III SA/Wa 540/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z pozostałymi członkami zarządu oraz spółką za zaległości spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za miesiące od stycznia do lipca 2011 r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – P.S. we wniosku zawartym w skardze z 3 stycznia 2017r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zwrócił się, na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r. poz. 718; zwana dalej: "P.p.s.a."), o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tj. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2016 r. W uzasadnieniu wniosku (i skargi) Skarżący powołał się, m.in., na groźbę "następstw trudnych do odwrócenia", w szczególności – na konieczność zaciągnięcia przez Skarżącego zobowiązań finansowych na niekorzystnych warunkach oraz na konieczność sprzedaży aktywów, w tym przedmiotów użytku domowego. Powołał się także na wady prawne zaskarżonej decyzji. Następnie, pismem z 28 lutego 2017 r zwrócił się o rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zawartego w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zdaniem Sądu, wniosek zgłoszony na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. dotyczy – co do zasady – zaskarżonej decyzji, na co wskazuje treść przepisu. Sąd, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu, ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonego przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zajścia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a.: niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Zdaniem Sądu, niewykazane pozostało, by zaskarżona decyzja DIS z dnia [...] grudnia 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję z [...] sierpnia 2016 r., mogły wyrządzić "szkodę" lub spowodować "trudne do odwrócenia skutki", o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Okoliczności uzasadniających zaistnienie w sprawie tych przesłanek nie przedstawił Skarżący, Sąd również nie doszukał się ich w aktach administracyjnych sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (dostępne na www.nsa.gov.pl) stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pogląd ten podziela i stwierdza, że rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia w stopniu umożliwiającym wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący, jako uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania, powołuje się na argumentację dotyczącą wadliwości zaskarżonej decyzji (k. 8 akt sądowych). Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie dokonuje jednak oceny prawidłowości zaskarżonej decyzji, jako że przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Dlatego też Sąd przy rozpatrywaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie mógł brać pod uwagę merytorycznych zarzutów skargi oraz przekonania Skarżącego o wydaniu decyzji z naruszeniem przepisów prawa. Skarżący powołuje się również na trudne do odwrócenia następstwa egzekucji zaskarżonej decyzji oraz konieczność sprzedaży posiadanego majątku (k. 4 akt sadowych). W ocenie Sądu, Skarżący nie uprawdopodobnił jednak skutecznie (dostatecznie) wystąpienia tych okoliczności i tym samym nie uprawdopodobnił przesłanek zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Brak podania konkretnych informacji, choćby zestawień wysokości zobowiązań podatkowych wynikających z zaskarżonej decyzji z osiąganymi przez Skarżącego dochodami/przychodami nie pozwala na ocenę zasadności twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie decyzji. Drugorzędne, wobec powyższego, jest stwierdzenie, że wykonanie decyzji jest normalnym następstwem ich wydania, natomiast odstąpienie od wykonania – wyjątkiem, który należy starannie uzasadnić składając stosowny wniosek. Skoro Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia stronie ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W ocenie Sądu, powyższe rozważania wskazują, że zasadne było nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania. Sąd uwzględniając stan faktyczny i prawny oraz działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., postanowił, jak w sentencji.