III SA/Wa 526/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Tarno (spr.), Sędziowie Asesor WSA Maciej Kurasz,, Asesor WSA Dariusz Turek, Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skarg M. K. na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...], [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie o stwierdzenie nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargi III SA/Wa 526/07 UZASADNIENIE Zaskarżonymi postanowieniami z dnia [...] listopada 2006 r., nr [...] i nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] i nr [...], odmawiające M. K. uwzględnienia wniosków o uzupełnienie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie stwierdzenia nadpłaty. Pismem z dnia 25 kwietnia 2006 r. M. K. wystąpił do organu I instancji o stwierdzenie nadpłaty w zaliczkach na podatek dochodowy od osób fizycznych pobranych przez płatnika Sąd Rejonowy w W. za miesiąc marzec 2006 r., w wysokości 16 zł. wraz z odsetkami 0,13 zł. Zaskarżone postanowienia zostały wydane w wyniku rozpoznania dwu różnych wniosków dowodowych, wniesionych pismami z tej samej daty, tj. z dnia 19 czerwca 2006 r., złożonymi po zapoznaniu się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Pierwszym pismem M. K. wniósł o uzupełnienie tego materiału o treść swojego pisma z dnia 25 kwietnia 2006 r., dotyczącego stwierdzenia nadpłaty w kwocie 622,28 zł., tłumacząc, że pismo to jest formalnie i merytorycznie związane ze sprawą stwierdzenia nadpłaty w wysokości 16 zł., bowiem kwota 622,28 zł. zawiera kwotę 16 zł. Odmawiając uwzględnienia wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że pismo, o które strona chce uzupełniać materiał dowodowy jest przedmiotem odrębnego postępowania podatkowego. Drugim pismem z dnia 19 czerwca 2006 r., M. K. wniósł o uzupełnienie materiału dowodowego o: 1) kopię interpretacji o opodatkowaniu dochodu biegłego sądowego, wydanej płatnikowi, 2) ustalenie, czy płatnik dokonał zapłaty z tytułu czynności wykonanych osobiście przez podatnika w siedzibie płatnika – osoby prawnej, czy też były to przychody z tytułu wykonywania czynności zleconych przez osobę prawną (płatnika), w ramach prowadzonej przez podatnika pozarolniczej działalności gospodarczej, 3) wyjaśnienie, dlaczego płatnik nie zmniejsza podstawy opodatkowania o składki na ubezpieczenie emerytalne, rentowe, chorobowe, wypadkowe i zdrowotne. Odmawiając uwzględnienia wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego wyjaśnił, że: 1) interpretacja dla płatnika może być wydana tylko wskutek jego wniosku i nie jest dla niego wiążąca, 2) ustalenie dotyczące pkt 2) pisma podatnika może być istotne jedynie w odniesieniu do przychodów osiąganych z tytułu wskazanego w art. 13 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, zwanej dalej ustawą o podatku dochodowym (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 z późn. zm), zwanej dalej "u.p.d.o.f.", a nie przy przychodach biegłych sądowych, w rozumieniu art. 13 pkt 6 tej ustawy, 3) zgodnie z art. 41 ust. 1 i 1a u.p.d.o.f zaliczki na podatek dochodowy pomniejszane są o składki na ubezpieczenia emerytalne i rentowe oraz ubezpieczenia chorobowe i zdrowotne. Skoro jednak z przedłożonych przez płatnika dokumentów nie wynika, że składki zostały pobrane – organ podatkowy nie jest kompetentny do kwestionowania tego faktu. Utrzymując w mocy postanowienia organu I instancji Dyrektor Izby Skarbowej wyjaśnił, że zostały one wydane na podstawie art. 216 Ordynacji podatkowej i nie rozstrzygają o istocie sprawy, lecz dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego. Zdaniem organu odwoławczego zapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, zgodnie z 123 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza aktywności samego podatnika, lecz obowiązek organu podatkowego umożliwienia podatnikowi wykorzystania tych uprawnień we właściwym czasie. Organ podkreślił, że M. K. brał udział w postępowaniu, czego dowodem jest protokół z dnia [...] czerwca 2006 r., który po odczytaniu został przez niego podpisany. Postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. zostały zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez M. K., który wniósł o ich uchylenie wraz z poprzedzającymi je postanowieniami organu I instancji, ewentualnie o stwierdzenie wydania zaskarżonych postanowień Dyrektora Izby Skarbowej w W. z naruszeniem prawa i ich uchylenie oraz wznowienie postępowania w zakresie wniosków strony z dnia 19 czerwca 2006r. Ponadto skarżący wniósł o: zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, połączenie rozpoznania spraw i skierowanie spraw do rozpoznania w trybie uproszczonym. Zaskarżonym postanowieniom zarzucił naruszenia: - art. 200 w zw. z art. 192 Ordynacji podatkowej, gdyż organ nie uwzględni wniosków dowodowych w przyszłej decyzji, - art. 200 w zw. z art. 123 Ordynacji podatkowej, gdyż przed wydaniem decyzji organ faktycznie uniemożliwił skarżącemu wypowiedź co do całości zebranych dowodów i nie rozpatrzył zgłoszonych żądań, - art. 200 w zw. z art. 123 i w związku z art. 227 Ordynacji podatkowej, gdyż organ nie rozpatrzył zarzutów zgłoszonych we wnioskach dowodowych, - art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż poprzez odmowę rozpatrzenia wniosków dowodowych nie będzie można ocenić czy dokonano prawidłowej wykładni norm prawa materialnego, - art. 227 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez brak jednoznacznego określenia, czy zaskarżone postanowienie dotyczy nadpłaty w kwocie 622,28 zł. i postępowania wobec trzech płatników, czy też nadpłaty 16.00 zł i postępowania wobec jednego płatnika. W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organ nie rozpatrzył wniosków dowodowych złożonych w postępowaniu w sprawie nadpłaty w kwocie 622,28 zł., co jest uchybieniem mającym istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem wniosek w sprawie tej nadpłaty zawiera w sobie nadpłatę w kwocie 16,00 zł i oba wnioski są merytorycznie związane. Zarzucił ponadto, że w dniu 18 czerwca 2006 r. nie był zaznajamiany z aktami sprawy nadpłaty 622.28 zł. Na potwierdzenie zarzutów skarżący powołał się na orzecznictwo sądowe. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o ich oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w zaskarżonych postanowieniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły prawa, i to przynajmniej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Przedmiotem niniejszych skarg są postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W., utrzymujące w mocy postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o odmowie przeprowadzenia dowodu żądanego przez stronę w toku postępowania o stwierdzenie nadpłaty. Orzeczenia takie nie zostały poddane kontroli sądów administracyjnych. Zgodnie z art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Zaskarżalne są zatem tylko takie postanowienia, których możliwość wzruszania została wyraźnie wskazana przez ustawodawcę. Nie dotyczy to jednak postanowień odmawiających przeprowadzenia dowodów żądanych przez stronę, na które nie przysługuje zażalenie Zgodnie z art. 237 Ordynacji podatkowej postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Przedmiotowe postanowienia nie kończą postępowania administracyjnego. Postanowieniami kończącymi postępowanie są: postanowienia o niedopuszczalności odwołania, o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia (art. 228 § 1 Ordynacji podatkowej) oraz o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia (art. 163 § 2 Ordynacji podatkowej). Przedmiotowe postanowienia nie rozstrzygają również co do istoty sprawy zasadniczej, którą jest rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nadpłaty. W tej sytuacji Sąd nie mógł dokonać merytorycznej oceny zaskarżonych postanowień, gdyż sprawy nimi objęte nie należą do właściwości sądu administracyjnego. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 111 § 2 p.p.s.a – Sąd orzekł jak w sentencji.