III SA/Wa 521/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Płusa, Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Jarosław Trelka (sprawozdawca), Protokolant Agata Rogosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi S. O. na niewykonanie przez Ministra Finansów wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 2464/05 oddala skargę. Pismem z dnia 23 listopada 2009 r., skierowanym bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, S. O. wniósł skargę na niewykonanie przez Ministra Finansów wyroku tego Sądu z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. III SA/Wa 2464/05 (w tym samym piśmie zawarto też skargę na niewykonanie przez Dyrektora Izby Skarbowej w S. oraz Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. wymienionego wyroku z dnia 23 listopada 2005 r., a także wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2005 r., sygn. I SA/Sz 496/04 – sprawa z tych skarg została przekazana według właściwości do WSA w Szczecinie). W swojej skardze Skarżący zawnioskował o orzeczenie bezczynności Ministra, a także o wymierzenie mu z tego tytułu grzywny. Jako podstawę prawną żądania Skarżący wskazał art. 154 ustawy z dnia z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Żądanie to uzasadnił faktem, że wydany wyrok z dnia 23 listopada 2005 r., w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] czerwca 2005 r., utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] września 2004 r., oddalające skargę wniesioną w postępowaniu egzekucyjnym, nie został – w ocenie Skarżącego – wykonany. Wyrok ten zawierał stwierdzenie, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane, co oznaczało, według Skarżącego, że wyegzekwowane w postępowaniu egzekucyjnym kwoty powinny zostać zwrócone wraz za odsetkami. Pomimo żądania przez Skarżącego ich zwrotu Minister nie spowodował wykonania wyroku. W ocenie Skarżącego Organy zastosowały "zadziwiającą interpretację" poprzez uznanie, że "dokonały czynności poprzez niedokonanie". W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Wskazał m.in. na kierowaną do Skarżącego korespondencję poszczególnych Organów w przedmiocie skargi sformułowanej w trybie art. 237 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Z korespondencji tej wynika, że po wydaniu wyroku z dnia 23 listopada 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej w S. wydał w dniu [...] sierpnia 2006 r. postanowienie, w którym uznał wniesioną skargę na czynność egzekucyjną za uzasadnioną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola taka polega m.in. na rozpatrywaniu skarg na niewykonanie wyroku sądu administracyjnego. Zgodnie bowiem z art. 154 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej też "ppsa"), w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym dany akt, strona, po uprzednim wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia organowi grzywny. W ocenie Sądu Skarżący dopełnił formalnego warunku wniesienia skargi na niewykonanie wyroku z dnia 23 listopada 2005 r., gdyż w piśmie z dnia 2 sierpnia 2009 r. wezwał Ministra Finansów do wykonania tego m.in. wyroku. Wobec tego skarga była dopuszczalna w świetle art. 154 ppsa. Sąd podkreśla, że przedmiotem skargi było niewykonanie wyroku z dnia 23 listopada 2005 r. Niezrozumiałe są zatem wyjaśnienia zawarte w odpowiedzi Ministra Finansów na tę skargę, a dotyczące ewentualnej bezczynności poszczególnych Organów w sprawie skargi wniesionej w trybie art. 237 § 1 Kpa, a także obowiązków Ministra jako organu nadzorczego nad Dyrektorem Izby Skarbowej w S. i Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w W. Przedmiotem odpowiedzi na skargę w sprawach ze skarg opartych na art. 154 ppsa powinno być jedynie to, czy organ, którego skarga dotyczy, miał jakiekolwiek obowiązki procesowe wynikające z wytycznych sądu administracyjnego zawartych w wyroku, a także, czy te ewentualne obowiązki zostały wykonane na czas. W ocenie Sądu jedynym stricte procesowym obowiązkiem Ministra, wynikającym z wyroku z dnia 23 listopada 2005 r., było przekazanie akt sprawy do Dyrektora Izby Skarbowej w S., gdyż akta te, po uprawomocnieniu się wyroku, zostały najpierw przekazane z Sądu do Ministra (art. 286 ppsa). Obowiązek ten został wykonany, skoro, jak wynika z akt niniejszej sprawy, i co dodatkowo jest bezsporne, Minister przekazał po wyroku akta sprawy do Dyrektora Izby Skarbowej w S., który w dniu [...] sierpnia 2006 r. wydał postanowienie w postępowaniu egzekucyjnym. Postanowienie to stało się zresztą ostateczne, toteż w sensie ściśle procesowym Minister nie miał następnie w tej sprawie nic do zrobienia – Skarżący nie wniósł bowiem zażalenia od postanowienia z [...] sierpnia 2006 r. Niezasadne jest stanowisko Skarżącego, że wykonanie wyroku z dnia 23 listopada 2005 r. polegać powinno na zwrocie przez Ministra kwot wyegzekwowanych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.. O ile w ogóle można rozważać racjonalnie taki obowiązek zwrotu, to jedynie tylko jako obowiązek spoczywający na organie, który bezprawnie wyegzekwował stosowne kwoty. Organem takim jest właśnie Naczelnik, a nie Minister Finansów. Wobec tego zbędne staje się rozważanie w niniejszej sprawie ze skargi na niewykonanie wyroku przez Ministra, czy istotnie punkt 2 sentencji wyroku z dnia 23 listopada 2005 r., wstrzymujący wykonanie uchylonych postanowień egzekucyjnych do czasu uprawomocnienia się wyroku, oznaczał konieczność zwrotu tych żądanych przez Skarżącego kwot, skoro to nie Minister je wyegzekwował. Powyższej uwagi nie zmienia fakt, że w sensie hierarchicznej zależności w służbowej strukturze administracji podatkowej Minister zajmuje miejsce najwyższe, jako naczelny organ administracji w tych sprawach. W sprawie ze skarg na niewykonanie wyroku w rozumieniu art. 154 ppsa, jak wyżej wyjaśniono, ważne jest jedynie to, czy organ, którego dotyczy skarga, miał stricte procesowe (a nie służbowe, nadzorcze) obowiązki dla doprowadzenia do stanu wykonalności wyroku. Minister Finansów takich obowiązków, poza przesłaniem akt do Dyrektora Izby Skarbowej w S., nie miał. Dlatego skarga na niewykonanie przez Ministra tego wyroku nie mogła zostać uwzględniona. Poza niniejszym postępowaniem pozostaje, czy inne Organy wymienione w skardze wykonały wyrok z dnia 23 listopada 2005 r. albo wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 kwietnia 2005 r. Postępowanie sądowe ze skargi opartej na art. 154 ppsa dotyczyć może bowiem bezczynności tylko jednego organu w zakresie tylko jednego wyroku sądu, a sąd administracyjny respektować musi przepisy o swojej właściwości miejscowej. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, Sąd oddalił skargę.