III SA/Wa 523/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marek Krawczak, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant Karol Kodym, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2012 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego oddala skargę Z akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celnego w S. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] wszczął wobec G. K. (dalej “Strona", “Skarżący") prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: "G. K. Z.", postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Seat Alhambra 1.9 TDI nr VIN VSSZZZ7MZYV519374. Decyzją z dnia [...] października 2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w S. określił Stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu osobowego w wysokości 944,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 23 maja 2006 r. Strona nabyła na terytorium Holandii samochód osobowy marki Seat Alhambra 1.9 TDI nr VIN VSSZZZ7MZYV519374 oraz dokonał jego przemieszczenia na terytorium kraju, co na gruncie ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 z późn. zm.) – dalej “u.p.a." stanowi nabycie wewnątrzwspólnotowe, z tytułu którego powstaje obowiązek podatkowy. Jednakże pomimo powstania obowiązku podatkowego Strona nie złożyła deklaracji uproszczonej AKC-U oraz nie dokonała zapłaty podatku akcyzowego. Organ podatkowy pierwszej instancji, uwzględniając orzecznictwo Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w zakresie opodatkowania sprzedaży samochodów osobowych (sprawa C-313/05), ustalił, że kwota podatku akcyzowego określona na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 z późn. zm.) – dalej: “rozporządzenie z 2004 r." jest wyższa niż kwota podatku rezydualnego określona z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu i w związku z tym określił wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie odpowiadającej podatkowi rezydualnemu, jako korzystniejszej dla Strony. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając organowi pierwszej instancji naruszenie: 1) art. 121 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.) – dalej “O.p.", czyli naruszanie zasady udzielania niezbędnych informacji o przepisach prawa podatkowego (tu: celnego), 2) art. 128 O.p., w myśl którego nie została zachowana zasada trwałości decyzji administracyjnych, 3) zasady zaufania zawartej w art. 121 § 1 O.p. oraz nierzetelną wycenę wartości zakupionego pojazdu. W ocenie Strony, organ podatkowy pierwszej instancji dokonał błędnej klasyfikacji przedmiotowego pojazdu, poprzez uznanie go za samochód osobowy, gdy przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód ciężarowy. Dodatkowo wskazał na naruszenie rzetelności w zakresie dokonania ustalenia wartości ww. samochodu, poprzez nieuwzględnienie jego realnego stanu technicznego. W opinii Strony wartość samochodu powinna być ustalona z uwzględnieniem czynników wpływających na obniżenie wartości w postaci: uszkodzeń karoserii, zużycia opon, ponadnormatywnego przebiegu, braku foteli dla pasażerów, pasów bezpieczeństwa oraz faktu, że samochód posiadał drugiego właściciela. W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu podatkowego pierwszej instancji w całości i określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego dokonanego w maju 2006 r. w wysokości 755,00 zł. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie istotą sporu pomiędzy Stroną a organem podatkowym jest ustalenie, czy sprowadzony do kraju pojazd marki Seat Alhambra 1.9 TDI jest wyrobem akcyzowym, a w konsekwencji czy dokonana przez Stronę czynność nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegała opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Zdaniem Strony podatek akcyzowy nie powinien być pobrany, gdyż nabył pojazd ciężarowy, co zostało potwierdzone przez organ administracji dokonujący jego rejestracji również jako pojazd ciężarowy. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 154 ust. 1 u.p.a. w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a. (obowiązującej w dniu powstania obowiązku podatkowego), w myśl którego opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe, tj. przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt 11 ustawy). Następnie przytoczył treść art. 80 ust. 1, art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a. oraz poz. 59 załącznika nr 1 do tej ustawy do regulującego kwestię akcyzy w zakresie samochodów osobowych. Wyjaśnił, że przy ustalaniu, czy określony pojazd samochodowy jest do celów poboru akcyzy traktowany jako samochód osobowy i w konsekwencji należy do niego stosować przepisy u.p.a., konieczne jest dokonanie jego poprawnej klasyfikacji statystycznej. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 u.p.a. w powyższym przypadku stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Powyższy przepis wprowadza zatem obowiązek stosowania klasyfikacji wyrobów w nabyciu wewnątrzwspólnotowym na podstawie nomenklatury towarowej ustanowionej na podstawie art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L 256/1) – dalej “rozporządzenie 2658/87". Zatem w niniejszej sprawie klasyfikacji taryfowej towarów należy dokonać w oparciu o rozporządzenie Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia 2658/87 (Dz. U. UE L 281/1). Z uwagi na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że za samochody podlegające opodatkowaniu akcyzą należy uznać tylko tego rodzaju pojazdy, które zgodnie z klasyfikacją w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN) powinny być zaklasyfikowane do pozycji HS 8703. Podkreślił, że z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy jednoznacznie wynika, iż nabyty wewnątrzwspólnotowo przez Stronę przedmiotowy pojazd jest przeznaczony głównie do przewozu osób. Wskazuje na to zarówno budowa zewnętrzna przedmiotowego samochodu, jak również elementy wyposażenia wewnętrznego. Okoliczność ta została potwierdzona poprzez przeprowadzenie oględzin ww. samochodu przeprowadzonych w dniu 9 września 2011 r. W świetle powyższych okoliczności sprawy organ odwoławczy stwierdził, iż organ pierwszej instancji prawidłowo dokonał klasyfikacji przedmiotowego pojazdu jako wyrobu akcyzowego, skutkiem czego było wszczęcie postępowania podatkowego w celu określenia zobowiązania podatkowego, które obciąża jego nabycie wewnątrzwspólnotowe. Następnie powołując się na art. 10 ust. 1 pkt 2 u.p.a. stwierdził, że stawkę podatku akcyzowego należy ustalić zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825, z późn. zm.) – dalej “rozporządzenie z 2004 r.". W tym miejscu zaznaczył, iż Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sprawa C-313/05) orzekał już w zakresie zgodności z prawem unijnym polskich przepisów odnośnie opodatkowania samochodów osobowych podatkiem akcyzowym. W powyższym kontekście stwierdził, że opodatkowanie akcyzą nabywanych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych można uznać za zgodne z art. 90 TWE tylko wtedy, gdy zostanie wykazane, że jest ono tak skonstruowane, iż wyklucza w każdym przypadku opodatkowanie przywożonych produktów w wyższym stopniu niż produktów krajowych i w związku z tym nie wywołuje ono w żadnym razie dyskryminujących skutków. Uznał zatem, że postanowienia u.p.a., odnośnie nabywanych wewnątrzwspólnotowo samochodów osobowych starszych niż dwa lata, nie naruszają postanowień art. 90 akapit pierwszy TWE dopóty, dopóki kwota akcyzy zapłacona z tytułu nabycia takiego pojazdu nie przekroczy rezydualnej kwoty tego podatku, zawartej w wartości rynkowej podobnego pojazdu sprzedawanego na terytorium kraju. Postanowienia art. 90 akapit pierwszy TWE, należy więc interpretować w taki sposób, że stawki akcyzy obliczone zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia z 2004 r. nie mogą być wyższe niż stawki akcyzy, o której mowa w art. 75 ust. 1 u.p.a., jednakże obliczona w ten sposób kwota akcyzy nie może przekroczyć kwoty tego podatku, zawartej w wartości rynkowej podobnego pojazdu sprzedawanego na terytorium kraju. W związku z powyższym kwota akcyzy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego przewyższająca kwotę rezydualną akcyzy, zawartą w wartości rynkowej podobnego pojazdu sprzedawanego na terytorium kraju, jest nadpłatą w rozumieniu art. 72 § 1 pkt 1 O.p. Wskazał, że do określenia średniej wartości rynkowej podobnego pojazdu dla wskazania rezydualnej kwoty akcyzy zawartej w jego cenie, organ podatkowy pierwszej instancji posłużył się notowaniami rynkowymi zamieszczonymi w elektronicznej wersji informatora "System wyceny wartości pojazdów EUROTAXGLASS'S" - aplikacji służącej do wykonywania wycen wartości pojazdów używanych, wykorzystywanej przy wycenie pojazdów przez rzeczoznawców techniki samochodowej. Notowania wartości samochodu podobnego do będącego przedmiotem niniejszego postępowania ustalono z uwzględnieniem takich cech jak: marka, model, typ, rodzaj nadwozia, pojemność silnika, moc, przebieg, data pierwszej rejestracji. Organ odwoławczy, uwzględniając argumentację zawartą w odwołaniu w zakresie czynników mających wpływ na cenę, uznał za zasadne dokonanie korekty w maksymalnej wysokości 20%, (wynikającej z zasad dokonywania korekt przy wykonywaniu wycen wartości samochodów) z tytułu konieczności przeprowadzenia napraw oraz stanu technicznego. Dokonując porównania wysokości podatku rezydualnego oraz podatku obliczonego według stawki obliczonej wg wzoru określonego w rozporządzeniu z 2004 r., stwierdził, że podatkiem maksymalnym możliwym do zapłaty jest podatek rezydualny w wysokości 755,00 zł. Zdaniem organu jest to podatek zgodny z zaprezentowanym orzeczeniem TSUE, nie prowadzący do nierównego traktowania ze względu na pochodzenie towaru. Organ odwoławczy za niezasadne uznał zarzuty odnoszące się do błędnego zakwalifikowania przedmiotowego samochodu jako osobowego. Ustalenia w tym zakresie dokonane przez organ podatkowy pierwszej instancji są prawidłowe. Bez znaczenia dla klasyfikacji podatkowej pozostaje zarejestrowanie przedmiotowego samochodu jako samochodu ciężarowego. Podkreślił, że wbrew twierdzeniom Strony, organ podatkowy pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia zasady budowania zaufania do organów podatkowych. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami zawartymi w O.p. Zgromadzono bowiem niezbędny materiał dowodowy oraz poddano go właściwej ocenie. Zmiana natomiast rozstrzygnięcia na korzyść Strony przez organ odwoławczy wynika jedynie ze zmiany okoliczności faktycznych, w postaci wskazania w odwołaniu czynników obniżających wartość samochodu osobowego nabytego wewnątrzwspólnotowo. W skardze złożonej na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasadzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: – art 70 § 1 O.p., poprzez wykonanie ww. decyzji pomimo upływu okresu przedawnienia, – art 121 § 2 O.p., czyli naruszenie zasady udzielania niezbędnych informacji o przepisach prawa podatkowego (celnego). – art 128 O.p., w myśl której nie została zachowana zasada trwałości decyzji administracyjnych. – 121 § 1 O.p. tj. zasady zaufania do organów. oraz dokonanie nierzetelnej (niezgodnej z prawem) wyceny wartości zakupionego pojazdu. Zdaniem Skarżącego, praktyka potrącania z zajęcia (co do którego nie istnieje już decyzja i rygor) - kwoty na poczet innej decyzji, gdzie niemożliwe jest samodzielne zajęcie w związku z przedawnieniem - jest obejściem przepisów o przedawnieniu i nie może być przez organ stosowana. Powyższa praktyka może spowodować, iż zajęcie dokonane przy wykonaniu jakiejkolwiek poprzedniej decyzji, może zostać wykorzystane przez organ do wykonania jakiejkolwiek decyzji późniejszej, również po nastąpieniu okresu przedawnienia. Skarżący zaznaczył, że zaskarżona decyzja jako całkowicie orzekająca na nowo co do istoty sprawy - winna być wykonana poprzez samodzielne zastosowanie środka egzekucyjnego, przerywającego przedawnienie. Wskazał również, iż organ podatkowy dokonał błędnej klasyfikacji przedmiotowego pojazdu, poprzez uznanie go za samochód osobowy, gdy przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód ciężarowy. Dodatkowo organ naruszył rzetelność w zakresie dokonania ustalenia wartości ww. pojazdu, poprzez nieuwzględnienie jego realnego stanu technicznego - czym naruszył, wskazane w petitum skargi, przepisy prawa. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Na wstępie należy stwierdzić, że w sprawie zastosowanie mają i stanowią podstawę rozstrzygnięcia przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.). W myśl art. 4 ust. 1 u.p.a. opodatkowaniu akcyzą podlegają m.in. eksport i import wyrobów akcyzowych (pkt 4). Pojęcie wyrobów akcyzowych zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 1 cyt. ustawy, tj. wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. Zgodnie z pozycją 59 załącznika nr 1 do u.p.a. jako towary akcyzowe wymieniono samochody osobowe, klasyfikowane w kodzie CN 8703 oraz pod pozycją PKWiU 34.10.2 z dodatkowym wyjaśnieniem, że chodzi tu o pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób. Aby zatem dany samochód podlegał opodatkowaniu podatkiem akcyzowym musi spełniać kryteria wskazane w pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a., tj. być objęty kodem CN 8703 (w przypadku opodatkowania związanego z importem oraz nabyciem wewnątrzwspólnotowym towarów) lub PKWiU 34.10.2 (w przypadku opodatkowania związanego ze sprzedażą na terytorium kraju). Zgodnie z art. 3 ust. 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Nomenklatura ta jest zamieszczona w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. UE. L 87.256.1). Klasyfikacja towarowa przeprowadzana w oparciu o Scaloną Nomenklaturę Taryfową zawartą w Taryfie Celnej Wspólnot Europejskich, stanowi załącznik 1 do tegoż rozporządzenia Rady (EWG) Taryfy Celnej. Pozycja 59 załącznika nr 1 do u.p.a. odwołuje się do Kodu CN 8703 i obejmuje on pojazdy samochodowe oraz inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż objęte pozycją 8702) łącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Podobne sformułowanie użyte zostało ponadto w treści kodu 8703 Nomenklatury Scalonej, gdzie stwierdzono, że kod ten obejmuje pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Poza sporem pozostaje okoliczność, że zarówno z treści pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a., jak i z treści kodu CN 8703 wynika, że zasadniczym kryterium wyróżniającym jest przeznaczenie klasyfikowanych tam pojazdów zasadniczo do przewozu osób. Zadaniem organów podatkowych jest rozstrzygnięcie, czy zgłoszony do procedury dopuszczenia do obrotu pojazd samochodowy jest wyrobem akcyzowym poprzez dokonanie klasyfikacji taryfowej pojazdu i przesądzenie o kryterium związanym z przeznaczeniem pojazdu. Główne kryterium klasyfikacji pojazdów w ramach pozycji CN 8703 oparte jest na zasadniczym ich przeznaczeniu do przewozu osób. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podkreślano, że klasyfikacja sprowadzonego pojazdu do kategorii samochodów osobowych z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób. Muszą o tym świadczyć cechy konstrukcyjne, wyposażenie pojazdu i ogólny wygląd. Należy podkreślić, że ETS w wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. C-486/06 stwierdził, że "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt.23) "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech i właściwości tego towaru" (pkt.24). Trybunał stwierdził też, że z użytego wyrazu "przeznaczony" wynika, a znajduje to poparcie w orzecznictwie, że główne przeznaczenie pojazdu jest decydujące, jeżeli jest ono jemu właściwe. Przeznaczenie to określa ogólny wygląd pojazdów i ogół cech tych pojazdów nadający im ich zasadnicze przeznaczenie. Pomocnicze znaczenie mają też wyjaśnienia do Taryfy Celnej, zawarte w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. (M.P. Nr 86, poz. 880), które posługują się oznaczeniem kodu CN i w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN. Trybunał w przywołanym wyroku z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C - 486/06 zauważył, że noty wyjaśniające wprawdzie nie są prawnie wiążące, ale w znaczący sposób przyczyniają się do interpretacji poszczególnych pozycji. W wyjaśnieniach do Taryfy celnej wskazuje się, że w pozycji 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób jak i towarów. Ponadto wskazuje się, że decydujące znaczenie dla zakwalifikowania pojazdów wielozadaniowych do tej pozycji mają cechy pojazdu, które wskazują, że są to pojazdy przeznaczone raczej do przewozu osób niż do transportu towarów oraz podają szereg cech świadczących o charakterze pojazdu. Zgodnie ze zmianą do Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej z dnia 31 marca 2007 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 74/01, pozycja CN 8703 obejmuje pojazdy wielofunkcyjne, takie jak pojazdy mechaniczne, które mogą przewozić zarówno osoby, jak i towary (typu pickup). Ten typ pojazdu posiada zazwyczaj więcej niż jeden rząd siedzeń i tworzą go dwie oddzielne przestrzenie, mianowicie zamknięta kabina do przewozu osób i otwarta lub zakryta powierzchnia do transportu towarów. Jednakże takie pojazdy mają być zakwalifikowane do pozycji 8704, jeżeli maksymalna wewnętrzna długość podłogi powierzchni do transportu towarów jest większa niż 50% długości rozstawu osi pojazdu lub jeżeli posiadają więcej niż dwie osie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10.06.2010 r. o sygn. akt I SA/Gd 266/10, wyrok WSA w Gliwicach sygn. akt III SA/GL 1670/09, wyrok NSA z 20.05.2010 r. sygn. akt I GSK 770/09, wyrok WSA w Warszawie z dnia 28.04.2008 r. sygn. akt III SA/Wa 271/08) utrwalony jest pogląd, który Sąd rozpoznający tę sprawę podziela, że procedura klasyfikowania pojazdu samochodowego do poszczególnego kodu CN winna przebiegać w ten sposób, że na wstępie winno być ustalone przez organy podatkowe przeznaczenie danego pojazdu. Do kodu CN 8703 – można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób, w przeciwnym wypadku pojazd winien być zaklasyfikowany do kodu 8704 - tj. pojazdy samochodowe do transportu towarowego (por. wyrok NSA z 30.06.2010 r., sygn. akt I GSK 903/09). Wyposażenie i wykończenie wnętrza samochodu należy brać pod uwagę przy ocenie zasadniczego przeznaczenia pojazdu samochodowego, zwłaszcza że wykończenie to może być zasadniczo różne dla samochodu osobowego i do transportu towarowego (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GSK 1361/06). Ustalone przez organy cechy przedmiotowego samochodu dowodzą, że główną jego cechą użytkową jest przewóz osób z uwagi na wyposażenie (5 miejsc siedzących z pasami bezpieczeństwa, brak przegrody pomiędzy częścią dla kierowcy a częścią tylną, elektrycznie otwierane szyby, popielniczki w tylnych drzwiach, uchwyty górne w części przeznaczonej dla pasażerów. Możliwość przewożenia towarów stanowi funkcję dodatkową. W rozpoznawanej sprawie w związku z zakwalifikowaniem przedmiotowego samochodu do kategorii samochodów osobowych, po stwierdzeniu że Podatnik nie dokonał czynności związanych z realizacją obowiązku podatkowego zasadne było więc wszczęcie podstępowania oraz określenie wysokości zobowiązania w należytej wysokości. W toku postępowania odwoławczego działając na korzyść Podatnika Dyrektor Izby Celnej w W. uznał, że konieczne jest uwzględnienie czynników mających wpływ na jego cenę wskazanych w odwołaniu, tj. stanu karoserii (wgięcia i porysowania), zużycia opon, ponadnormatywnego przebiegu, drugiego właściciela, brak foteli dla pasażerów, brak pasów bezpieczeństwa. W związku z niewskazaniem przez Podatnika szczegółowego zakresu uszkodzeń uzasadnione było dokonanie korekty ww. notowania, poprzez uwzględnienie wskazanych uszkodzeń. Dyrektor Izby Celnej w W., działając na korzyść Podatnika, uznał za zasadne dokonanie korekty w maksymalnej wysokości 20%, (wynikającej z zasad dokonywania korekt przy wykonywaniu wycen wartości samochodów) z tytułu konieczności przeprowadzenia napraw oraz stanu technicznego. Po dokonaniu korekty ze względu na naprawy powypadkowe w maksymalnej dopuszczalnej wysokości organ odwoławczy określił Podatnikowi zobowiązanie podatkowe w wysokości 755,00 zł, a więc w niższej wysokości niz organ pierwszej instancji. W ocenie Sądu zarzuty skargi nie znajduja potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.Wbrew twierdzeniom Skarżącego w toku postępowania organy orzekające w sprawie nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania wskazanych w skardze. Stan faktyczny sprawy został ustalony zgodnie z zasadami postępowania podatkowego. W toku postępowania Skarżący miał zapewniony czynny udział na każdym etapie postępowania. Nie sposób zgodzić się z Podatnikiem, że uchylenie decyzji w toku kontroli instancyjnej i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy stanowi naruszenie zasady trwałości decyzji administracyjnych. Jak słusznie wskazał Dyrektor Izby Celnej w W. zasada trwałości decyzji administracyjnej odnosi się bowiem do decyzji ostatecznych od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym. Nie zasadny jest również zarzut naruszenia art. 121 § 2 O.p., tj. zasady udzielania niezbędnych informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego. Jak wynika z akt sprawy na każdym etapie postępowania Strona była informowana o znajdujących w sprawie przepisach prawa podatkowego. W ocenie Sądu również uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 O.p. Skarżący nie wykazał również aby w sprawie doszło do naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych określonej w art. 121 § 1 O.p., a akta sprawy nie dostarczają podstaw do uznania zarzutu za zasadny. W ocenie Sądu niezasadny jest również zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 70 § 1 O.p. poprzez wykonanie decyzji pomimo upływu okresu przedawnienia, gdyż decyzje podatkowe obu instancji weszły do obrotu prawnego przed upływem biegu przedawnienia. Przedmiotem postępowania podatkowego w sprawie było określenie zobowiązania podatkowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego dokonanego w maju 2006 r. Zgodnie z art. 70 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zatem przedawnienie zobowiązania podatkowego należnego za maj 2006 r. nastąpiło z dniem 1 stycznia 2012 r.Natomiast deczyja organu odwoławczego została doręczona Skarżącemu w dniu 15 grudnia 2011 r., a więc przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego i dalsze zarzuty skargi w tej kwestii uznać należało za bezprzedmiotowe Z tych wszystkich względów Sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.