III SA/Wa 535/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska, , po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi Skarżący – W. G. w dniu 18 stycznia 2016 r. (data nadania w placówce pocztowej B.) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W.z dnia [...] grudnia 2015 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych. Postanowieniem z dnia 26 lutego 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 535/16 Sąd odrzucił skargę Skarżącego, jako wniesioną z uchybieniem 30-dniowego terminu do jej wniesienia. Skarżący pismem z dnia 8 marca 2016 r. zwrócił się do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wyjaśnił, że błędnie obliczył termin do złożenia skargi do Sądu, bowiem nie wliczał do 30-dniowego terminu sobót i niedziel oraz dni wolnych od pracy. Zarzucił, że nie został odpowiednio pouczony, w związku z czym nie może ponosić negatywnych konsekwencji błędnych pouczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Instytucję przywrócenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym normują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. – Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako p.p.s.a. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Wnosząc o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się natomiast za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 87 § 3 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Z treści powołanych przepisów wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym termin do dokonania przez stronę czynności, któremu uchybiła należy przywrócić, jeżeli łącznie zostaną spełnione następujące warunki: 1. strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu; 2. wniosek ten zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; 3. jednocześnie strona dokona czynności, dla której określony był termin; 4. we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że Skarżący o uchybieniu terminu dowiedział się w momencie otrzymania postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. w dniu 2 marca 2016r. W dniu 8 marca 2016r. wystąpił z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, w związku z czym wniosek Skarżącego należało uznać za dopuszczalny. Przechodząc natomiast do oceny jego zasadności zauważyć należy, iż w orzecznictwie sądowym i w literaturze nie budzi wątpliwości, że brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Brak winy warunkujący uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu oznacza, że do niedochowania terminu doszło pomimo dołożenia przez stronę szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu jest skutkiem przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2 października 2002r., sygn. akt V SA 793/02, M. Praw. 2002, nr 23, s. 1059). Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się na przykład: przerwę w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadniają niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienia NSA z dnia 8 lipca 2008r., sygn. akt. II OZ 712/08 i z dnia 9 czerwca 2011r., sygn. akt I OZ 402/11 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Warunkiem przywrócenia terminu jest zatem uprawdopodobnienie braku winy strony w jego uchybieniu, przy czym pojęcie winy należy rozumieć w sposób obiektywny – jest to dołożenie przez stronę należytej staranności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000r., sygn. akt I CKN 1261/99 publ. Biuletyn SN 2000/5/12). W niniejszej sprawie w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu skarżący jako okoliczności mające świadczyć o braku winy w uchybieniu terminu wskazał na błędne pouczenie go przez organ o terminie wniesienia skargi do Sądu. Wyjaśnił, że do wskazanego przez organ terminu nie wlicza się sobót i niedziel oraz dni wolnych od pracy. W ocenie Sądu okoliczności te nie świadczą jednak o braku winy Skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że zaskarżona decyzja zawierała prawidłowe i czytelne pouczenie o tym, iż może być zaskarżona w terminie 30 dni od daty jej doręczenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w W. Z akt administracyjnych wynika ponadto, że Skarżący przy podobnie skonstruowanym pouczeniu zawartym w decyzji organu I instancji nie miał problemu z obliczeniem terminu do wniesienia odwołania. W tej sytuacji stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu. Z tych też względów, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzeczono, jak wyżej.