III SA/Wa 53/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Bożena Dziełak, sędzia WSA del. Marek Kraus (sprawozdawca), Protokolant st. sekretarz sądowy Iwona Mazek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. oddala skargę 1. Pismem z 27 grudnia 2012 r. Skarżąca, C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. ( dalej ,,Skarżąca" ,,Spółka" ) wystąpiła do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. o zwrot nadpłaty w kwocie 415.335,36 zł za lata 2002 - 2009 łącznie z odsetkami za zwłokę, liczonymi do dnia zwrotu nadpłaty. Argumentowała, że decyzją z [...] lipca 2009 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję tego organu z [...] marca 2008 r. Nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji wymiarowej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] czerwca 2007 r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 827.909,00 zł, co spowodowało powstanie nadpłaty podatku, która powinna zostać Skarżącej zwrócona w całości, zgodnie z art. 77 § 1 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w latach objętych wnioskiem – dalej: "O.p.", w terminie 30 dni od wydania decyzji o stwierdzeniu nieważności decyzji, tj. do dnia 9 sierpnia 2009 r. Skarżąca wskazała, że zwróciła się do organu o zwrot powstałej i jeszcze niezwróconej części nadpłaty, a organy odmówiły zwrotu argumentując, że Spółka wnioskowała wyłącznie o zwrot nadpłaty dotyczącej 2001 r., a tę część nadpłaty, według organów, Spółka otrzymała. W związku z tym, Spółka zwróciła się wnioskiem z 27 grudnia 2012 r. o zwrot nadpłaty za każdy rok pomiędzy 2001, którego to roku ww. decyzja dotyczyła, a 2009. Spółka wskazała, że na podstawie art. 80 § 1 w związku z art. 77 § 1 O.p. prawo do zwrotu nadpłaty, której termin zwrotu upłynął 30 dni od wydania ww. decyzji o stwierdzeniu nieważności, wygasa dopiero na koniec 2014 r., niezależnie od tego, do którego roku ta nadpłata będzie przypisywana. Według wyliczeń Spółki kwota do zwrotu dotycząca jednego wymienionego roku lub wszystkich lat łącznie na dzień 25 marca 2011 r. wynosiła 415.335,36 zł. Pismem z 1 lutego 2013 r. Nr [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wezwał Skarżącą do doprecyzowania wniosku oraz wyjaśnienia, jakiego podatku dotyczy przedmiotowy wniosek oraz w jakiej kwocie i na podstawie jakiego dokumentu wnosi o zwrot nadpłaty za lata 2002 - 2009. W odpowiedzi z 12 lutego 2013 r. Spółka stwierdziła, że w przeszłości (m.in. pismem z 25 marca 2011 r.) wnioskowała o zwrot nadpłaty powstałej w rozliczeniach z organami skarbowymi na skutek stwierdzenia przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. w dniu [...] lipca 2009 r. nieważności wymienionej we wniosku decyzji wymiarowej. Jednakże organ odmówił rozliczenia nadpłaty powstałej z ww. decyzji w innych okresach niż 2001 r. uzasadniając to faktem, że decyzja dotyczyła 2001 r., a wycofanie przedmiotowej decyzji wymiarowej z obiegu prawnego może mieć skutek rozliczeniowy dotyczący wyłącznie okresu, do którego odnosi się wydana decyzja. Zdaniem Skarżącej, wycofanie decyzji z obiegu prawnego oznacza, iż każde zdarzenie związane z tą decyzją (a nie tylko z tym rokiem podatkowym) należy traktować tak jakby go nigdy nie było. Jej zdaniem, przedmiotowa decyzja zmieniła nie tylko rozliczenie podatkowe za okres 2001 r., lecz również sposób zaliczenia wpłat, rozliczenia odsetek itp. za okresy późniejsze. Organ nigdy nie dokonał korekty rozliczeń wynikających z ww. decyzji, wobec czego Spółka zawnioskowała o prawidłowe dokonanie rozliczeń zgodnie z treścią Ordynacji podatkowej, co znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 209/12. Decyzją z [...] marca 2013 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. umorzył postępowanie podatkowe w sprawie zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że Spółka jednym wnioskiem zwróciła się o zwrot nadpłaty za okres obejmujący lata 2002-2009 w sytuacji, gdy przepisy ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.) – dalej: "u.p.d.o.p." w brzmieniu obowiązującym w latach objętych wnioskiem Spółki, definiują zarówno pojęcie roku podatkowego, jak również wielokrotnie odwołują się do tego pojęcia w nawiązaniu do obowiązku dokonywania rozliczeń z tytułu tego podatku. Organ przyjął zatem metodę rozstrzygania sprawy w podziale na poszczególne lata będące okresami rozliczeniowymi Skarżącej. Ponieważ w rozpatrywanym wniosku Spółki z 27 grudnia 2012 r. podstawę żądania zwrotu nadpłaty za lata 2002 – 2009 stanowi nieprawidłowe, jej zdaniem, rozliczenie dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zwrotu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., organ przypomniał na jakiej podstawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu 3 sierpnia 2009 r. dokonał zwrotu całości wpłaconego przez Spółkę podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł. Organ podkreślił, że na dzień zwrotu nadpłaty, tj. 3 sierpnia 2009 r. Spółka nie posiadała zaległości podatkowych ani bieżących zobowiązań podatkowych, jak również nie wpłynął wniosek Spółki o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. Wobec czego zwrot na rachunek bankowy Spółki całości powstałej nadpłaty za 2001 r., wraz z jej oprocentowaniem w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł, został dokonany zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Powyższe spowodowało, że powstała nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. nie miała wpływu na jakiekolwiek rozliczenia podatkowe Spółki dotyczące późniejszych okresów. Odnosząc się do żądania zwrotu nadpłaty podatku za 2009 r., organ podkreślił, że Spółka zwracając się o zwrot nadpłaty oraz powołując się na przepis art. 80 O.p. wnioskowała o zwrot już powstałej nadpłaty, a nie o stwierdzenie nadpłaty. W złożonej w Urzędzie Skarbowym w dniu 6 lipca 2009 r. korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2009 r. podatek należny wykazany przez Spółkę wyniósł 0 zł. Spółka nie wykazała więc nadpłaty za 2009 r. Ponieważ Skarżąca nie dokonywała również żadnych wpłat zaliczek z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w 2009 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego stwierdził, że brak jest możliwości wystąpienia kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, który stanowiłby nadpłatę w myśl art. 72 § 1 pkt 1 O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego odniósł się również do żądania przeprowadzenia wniosków dowodowych przedstawionych przez Spółkę w piśmie z 27 lutego 2013 r., tj. m.in. przedstawienia na piśmie oświadczenia, które miałoby wskazywać, że organ zrozumiał treść nieprawomocnego orzeczenia WSA z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 209/12, a także czy się z nim zgadza oraz przedstawienia dowodu dotyczącego sposobu zaliczenia podatku, wpłat i wypłat, odsetek, kwot głównych oraz relacji między nimi przed wycofaniem decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] czerwca 2007 r. z obiegu prawnego i po tym fakcie (dotyczy to każdego podatku od 2001 do 2009 r.). Naczelnik Urzędu Skarbowego nie uwzględnił wniosku w tym zakresie i wyjaśnił, że zgodnie z art. 188 O.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W opinii organu w przedmiotowej sprawie nie wystąpią żadne późniejsze zmiany w pierwotnych rozliczeniach podatków za inne okresy i z innych tytułów, które byłyby następstwem unieważnienia decyzji w sprawie rozliczenia Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., której to decyzji dotyczył powołany przez Skarżącą wyrok. 2. W odwołaniu od tej decyzji Skarżąca stwierdziła, że z przedstawionego sposobu zaliczenia wpłat podatku oraz zwrotów nadpłat wynika, iż nie zostały one dokonane w sposób uwzględniający wykreślenie z obiegu prawnego kolejnych decyzji oraz nie uwzględniały przepisów Ordynacji podatkowej o zaliczeniu wpłat podatku i zwrotu nadpłat, w szczególności jej art. 53, art. 55, art. 62 § 1 i art. 78a. Skarżąca wyjaśniła, że we wniosku bazuje na stanie faktycznym, który powstał przez decyzje wydane dla Spółki w przedmiotowych okresach, a następnie wycofywane z obiegu prawnego w podatku CIT i VAT, co musiało zmienić stan rozliczeń za wcześniejsze okresy. Taka sytuacja wprowadziła chaos w rozliczeniach podatkowych, wobec czego Skarżąca wniosła o jego uporządkowanie i przedstawienie rozliczeń podatkowych oraz zwrot wnioskowanej nadpłaty. 3. Decyzją z [...] października 2013 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w kontekście treści przepisów art. 165 § 1, art. 165a, art. 207 § 2, art. 72, art. 72 § 1 pkt 1, art. 75, art. 75 § 2, art. 21 § 1 pkt 1, art. 73 § 2, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a) O.p., art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 u.p.d.o.p. wskazał, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy jest zasadność zwrotu nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2009 r. Zdaniem organu odwoławczego, w przedmiotowej sprawie nie można mówić o zwrocie nadpłaty, gdyż aby nadpłatę można było zwrócić podatnikowi, musiałaby ona najpierw powstać. Tymczasem u Skarżącej nie wystąpiła nadpłata w podatku dochodowym od osób prawnych za 2009 r., co wynika ze złożonej korekty zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2009 r., w którym podatek należny wykazany przez Spółkę wyniósł 0 zł. Spółka nie wykazała więc nadpłaty za 2009 r. Również w ciągu 2009 r. Spółka nie dokonywała wpłat zaliczek z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. Odnosząc się do zarzutu, że organ pierwszej instancji nie oparł rozstrzygnięcia na stanie faktycznym, który uwzględniałby jego zmiany związane z wydawaniem kolejnych decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że Naczelnik Urzędu Skarbowego pismami z 1 oraz 18 lutego 2013 r. zwracał się do Spółki o uzupełnienie wniosku z 27 grudnia 2012 r. o zwrot nadpłaty. W odpowiedzi na pierwsze wezwanie Spółka ponownie powołała się na pismo z 25 marca 2011 r., tj. odwołanie od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2011 r. oraz nieprawomocny wyrok WSA z dnia 29 października 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 209/12, które dotyczyły nadpłaty za 2001 r. Odpowiadając na drugie pismo Spółka stwierdziła, że to wezwanie jest nieuzasadnione. Ponownie przywołała treść ww. nieprawomocnego wyroku Sądu, wskazując, że nadpłata powstała na skutek wycofania z obiegu prawnego ww. decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] lutego 2011 r. mogła przyczynić się do powstania nadpłaty również w innych okresach. Odnosząc się z kolei do pisma z 25 marca 2011 r., na które powołuje się Spółka wnioskując o zwrot nadpłaty w wysokości 415.335.36 zł (na dzień 25 marca 2011 r.), Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że wymienione przez Spółkę kwoty nadpłat wynikające z nieważności decyzji wydanych w dniu [...] września 2004 r. oraz w dniu [...] września 2004 r. zostały Spółce zwrócone na rachunek bankowy, gdyż - jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego z 28 października 2013 r. nr [...], będącego odpowiedzią na pismo Dyrektora Izby Skarbowej z 28 października 2013 r. nr [...], nadpłata wynikająca, zdaniem Spółki, z nieważności decyzji wydanej: - w dniu [...] września 2004 r. w kwocie 559.313,50 zł mieści się w nadpłacie zwróconej Spółce wraz z odsetkami przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. w dniu [...] lutego 2007 r. w łącznej kwocie 679.187,70 zł w związku z unieważnieniem decyzji z dnia [...] września 2004 r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r.; - w dniu [...] września 2004 r. w kwocie 209.703,28 zł mieści się w nadpłacie zwróconej Spółce wraz z odsetkami przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. w dniu 3 sierpnia 2009 r. w łącznej kwocie 1.456.762.45 zł w związku z unieważnieniem decyzji z [...] września 2004 r. nr [...] określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. Ponadto zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej wprawdzie z art. 122 i art. 187 O.p. wynika, że to na organie podatkowym spoczywa obowiązek aktywnego poszukiwania i gromadzenia dowodów i ustalania na ich podstawie istotnych w sprawie faktów, jednakże reguła ta doznaje wyjątku, gdy podatnik przejmuje inicjatywę procesową. Z sytuacją taką będziemy mieli do czynienia w szczególności wówczas, gdy strona formułuje twierdzenia, co do okoliczności stanu faktycznego, które nie znajdują oparcia w materiale dowodowym zebranym przez organ lub zaprzecza poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego. W interesie strony leży zgromadzenie i przechowywanie dowodów dokumentujących fakty, skoro mają one przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy podatkowe. Dyrektor Izby Skarbowej zauważył ponadto, że zarzut, iż organ nie zastosował się przy rozstrzyganiu przedmiotowej sprawy do art. 53, art. 55, art. 62 § 1 i art. 78a O.p. jest bezzasadny. Nadpłata bowiem za 2009 r. nie powstała. Reasumując, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ pierwszej instancji prawidłowo rozstrzygnął sprawę umarzając przedmiotowe postępowanie podatkowe z uwagi na brak przedmiotowej nadpłaty, o której zwrot wnioskuje Spółka, ponieważ niestwierdzona prawnie nadpłata nie może być wymagalna. 4. Pismem z 6 grudnia 2013 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na niniejszą decyzję, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 72 – art. 80 O.p., całości przepisów o nadpłacie, powstania nadpłaty, zaliczenia nadpłaty i rozliczenia zwrotów nadpłaty. W uzasadnieniu skargi Spółka przedstawiła wpłaty pieniężne do urzędów skarbowych w latach 2002 – 2005, nadpłaty z decyzji wymiarowych oraz zwroty nadpłat w latach 2003 – 2009. Następnie podkreśliła, powołując się na art. 78a O.p., że organy podatkowe nie mają swobody w rozliczeniu niepełnych kwot nadpłaty, gdyż ustawodawca przewiduje sztywną regułę automatycznego zaliczenia częściowych zwrotów nadpłaty podatku. Spółka odniosła się również do kwestii wpływu usunięcia decyzji wymiarowej z obrotu prawnego na wysokość kwoty nadpłaty do zwrotu, co skutkuje powstaniem różnic w obliczaniu wysokości kwoty nadpłaty przez Spółkę i organ podatkowy. Wyjaśniła, że ponieważ zasady częściowego zwrotu, zgodnie z art. 78a O.p., nie wymagają formy postanowienia, to należy zakładać, że późniejsze usunięcie decyzji z obrotu prawnego zmienia również sposób zaliczenia częściowego zwrotu. Jeśli decyzja jest usunięta z obrotu prawnego to rozliczenie zwrotu nie może zostać dokonane w takich proporcjach jakby decyzja ciągle istniała. Spółka przyjęła, że ze względu na brak precyzyjnego przypisywania kwot wcześniejszych nadpłat do konkretnego okresu, a tylko do całości sprawy "zobowiązania podatkowego za 1998 – 2001", ostatecznym terminem zwrotu nadpłat za lata 1998 - 2001 wraz z odsetkami był dzień 11 lutego 2007 r. W jej rozumieniu nadpłata nie jest zdefiniowana poprzez pierwotny tytuł wpłaty, lecz poprzez fakt nadwyżki zapłaty nad obowiązkiem podatkowym. Ustawa definiuje nadpłatę poprzez chwilę i sposób powstania nadpłaty, a następnie poprzez wydarzenie, które w jakiś sposób doprowadzi do obowiązku zwrotu tej nadpłaty. Przedawnienie w nadpłacie, zdaniem Spółki, nie jest określone tak jak określenie wymiaru obowiązku podatkowego (w ścisłym powiązaniu z okresem rozliczeniowym), lecz poprzez określenie terminu jej zwrotu. Nadpłata, której obowiązek zwrotu powstał w 2007 r. jest nadpłatą związaną z tym terminem. Jeżeli żądanie zwrotu powinno być przypisane do konkretnego okresu, a nie tylko do kwoty i faktu jej zapłaty, to żądanie powinno być przypisane do okresu, w którym należał się podatnikowi zwrot. W ocenie Spółki okresem tych zwrotów jest 2007 r. Na koniec Spółka przedstawiła własne rozliczenie nadpłat stwierdzając, że w dniu 3 sierpnia 2009 r. pozostała nadpłata do zwrotu w wysokości 498.732,46 zł wraz z odsetkami w wysokości 156.752,18 zł. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. 5. W odpowiedzi na skargę z dnia 8 stycznia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. 6.1. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ), zwanej dalej w skrócie ,,p.p.s.a.’’, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. 6.2. Istota sporu sprowadza się zasadniczo do kwestii, czy Skarżącej przysługuje zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób prawnych w kwocie 415.335,36 zł za 2009r. łącznie z odsetkami za zwłokę, liczonymi do dnia zwrotu nadpłaty. Zdaniem Spółki decyzją z [...] lipca 2009 r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. uchylił w całości decyzję tego organu z [...] marca 2008 r. Nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji wymiarowej wydanej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z [...] czerwca 2007 r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 827.909,00 zł, co spowodowało powstanie nadpłaty podatku, która powinna zostać Skarżącej zwrócona w całości, zgodnie z art. 77 § 1 ust. 1 O.p. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ podatkowy w dniu 3 sierpnia 2009r. dokonał zwrotu na rachunek bankowy całości wpłaconego przez spółkę podatku dochodowego od osób prawnych za 2001r. wraz z odsetkami za zwłokę i skoro brak jest przedmiotowej nadpłaty podatku dochodowego od osób prawnych za 2009r postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty jako bezprzedmiotowe winno być umorzone. Zgodnie z art. 72 § 1 pkt 1 O.p. za nadpłatę uważa się kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku. Zgodnie z art. 73 § 2 pkt 1 O.p. nadpłata powstaje z dniem złożenia zeznania rocznego - dla podatników podatku dochodowego. Zgodnie z art. 80 § 1 O.p. prawo do zwrotu nadpłaty podatku wygasa po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej zwrotu. Skarżąca zwracając się o zwrot nadpłaty za 2009r. oraz powołując się na przepis art. 80 O.p. wnioskowała o zwrot już powstałej nadpłaty, a nie o stwierdzenie nadpłaty. W rozpatrywanym wniosku Spółki z 27 grudnia 2012 r. podstawę żądania zwrotu nadpłaty za lata 2002 – 2009 stanowi nieprawidłowe, jej zdaniem, rozliczenie dokonanego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. zwrotu nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r., Należy wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. w dniu 3 sierpnia 2009 r. dokonał zwrotu wpłaconego przez Spółkę podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. wraz z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł. Ponadto należy podkreślić, że na dzień zwrotu nadpłaty, tj. 3 sierpnia 2009 r. Spółka nie posiadała zaległości podatkowych ani bieżących zobowiązań podatkowych, jak również nie wpłynął wniosek Spółki o zaliczenie nadpłaty w całości lub w części na poczet przyszłych zobowiązań podatkowych. W złożonej w Urzędzie Skarbowym w dniu 6 lipca 2009 r. korekcie zeznania o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych CIT-8 za 2009 r. podatek należny wykazany przez Spółkę wyniósł 0 zł. Spółka nie wykazała więc nadpłaty za 2009 r. Ponieważ Skarżąca nie dokonywała również żadnych wpłat zaliczek z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych w 2009 r., organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że brak jest możliwości wystąpienia kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku, który stanowiłby nadpłatę w myśl art. 72 § 1 pkt 1 O.p. Wobec powyższego prawidłowo organ dokonał zwrotu na rachunek bankowy Spółki całości powstałej nadpłaty za 2001 r., wraz z jej oprocentowaniem w łącznej kwocie 1.456.762,45 zł,. Tym samym zasadne jest stanowisko organów podatkowych, że powyższe spowodowało, iż powstała nadpłata z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2001 r. nie miała wpływu na rozliczenie podatkowe Spółki dotyczące 2009r. W skardze Skarżąca przedstawiając stan faktyczny dotyczący nadpłat, decyzji i zwrotów wskazał, iż dokonała wpłat tytułem należności podatkowych w okresie od 20 września 2002r. do 19 grudnia 2005r. Wskazała również na kwoty będące przedmiotem postępowania zabezpieczającego. Jednocześnie stwierdziła, że ze względu na brak precyzyjnego przypisywania kwot wcześniejszych nadpłat do konkretnego okresu, a tylko do całości sprawy ,,zobowiązania podatkowego za 1998-2001 należy przyjąć jako ostateczny termin zwrotu nadpłaty wraz z odsetkami ostatni termin, w którym całość spraw została rozstrzygnięta, a ustawowy termin mijał, a więc 11.02.2007r. W ocenie strony skarżącej w tym terminie organ powinien zwrócić całość nadpłat zgromadzonych w sprawie zobowiązania podatkowego za 1998-2001r. Dalej Skarżąca podkreśliła, że nadpłata, której obowiązek zwrotu powstał w 2007r. jest nadpłatą związaną z tym terminem. W ocenie Sądu powyższa argumentacja zawarta w skardze również potwierdza prawidłowość stanowiska organów podatkowych, iż żądanie zwrotu nadpłaty za 2009r. jest bezprzedmiotowe, bowiem jak wyżej wskazano za ten okres nie było wpłaconych kwot tytułem zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych, co jest kwestią bezsporną, jak również Skarżąca w złożonej korekcie deklaracji podatkowej wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 0 zł. Zgodnie z art. 208 § 1 O.p. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, w szczególności w razie przedawnienia zobowiązania podatkowego, organ podatkowy wydaje decyzję o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy organ podatkowy stwierdzi w sposób oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 1995r. SA/Łd 2424/94, publ. ONSA 1996, nr 2, poz.80 wyrok z dnia 20 kwietnia 2001r., III SA 102/00, publ. Przegląd Podatkowy 2001, nr 9, poz. 63 ). W literaturze przedmiotu podkreśla się, że charakter przyczyn bezprzedmiotowości nie ma znaczenia, gdyż art. 208 § 1 O.p. nakazuje umorzenie postępowania, gdy z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe". W komentowanym przepisie chodzi więc o każdą przyczynę powodującą brak jednego z elementów materialnego stosunku prawnego ( por. M. Masternak, w ; B.Brzeziński, M.Kalinowski, M.Masternak, A.Olesińska, Ordynacja podatkowa,s.688 ) Skoro brak było kwoty nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku za 2009r., jednocześnie strona w złożonym zeznaniu podatkowym wykazała zobowiązanie podatkowe w wysokości 0 zł, to brak było podstaw do merytorycznego rozpatrzenia sprawy w przedmiocie żądania zwrotu nadpłaty za 2009r., a tym samym organ podatkowy zasadnie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. W związku z powyższym bezzasadne są zarzuty naruszenia przepisów art. 72 do 80 O.p. dotyczących nadpłaty. 6.3. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.