III SA/Wa 494/13

Dnia 3 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Golat, , po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r. wniosku L. L. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z dnia 30 stycznia 2013 r. L. L. - dalej jako "Skarżący", wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. Skarżący jednocześnie wniósł o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wskazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącemu i znajduje uzasadnienie w okolicznościach faktycznych. Z uwagi na kryzys gospodarczy, Skarżący stracił pracę i pozostaje bez stałego źródła utrzymania. Skarżący chociaż jest jeszcze w stosownym wieku do wykonywania pracy ma trudności z ponownym jej znalezieniem. Skierowana już egzekucja do jego majątku w oparciu o przedawniony tytuł, a w szczególności dokonanie zajęcia posiadanych rachunków bankowych uniemożliwia Skarżącemu normalne funkcjonowanie. Nadto może bezpowrotnie oznaczać utratę ostatnich rezerw finansowych umożliwiających mu oraz najbliższej 3 osobowej rodzinie przetrwanie trudnego okresu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, o czym stanowi art. 61 § 5 p.p.s.a. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaszły przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy ww. przesłanki zachodzą w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. W świetle powyższego należy stwierdzić, że wniosek złożony przez Skarżącego nie spełnia wskazanych wymogów. Skarżący stwierdził jedynie ogólnikowo, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarżącemu i znajduje uzasadnienie w okolicznościach faktycznych. Z uwagi na kryzys gospodarczy, Skarżący stracił pracę i pozostaje bez stałego źródła utrzymania. Skarżący chociaż jest jeszcze w stosownym wieku do wykonywania pracy ma trudności z ponownym jej znalezieniem. Skierowana już egzekucja do jego majątku w oparciu o przedawniony tytuł, a w szczególności dokonanie zajęcia posiadanych rachunków bankowych uniemożliwia Skarżącemu normalne funkcjonowanie. Nadto może bezpowrotnie oznaczać utratę ostatnich rezerw finansowych umożliwiających mu oraz najbliższej 3 osobowej rodzinie przetrwanie trudnego okresu. Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Skarżący nie powołał również istotnych okoliczności, które wskazywałyby, że dokonanie na jego majątku zabezpieczenia kwoty zobowiązania podatkowego z tytułu orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zaległość podatkową spółki z tytułu pobranego a nie wpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2002 r. wraz z odsetkami za zwłokę doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał więc istnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w tym przepisie oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. Sąd mając powyższe na względzie, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.