III SA/Wa 507/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant specjalista Lidia Wasilewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oddala skargę 1.1. Postanowieniem z [...] kwietnia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "organ I instancji" lub "Naczelnik US") wszczął postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności A. P. (dalej: "Skarżący") jako członka zarządu "P." Sp. z o. o. (dalej: "Spółka") z siedzibą w W. za zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za okres od grudnia 2003 r. do listopada 2006 r. wraz z należnymi odsetkami i poniesionymi kosztami egzekucyjnymi. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, decyzją z [...] sierpnia 2009 r. Naczelnik US orzekł zaś o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki: a) z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r., poszczególne miesiące 2004 r. (I, II, IV – VI, IX – XII), wszystkie miesiące 2005 r. oraz za okres od stycznia do listopada 2006 r., wraz z odsetkami za zwłokę od tych zaległości; b) z tytułu dodatkowego zobowiązania w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do września 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę; c) z tytułu kosztów postępowania egzekucyjnego obejmującego należności za okres od stycznia do września 2001 r., poszczególne miesiące 2002 r. (I, II, VII), za lipiec 2003 r., za okres od lipca do grudnia 2004 r., za wszystkie miesiące 2005 r., a także za okres od stycznia do listopada 2006 r. Naczelnik US powołał się na przepisy art. 107 i art. 116 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: "O.p."). 1.2. W odwołaniu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił, że nie czyni ona zadość wymogom wynikającym z art. 116 O.p., tj. nie wskazuje w swej treści solidarnej odpowiedzialności strony z pozostałymi członkami zarządu. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, iż decyzja orzekająca o odpowiedzialności osoby trzeciej powinna wyraźnie wskazywać, że jest to odpowiedzialność solidarna i swoim zakresem obejmować wszystkich członków zarządu. To zaś oznacza, że organ podatkowy zobowiązany jest wydać decyzję orzekającą o istnieniu zobowiązania podatkowego wobec wszystkich członków zarządu łącznie. 1.3. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej: "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IS") uchylił decyzję Naczelnika US w części dotyczącej orzeczenia o odpowiedzialności Skarżącego za dodatkowe zobowiązanie Spółki w podatku od towarów i usług (67.410,60 zł) wraz z odsetkami za zwłokę (35.309 zł), za koszty egzekucyjne dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego do należności za okresy od stycznia do września 2001 r., styczeń, luty, lipiec 2002 r., lipiec 2003 r. oraz lipiec i sierpień 2004 r. (35.935,38 zł) i w tym zakresie umorzył postępowanie w sprawie. Natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Naczelnik US bezzasadnie orzekł o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zobowiązania, co do których nie wszczął postępowania podatkowego. Zauważył, że postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z [...] kwietnia 2009 r. nie dotyczyło zaległości za okresy rozliczeniowe poprzedzające grudzień 2003 r. (w tym dodatkowego zobowiązania). Stwierdził, że wydanie rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy faktycznie nie można mówić o wszczęciu postępowania podatkowego wywołującego stosowne skutki prawne, stanowi naruszenie przepisów postępowania skutkujące koniecznością wyeliminowania takiego rozstrzygnięcia z porządku prawnego. Dyrektor IS wyjaśnił, że postępowanie podatkowe w zakresie zaległości podatkowych za okres od stycznia do września 2001 r., styczeń, luty oraz lipiec 2002 r., a także za lipiec 2003 r. nie zostało wszczęte. Bezprzedmiotowe było postępowanie dotyczące lipca i sierpnia 2004 r. Zaległości za te miesiące w ogóle nie istniały. Nie było więc podstaw do wszczęcia postępowania wobec Skarżącego w tym zakresie, a tym bardziej do orzeczenia o jego odpowiedzialności w tym zakresie. Odnośnie przeniesienia odpowiedzialności na członka zarządu za dług powstały z tytułu niezapłaconej przez spółkę sankcji VAT, organ odwoławczy powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 listopada 2009 r. (sygn. akt I FPS 2/09). Z uchwały tej wynika, że dodatkowe zobowiązanie w podatku od towarów i usług niezapłacone w terminie przez spółkę kapitałową nie stanowi zaległości podatkowej, za którą odpowiada członek zarządu, a więc organy podatkowe nie mogą przenieść na członka zarządu odpowiedzialności za dług powstały z tytułu niezapłaconej przez spółkę sankcji w podatku od towarów i usług. Następnie, przytaczając treść art. 107 § 1, art. 116 § 1 i § 2 O.p. organ odwoławczy stwierdził, iż Skarżący pozostawał w dacie powstania zaległości w podatku od towarów i usług za grudzień 2003 r. oraz za poszczególne miesiące lat 2004 – 2006 członkiem zarządu Spółki. Wynika to z odpisu pełnego z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 30 listopada 2009 r.). Skarżący sprawuje tę funkcję od 10 kwietnia 2002 r., tj. nieprzerwanie od dnia rejestracji Spółki w Krajowym Rejestrze Sądowym. Zasadnie został zatem obciążony odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki powstałe w tym okresie. Zdaniem organu odwoławczego ustalono pełen krąg osób odpowiedzialnych za zaległości Spółki. Zarząd Biura Ochrony "P." Sp. z o. o. był bowiem wówczas dwuosobowy. Okres pełnienia funkcji członka zarządu przez trzecią osobę (S. C.) figurującą w Krajowym Rejestrze Sądowym nie obejmował momentu powstania zaległości objętych zaskarżoną decyzją. O odpowiedzialności drugiego członka zarządu (A. S.) orzeczono zaś w odrębnej decyzji z [...] października 2009 r. Dyrektor IS wyjaśnił, że Spółka nie uregulowała zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług wynikających ze złożonych deklaracji VAT-7 oraz decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego za grudzień 2003 r., styczeń, luty, kwiecień - czerwiec, wrzesień - grudzień 2004 r., styczeń - grudzień 2005 r. oraz styczeń - listopad 2006 r. Zobowiązania te przekształciły się w zaległości podatkowe, co do których organ I instancji wystawił tytuły wykonawcze, które zostały doręczone Spółce. Na ich podstawie organ egzekucyjny dokonał czynności egzekucyjnych między innymi w postaci zajęcia prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego u dłużnika zajętej wierzytelności będącego bankiem. Organ wskazał, że zajęcia okazały się skuteczne, gdyż Bank Gospodarki Krajowej prowadził rachunek bankowy dla zobowiązanej Spółki. W kolejnych pismach przesyłanych w okresie od 3 marca 2004 r. do 7 listopada 2007 r. Bank poinformował, że brak środków pieniężnych uniemożliwia realizację otrzymanych zajęć, a pismem z 18 lipca 2008 r. poinformował, że rachunek prowadzony dla Spółki "P." przewidziany jest do zamknięcia. Organ egzekucyjny poszukiwał także informacji o innych bankach prowadzących dla spółki rachunek. Czynności te okazały się bezskuteczne, gdyż banki poinformowały, iż nie prowadzą rachunków Spółki. Ponadto, w trakcie prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ podatkowy ustalił, że Spółka podpisała umowę o współpracy ze Spółdzielnią Mieszkaniową "W." z siedzibą w W.. Organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności w tej Spółdzielni. Wierzytelność nie została zrealizowana przez Spółdzielnię z uwagi na brak wzajemnych rozliczeń. Następnie, 17 listopada 2006 r. Spółdzielnia poinformowała organ I instancji o rozwiązaniu umowy ze Spółką. Organ odwoławczy wyjaśnił, że poborca skarbowy 22 listopada 2004 r. spisał ze Skarżącym protokół o stanie majątkowym Spółki, z którego wynikało, że lokal będący siedzibą Spółki, podnajmowany jest od właścicielki (M. J.). Skarżący nie wskazał innych składników majątku. Dodatkowo, 22 listopada 2004 r. poborca skarbowy pobrał od Spółki gotówkę (19.576,36 zł), która została zarachowana na poczet jej zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług. Z raportów sporządzonych przez poborcę skarbowego wynika nadto, iż Spółka nie prowadzi działalności pod wskazanym adresem w W., przy ul. O. [...]. W bazie POLTAX Urzędu Skarbowego W. oraz w KRS nie odnotowano informacji wskazującej na zmianę adresu siedziby Spółki. W okresie od kwietnia 2004 r. do maja 2005 r. organ egzekucyjny dokonał szeregu zajęć pieniężnych u wskazanych przez Spółkę 35 dłużników zajętej wierzytelności. Tylko sześciu z nich uznało wierzytelności względem Spółki "P.", w wyniku czego uzyskano kwotę 32.297,80 zł. Kwota ta została zaliczona na poczet rat udzielonych Spółce jako ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych. Dodatkowo, 22 listopada 2005 r. zlicytowano zajęty samochód ciężarowy Daewoo Musso. W wyniku przeprowadzonej licytacji uzyskano kwotę 21.300 zł, która pokryła część zadłużenia Spółki. W wyniku egzekucji z nieruchomości położnej w L. przy ul. S. należącej do Spółki, przeprowadzonej przez Komornika Sądowego, na rzecz Urzędu Skarbowego W. przekazana została kwota 110.899,10 zł, którą rozksięgowano na poczet zaległości w podatku od towarów i usług za lipiec i sierpień 2004 r. Następnie, z uwagi na brak majątku ruchomego, nieruchomego, środków pieniężnych i innych wierzytelności oraz praw majątkowych, a także z uwagi na fakt, iż w toku prowadzenia dalszych czynności egzekucyjnych nie uzyska się kwoty przewyższającej koszty egzekucyjne, Naczelnik US postanowieniem z [...] marca 2009 r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Reasumując, organ odwoławczy uznał, że zasadne było stwierdzenie organu I instancji, iż spełniona została przesłanka odpowiedzialności Skarżącego jako członka zarządu Spółki, wymieniona w art. 116 § 1 O.p., gdyż postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki "P." okazało się w części nieskuteczne. Brak było informacji na temat wszczęcia postępowania upadłościowego lub zawarcia układu w odpisie pełnym Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. 2.1. Na powyższą decyzję Skarżący pismem z 18 stycznia 2010 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Autor skargi wystąpił o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej utrzymania w mocy decyzji Naczelnika US z [...] sierpnia 2009 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia. Zarzucił jednocześnie zaskarżonej decyzji naruszenie art. 116 § 1 O.p. poprzez uznanie, iż postępowanie w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością może toczyć się w pełni niezależnie od postępowań toczących się wobec drugiego członka zarządu spółki. 2.2. W uzasadnieniu skargi jej autor podniósł, iż organ I instancji stwierdzając podstawy do orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki miał obowiązek przeprowadzić jedno postępowania podatkowe łącznie wobec wszystkich członków zarządu, w tym wobec A. S. oraz S. C., jak również wydać w stosunku do nich jedną decyzję ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego. Wykluczył możliwość doręczenia osobom trzecim solidarnie odpowiedzialnym różnych decyzji wymiarowych. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy wydając odrębne decyzje de facto ograniczył krąg osób ponoszących solidarną odpowiedzialność za zobowiązania Spółki. Autor skargi podniósł, że prowadzenie odrębnych postępowań i wydanie odrębnych decyzji o odpowiedzialności członków zarządu Spółki za jej zaległości podatkowe może skutkować ustaleniem różnych kwot zobowiązania podatkowego wobec osób odpowiedzialnych solidarnie. Dodał, że tylko w jednym postępowaniu podatkowym każdy z uczestników miałby możliwość obrony własnych interesów poprzez wykazanie przesłanek egzoneracyjnych. Powołał się na orzecznictwo sądowe (wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2009 r., III SA/Wa 3249/08; a także uzasadnienie uchwały NSA z 9 marca 2009 r., I FPS 4/08. 2.3. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wystąpił o jej oddalenie. Podtrzymał przy tym swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie podlega zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się jednak do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest przy tym według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu może nastąpić wówczas, gdy zostanie spełniona przynajmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 145 u.p.p.s.a. 5.2. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł wystarczających podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania podatkowego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji. Organy podatkowe ustaliły w niniejszej sprawie wszystkie istotne dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne. 6.1. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy jest zasadniczo bezsporny. Istota sporu dotyczy zaś wykładni art. 116 § 1 O.p. Zdaniem autora skargi, zaskarżona decyzja podlega uchyleniu, gdyż została wydana dla jednego z członków zarządu, tj. z naruszeniem zasady solidarnej odpowiedzialności wszystkich członków zarządu spółki kapitałowej za jej zaległości podatkowe. Konieczne zatem jest określenie ram materialnoprawnych postępowania podatkowego w sprawie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. 6.2. Zgodnie z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianych w rozdziale 15 (zatytułowanym "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich"), za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Z § 2 pkt 2 i pkt 4 tego artykułu wynika, że o ile dalsze przepisy wskazanego rozdziału nie stanowią inaczej, osoby trzecie odpowiadają również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych (pkt 2) oraz koszty postępowania egzekucyjnego (pkt 4). Z dyspozycji art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej (w stanie prawnym obowiązującym w sprawie) wynika, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okaże się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie upadłości oraz niewszczęcie postępowania układowego nastąpiło bez jego winy, a także nie wskazuje on mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, odpowiedzialność członków zarządu spółki, o której mowa w § 1, obejmuje zobowiązania podatkowe, które powstały w czasie pełnienia przez nich obowiązków członków zarządu spółki. 6.3. Odpowiedzialność osób trzecich jest instytucją prawną wiążącą skutki istnienia zaległości podatkowych z podmiotem innym niż podatnik. Nie ulega zatem wątpliwości, iż wyżej przytoczona regulacja ma charakter wyjątkowy. Osoby trzecie ponoszą odpowiedzialność za cudzy dług, jednakże odpowiedzialność ta wynikać może wyłącznie z mocy konkretnego przepisu ustawy, a do kręgu tych osób należą wyłącznie podmioty wymienione w art. 110 – 117 Ordynacji podatkowej. Katalog osób trzecich ponoszących odpowiedzialność z tytułu cudzych zaległości podatkowych ma przy tym charakter zamknięty. Nadmienić jednocześnie należy, że orzeczenie o odpowiedzialności osób trzecich nie uwalnia dłużnika od tej odpowiedzialności, tylko poszerza krąg podmiotów, od których organ podatkowy może dochodzić zaspokojenia przeterminowanych zobowiązań. Odpowiedzialność osób trzecich w Ordynacji podatkowej ma zatem charakter subsydiarny w stosunku do odpowiedzialności podatnika (płatnika, inkasenta). Zależna jest nadto od istnienia zobowiązania podatkowego oraz od jego realizacji przez podatnika (a w zasadzie braku realizacji zobowiązania – w całości lub w części). Ma zatem także charakter akcesoryjny. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że zaległości podatkowe wciąż mogą obciążać istniejącą Spółkę. Jeżeli okaże się, że Spółka jest podmiotem istniejącym nie tylko formalnie i uiści zaległości podatkowe, to skarżący będzie mógł uwolnić się od nałożonej na niego odpowiedzialności. Także wówczas, gdy umożliwi właściwemu organowi zaspokojenie bezspornych roszczeń Skarbu Państwa. W ostateczności służy mu roszczenie regresowe (art. 376 k.c.). 7.1. W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest istnienie zaległości podatkowych Spółki, którymi obciążony został skarżący. Bezsporne jest również to, że pełnił on obowiązki członka zarządu zobowiązanej w czasie, gdy zaległości te powstały. Bezsporna jest także kwestia częściowej bezskuteczności egzekucji przeciwko Spółce. W czasie, gdy skarżący pełnił obowiązki członka zarządu zobowiązanej, wystąpiły przesłanki do ogłoszenia jej upadłości. Odpowiedzialnością za zaległości podatkowe Spółki obciążeni zostali przy tym wszyscy członkowie jej zarządu (osoby trzecie) solidarnie odpowiedzialni za powstanie zaległości. Skarżący nie wykazał zaś wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych. Dyrektor IS zasadnie, działając na korzyść Skarżącego, uchylił w części decyzję organu I instancji i w uchylonym zakresie umorzył postępowanie podatkowe. Świadczy to o właściwej kontroli instancyjnej dokonanej przez organ odwoławczy. Zdaniem Sądu, Dyrektor IS trafnie orzekł również o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie. 7.2. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż w świetle powoływanej przez strony uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 marca 2009 r. (I FPS 4/08, ONSAiWSA 2009/3/47), prowadzenie odrębnych postępowań dotyczących odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o. o. przeciwko wszystkim zobowiązanym osobom nie stanowi błędu. Tym samym, tut. Sąd nie podziela stanowiska autora skargi, iż prowadzenie odrębnych postępowań wobec wszystkich osób trzecich mogących ponosić odpowiedzialność za zaległości podatkowe Spółki i wydanie dla nich odrębnych decyzji, jest okolicznością wystarczającą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Chybiony jest w konsekwencji zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 116 § 1 O.p. Oczywiście bezzasadne w świetle art. 116 § 2 O.p. jest przy tym stanowisko autora skargi, iż postępowanie podatkowe powinno zostać prowadzone także wobec osoby, która nie była członkiem zarządu Spółki wówczas, gdy powstały przedmiotowe zaległości podatkowe, za które odpowiedzialnością Skarżący został prawidłowo obciążony. Dodać warto, że z uzasadnienia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wynika, iż Skarżący ponosi solidarną odpowiedzialność wobec Skarbu Państwa za zaległości podatkowe Spółki jako osoba trzecia wraz z innym członkiem zarządu pełniącym obowiązki w czasie, gdy zaległości powstały. 7.3. Za chybione uznać należy powoływanie się w skardze na wyrok tut. Sądu z 27 marca 2009 r. (III SA/Wa 3249/08, wyrok dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: www.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: "CBOSA"), który został wydany na tle odmiennego stanu faktycznego od tego, jaki organy podatkowe ustaliły w niniejszej sprawie. Umknął bowiem uwadze autora skargi fakt, że podstawę uchylenia zaskarżonych decyzji w tamtej sprawie stanowiło wskazanie przez Sąd zasadniczych uchybień organów, które w trakcie postępowania podatkowego nie zgromadziły informacji o tym, czy prowadzone było postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe spółki z o. o. wobec pozostałych członków kilkuosobowego zarządu wymienionej spółki kapitałowej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.