III SA/Wa 552/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Krystyna Kleiber (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Płusa, Asesor WSA Maciej Kurasz, Protokolant Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego 1) uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...], 2) zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz skarżącego kwotę 154 zł (sto pięćdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w W., na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - powoływanej dalej jako "ordynacja" - oraz art. 80 i art. 81 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 259 ze zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.a." - utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...], odmawiającą K. J. stwierdzenia nadpłaty i zwrotu podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, iż aktem prawnym, w którym uregulowana została konstrukcja systemu podatku akcyzowego jest Dyrektywa Nr 92/12/EEC z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie przepisów ogólnych dotyczących wyrobów podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz w sprawie składowania, przepływu i nadzorowania takich wyrobów. W treści przywołanej Dyrektywy wymienione zostały trzy grupy wyrobów objętych podatkiem akcyzowym: oleje mineralne, alkohol i napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe (wyroby akcyzowe zharmonizowane). Zgodnie z art. 3 ust. 3 dyrektywy akcyzowej państwa członkowskie zachowują prawo do wprowadzenia lub utrzymania podatków nakładanych na produkty inne niż wyżej wymienione, pod warunkiem, iż w handlu między członkami Unii nie spowoduje to powstania formalności przy przekraczaniu granicy. W drugiej grupie (do której organ zaliczył samochody osobowe) znajdują się towary opodatkowane według prawa krajowego, przy spełnieniu wspomnianych minimalnych wymogów dotyczących odformalizowania procedury przekraczania granicy. Tym samym w odniesieniu do tego typu wyrobów państwa członkowskie zachowały prawo wprowadzania lub utrzymania na nie podatków, zgodnie z prowadzoną własną polityką fiskalną. Odnosząc się do twierdzeń strony dotyczących art. 23 ust. 1 i ust. 2, art. 25, art. 28 oraz art. 90 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską, Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że przepisy te dotyczą ceł przywozowych i wywozowych lub opłat o skutku równoważnym. Pobrany w sprawie podatek akcyzowy nie jest natomiast daniną, o której mowa w powyższych przepisach, nie jest też opłatą o skutku równoważnym. Prawo i zasady nakładania podatku akcyzowego zostało przyznane Państwom Członkowskim. Dyrektor zwrócił uwagę ponadto na to, iż zgodnie z art. 80 ust. 2 u.p.a. podatnikami podatku akcyzowego od samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, są nie tylko importerzy i podmioty nabywające wewnątrzwspólnotowo przedmiotowe samochody, ale także podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju. Tak więc ustawodawca nałożył obowiązek zapłaty podatku akcyzowego od samochodów osobowych zarówno nabywanych wewnątrzwspólnotowo jak i sprzedawanych w kraju, zatem nie zachodzi naruszenie art. 90 TWE. W opinii organu podatkowego w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła nadpłata podatku w rozumieniu przepisów Ordynacji. Obowiązek zapłaty podatku wynikał bowiem z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, których organy skarbowe nie są władne kwestionować. Dopiero orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego lub uchylenie ustawy przez ustawodawcę powoduje utratę mocy obowiązującej aktu normatywnego, co zwalnia organ podatkowy i podatnika z obowiązku jego stosowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. J. zarzucił decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. naruszenie art. 23, 25, 28 i 90 TWE, które mają bezpośrednie zastosowanie w krajach członkowskich i zażądał jej uchylenia. Zdaniem skarżącego niesłuszne jest stanowisko organu odwoławczego, że przepisy art. 23, 25 i 28 TWE nie odnoszą się bezpośrednio do podatku akcyzowego, który ma swą podstawę w Dyrektywie 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r., ponieważ dyrektywy wiążą Państwa Członkowskie w zakresie wyznaczonych celów, natomiast wybór form i środków do osiągnięcia tych celów pozostawiają w gestii Państw Członkowskich. Normy ustanawiane przez Państwa Członkowskie muszą pozostawać w zgodności z przepisami prawa pierwotnego, czyli TWE. Ustalanie i różnicowanie podatków nie może zdaniem skarżącego prowadzić do dyskryminacji produktów sprowadzanych do kraju, ani też do ochrony konkurencyjnych produktów krajowych. Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu o tym, że wartość samochodu ulega obniżeniu przy dalszej odsprzedaży, oraz że w przypadku samochodów używanych sprowadzanych do kraju deklarowana jest bardzo niska cena nabycia pojazdu, co powoduje wymierzenie podatku w niewielkiej kwotowo wysokości w porównaniu z podatkiem pobieranym od samochodów nowych. Wśród nabywców na rynku krajowym odsetek płacących podatek akcyzowy według najwyższej stawki - w tym również w postaci kwoty wliczonej w cenę samochodu używanego zarejestrowanego po raz pierwszy jako nowy w kraju - jest wskutek działania ustawy bliski zeru, natomiast wśród nabywców wewnątrzwspólnotowych jest on z tego samego powodu bliski 100 %. Nabywcy ci są zatem gorzej traktowani, gdyż płacony przez nich podatek akcyzowy ma większy udział w cenie pojazdu niż w przypadku transakcji krajowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Zwrócił ponadto uwagę na to, że powoływane przez skarżącego orzeczenie ETS z 12 września 2002 r. C-101/00 zostało wydane w odmiennym stanie faktycznym i prawnym, zatem nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie tej sprawy. Uznał, ze powołane przepisy TWE, tj. art. 23, art. 25, art. 90 nie mogą być podstawą uznania roszczeń podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) - zwana dalej "u.p.p.s.a." - sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Wyjaśnić również należy, że stosownie do art. 134 § 1 u.p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może zatem uwzględnić skargę także z takich przyczyn, które w ogóle nie zostały w niej podniesione. Oceniając zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, że nie odpowiada ona prawu. W pierwszej kolejności wskazać należy, że aktem prawnym mającym zasadnicze znaczenie dla określenia źródeł prawa powszechnie obowiązującego w Rzeczypospolitej Polskiej oraz hierarchii poszczególnych aktów normatywnych jest ustawa z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z treścią art. 87 ust. 1 Konstytucji źródłami prawa powszechnie obowiązującego są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a w zakresie ograniczonym przedmiotowo i terytorialnie - akty prawa miejscowego. Szczególną rangę Konstytucja przyznaje ratyfikowanym umowom międzynarodowym, które zgodnie z art. 91 ust. 1, po ich ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowią część krajowego porządku prawnego i są bezpośrednio stosowane, chyba, że ich stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy. Ustęp 2 tego artykułu jednoznacznie przesądza o nadrzędności umów międzynarodowych ratyfikowanych za zgodą wyrażoną w ustawie nad ustawami w sytuacji, gdy ustawy nie da się pogodzić z umową, a więc gdy nie jest możliwa taka interpretacja treści ustawy, która dałaby się pogodzić z postanowieniami umowy ani też nie dokonano stosownej nowelizacji ustawy. Wskazany art. 91 Konstytucji jest rozwinięciem wyrażonej w art. 9 tego aktu zasady przestrzegania przez Rzeczpospolitą wiążącego ją prawa międzynarodowego. Bezpośrednie bowiem stosowanie umowy międzynarodowej polega na podejmowaniu na jej podstawie decyzji indywidualnych i konkretnych w postępowaniach przed właściwymi organami władzy publicznej. W sprawie niniejszej istotne znaczenie ma też art. 91 ust. 3 Konstytucji. Zgodnie z jego treścią, jeżeli wynika to z ratyfikowanej przez Polskę umowy konstytuującej organizację międzynarodową, prawo przez nią stanowione jest stosowane bezpośrednio, mając pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami. Przepis ten dotyczy obecnie tzw. prawa wspólnotowego - prawa Unii Europejskiej, którego podstawę stanowią traktaty (umowy międzynarodowe) założycielskie Wspólnot europejskich, ale do którego zalicza się też akty prawne ustanowione przez uprawnione organy Unii. A zatem na mocy tego przepisu Konstytucji od chwili przystąpienia Polski do Unii Europejskiej prawo traktatowe - wspólnotowe Unii - obowiązuje także na terenie naszego kraju, powinno być bezpośrednio stosowane przez organy polskiej władzy publicznej, w tym organy administracji i ma pozycję zwierzchnią w stosunku do ustawodawstwa wewnątrzkrajowego. Ze wskazanych wyżej przepisów Konstytucji wynika zatem, że ratyfikowane przez Polskę umowy międzynarodowe stają się częścią krajowego porządku prawnego i w zasadzie powinny być bezpośrednio stosowane w indywidualnych sprawach przez organy administracji publicznej, natomiast te spośród nich, które ratyfikowane zostały za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie (art. 89 ust. 1 Konstytucji) mają pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy nie da się pogodzić z umową. Dotyczy to również prawa wspólnotowego. Częścią polskiego porządku stały się przepisy Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską. Przedmiotem sporu w sprawie niniejszej jest kwestia sprzeczności uregulowań prawa krajowego - ustawy o podatku akcyzowym i rozporządzenia do tej ustawy z przepisami prawa wspólnotowego - art. 23, art. 28 i art. 90 Traktatu i postanowieniami dyrektywy 92/12/EWG. Sporna kwota akcyzy została zapłacona przez skarżącego w lutym 2005 r. na podstawie u.p.a. z związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu osobowego. Stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a. opodatkowaniu podatkiem akcyzowym podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe. Samochody osobowe są wyrobami akcyzowymi niezharmonizowanymi, bowiem zostały wymienione w art. 2 pkt 1 w zw. z zał. Nr 1 poz. 59 u.p.a. Podatnicy dokonujący nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych są obowiązani po dokonaniu przywozu na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną do właściwego naczelnika urzędu celnego oraz dokonać zapłaty akcyzy w terminie 5 dni, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego (art. 76 ust. 1 u.p.a.). Akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych są: 1) podmioty dokonujące każdej sprzedaży samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju, 2) importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego (art. 80 ust. 1 i 2 u.p.a.). Podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych niezarejestrowanych na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, są obowiązane po przywozie na terytorium kraju złożyć deklarację uproszczoną i dokonać zapłaty podatku (art. 81 ust. 1 u.p.a.). Z powyższych przepisów wynika, że akcyzie podlegają zarówno samochody osobowe nowe, jak i używane sprzedawane na terenie kraju, importowane oraz nabyte na terytorium innego Państwa Członkowskiego. Obowiązek podatkowy w akcyzie nie jest jednak w zasadzie związany z samym faktem przekroczenia granicy, skoro podatnikami akcyzy są też podmioty dokonujące sprzedaży samochodów w kraju. Warte podkreślenia jest jednak to, że akcyzie podlegają samochody osobowe niezarejestrowane na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, przy czym w sytuacji krajowej sprzedaży samochodów podatnikami są tylko te podmioty, które dokonują sprzedaży samochodów przed pierwszą rejestracją na terenie kraju. Oznacza to, że krajowa sprzedaż samochodów używanych nie podlega akcyzie, gdyż jej przedmiotem są samochody już wcześniej raz zarejestrowane, natomiast nabycie innego samochodu w innym państwie wspólnoty (nabycie wewnątrzwspólnotowe) podlega akcyzie, gdyż przedmiotem nabycia są pojazdy niezarejestrowane w Polsce. W ocenie Sądu towarem podobnym (wyrażony w art. 90 Traktatu zakaz dyskryminacyjnego traktowania towarów pochodzących z innych państwa członkowskich dotyczy właśnie towarów podobnych, czyli porównywalnych) do sprzedawanego na terytorium kraju używanego samochodu osobowego jest używany samochód osobowy nabyty w innym Państwie Członkowskim Unii Europejskiej. Te dwie kategorie produktów są najbardziej do siebie zbliżone zarówno dlatego, że dotyczą samochodów już wcześniej eksploatowanych, a więc częściowo zużytych, jak i dlatego, że każdy podmiot (zagraniczny i polski) sprzedający samochód używany uwzględnia w cenie zbycia zapłacony wcześniej przez siebie podatek akcyzowy. Opodatkowanie akcyzą nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów używanych powoduje, że ta kategoria towarów podlega obciążeniu daniną publicznoprawną, jaka nie jest pobierana w odniesieniu do używanych pojazdów nabywanych w kraju. Na tym polega dyskryminacyjne traktowanie podobnych towarów pochodzących z innych państw Unii. Samochody sprzedawane w Polsce przed pierwszą rejestracją to pojazdy nowe, a więc nie mogące być uznawane za towary podobne do pojazdów używanych. Dyskryminacyjne traktowanie podobnych towarów pochodzących z innych państw Unii nie jest natomiast związane z obowiązującymi stawkami akcyzy, skoro ich wysokość zależy od wieku samochodu i od pojemności silnika. Reasumując, w ocenie Sądu podatek akcyzowy został przez skarżącego zapłacony na podstawie przepisów prawa polskiego, które są sprzeczne z art. 90 Traktatu, mającym pierwszeństwo przed przepisami ustawy polskiej. Świadczenie skarżącego było zatem nienależne. Konsekwencją tego jest możliwość żądania stwierdzenia nadpłaty na podstawie art. 72 § 1 pkt 1, art. 73 § 1 pkt 1, art. 75 § 2 pkt 1 lit. a oraz art. 72 § 3 Ordynacji. Sąd zauważa, że opłatą o skutku równoważnym do cła, o której mowa w art. 25 TWE jest każda opłata, bez względu na jej nazwę, pobierana albo w momencie przywozu albo później, która jest ponoszona przez produkt importowany (a nie przez produkty krajowe) w związku z przekroczeniem przez niego granicy. Opłata ta powoduje zmianę ceny produktu importowanego, z takim samym ograniczającym skutkiem dla swobodnego przepływu towaru co cło. Dla odróżnienia podatkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 90 TWE jest - jak zauważył ETS w wyroku z 3 lutego 1981 Komisja p. Francji, 90/79 - opłata pobierana w ramach ogólnego systemu należności krajowych, stosowanego systematycznie do określonych kategorii produktów na podstawie obiektywnych kryteriów i do wszystkich produktów niezależnie od ich pochodzenia. Z akt, okoliczności sprawy oraz z treści art. 80 i art. 81 przywołanej ustawy o podatku akcyzowym wynika, że spornemu podatkowi podlegają wszystkie samochody niezarejestrowane na terytorium kraju (krajowe i zagraniczne), a nałożenie podatku jest uniezależnione od przekroczenia przez te samochody granicy, lecz od zdarzeń wymienionych w przywołanych powyżej przepisach krajowych. Wnosić z tego należy, że opłaty nakładane na samochody w związku z ich pierwszą rejestracją na terenie kraju i niezależnie od ich pochodzenia należy zakwalifikować jako podatki wewnętrzne i oceniać ich zgodność z art. 90 TWE, a nie z art. 25 czy art. 23 TWE (por. wyrok ETS z 9 marca 1995 r. C-345/93 Nunes Tadeau, wyrok ETS z 17 czerwca 2003 r. C-383/01 De Dansker Bilimportorer). Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 28 TWE Sąd zauważa to, że obowiązek składania deklaracji przez podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego nie jest związany bezpośrednio z przekroczeniem granicy i nie należy dopełniać go bezpośrednio na granicy, zatem w żaden sposób nie zwiększa formalności związanych z przekroczeniem granicy w handlu miedzy państwami członkowskimi, podobnie, jak sporny podatek nie jest pobierany w związku z przekraczaniem granicy i tym samym nie ogranicza swobodnego przepływu towarów przez granicę. Wskazany w przepisach prawa pięciodniowy termin na złożenie deklaracji jest terminem instrukcyjnym i nie oznacza okresu czasu, w którym niezbędne jest uiszczenie należności akcyzowych. Zdaniem Sądu nie sposób mówić o zastosowaniu ograniczeń ilościowych, o których mowa w art. 28 TWE w postaci zakreślenia pięciodniowego terminu instrukcyjnego, jeżeli konieczność złożenia deklaracji przy nabyciu wewnątrzwspólnotowym pojazdu umożliwia państwu niezbędną kontrolę oraz zapewnia zapłatę akcyzy. Sąd zwraca tu uwagę na treść Dyrektywy Komisji z 22 grudnia 1969 r. w sprawie zniesienia środków mających skutek równoważny do ograniczeń ilościowych w przywozie i nieprzewidzianych innymi przepisami przyjętymi na mocy Traktatu EWG (70/50/EWG). W preambule powołanej dyrektywy zostało zawarte stwierdzenie - między innymi - że dyrektywa ma za przedmiot środki przedsięwzięte przez Państwa Członkowskie, oprócz tych stosowanych do towarów przywożonych i towarów krajowych, istniejące w dniu wejścia w życie Traktatu, a nieprzewidziane innymi przepisami przyjętymi przez Traktat albo uniemożliwiające przywóz, albo go utrudniające i czyniące droższym niż zbyt towarów krajowych. Jednocześnie za środki, do zniesienia których należy dążyć, Komisja wskazała ustanawianie, wyłącznie do towarów przywożonych, warunków innych i trudniejszych do spełnienia od tych ustalonych dla towarów krajowych (art. 2 lit. j dyrektywy), albo poddawanie towarów przywożonych kontrolom innym niż związane z procedurą odprawy celnej, których nie wykonuje się w stosunku do towarów krajowych, lub takim, które są bardziej rygorystyczne w odniesieniu do towarów przywożonych niż do towarów krajowych, chociaż byłoby to niezbędne do zapewnienia równoważnej ochrony (art. 2 lit r dyrektywy). Należy nadmienić, że zgłoszenie na podstawie art. 81 polskiej ustawy o podatku akcyzowym mogą służyć dalszym procedurom kontrolnym. Powyżej poczynione uwagi dotyczące ewentualnego naruszenia art. 28 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy poddać rozwadze z uwzględnieniem treści zapisu z preambuły do przywołanej wyżej dyrektywy z 22 grudnia 1969 r., z którego wynika sposób rozumienia definicji ograniczeń ilościowych: formalności, których dopełnieniu podporządkowany jest przywóz nie wywołują co do zasady skutków równoważnych do ograniczeń ilościowych i w związku z tym nie są przewidziane tą dyrektywą. Należy także zauważyć, że wymóg zgłoszenia w terminie wskazanym w polskiej ustawie o podatku akcyzowym, mając na uwadze jedynie formalność niezbędną do ściągnięcia należnego podatku, nie zwiększa ani kosztów towaru, ani nie utrudnia - w sposób istotny - przywozu. Wymóg ten - zdaniem Sądu - może jedynie być kłopotliwy, kiedy planowana skala działań skarżącego jest nieadekwatna w stosunku do posiadanych przez niego zasobów pracy (por. orzeczenie z 22 czerwca 2005 r. III SA/Wa 679/05), co powinno się rozwiązywać przez właściwą organizację pracy we własnym zakresie. Należy przy tym zauważyć, że z treści orzeczeń Trybunału, np. z wyroku z 20 lutego 1979 r. w sprawie Rewe-Zentral AG p. Budesmonopolverwaltung fur Branntwein (Cassis de Dijon) - C-120/78, w którym Trybunał zaznaczył możliwość akceptacji - nawet - przeszkód w handlu wewnątrzwspólnotowym, wynikających z różnic w przepisach prawnych poszczególnych państw - o ile przepisy te są niezbędne ze względu na wymogi dotyczące, w szczególności, zapewnienia efektywności nadzoru podatkowego, ochrony zdrowia publicznego, czy innych wartości. Niezależnie od powyższego Sąd zauważa, ze skarżący kwestionuje rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Celnej w W. o odmowie zwrotu podatku akcyzowego zapłaconego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, zatem kwestia terminu złożenia deklaracji podatkowej nie ma wpływu ani na zasadność, ani na wysokość zobowiązania podatkowego i - wobec tego - nie podlega, ze względu na treść art. 134 § 1 u.p.p.s.a. kognicji sądu administracyjnego. Nałożenie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego na podstawie obowiązującej u.p.a. jest przyczyną stwierdzenia naruszenia art. 90 TWE, ponieważ oznacza w praktyce opodatkowanie jedynie samochodów używanych sprowadzanych z innych Państw Członkowskich, przy nieopodatkowaniu towarów podobnych nabytych w transakcjach krajowych, czyli - w tym wypadku - samochodów używanych sprzedawanych w kraju. W orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości uznaje się, że produkty są podobne, jeżeli mają one zbliżone cechy charakterystyczne lub zaspokajają te same potrzeby (por. orzeczenie z 17 lutego 1976 r. C-45/75 Rewe-Zentrale des Lebensmittel-Großhandels GmbH p. Hauptzollamt Landau/Pfalz, ECR 1976, p.00181). Bierze się pod uwagę też to, czy oba produkty zaspokajają te same potrzeby z punktu widzenia konsumentów (orzeczenie Europejskiego Trybunału Sparwioedliwości z 4 marca 1986 r. C-243/84 John Walker & Sons Ltd p. Ministeriet for Skatter og Afgifter, ECR 00875), a te cechy posiadają samochody używane sprowadzane z innych Państw Członkowskich i samochody "krajowe". W związku z powyższym należało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 u.p.p.s.a. uchylić zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach sąd orzekł na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.