwzględnienia podatku naliczonego w innej wysokości niż zadeklarowana. Ponieważ 21 czerwca 2006 r., tj. w roku poprzedzającym objęty skarżoną decyzją 2007 r., wartość dokonanej sprzedaży przekroczyła wskazaną w art. 113 ust. 1 ustawy o VAT kwotę uprawniającą do korzystania ze zwolnienia podmiotowego, o którym mowa w tym przepisie, to Skarżący w 2007 r. nie był uprawniony do korzystania ze zwolnienia podmiotowego. 18. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.