III SA/Wa 552/12

Dnia 2 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, , po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2012 r. wniosku J. Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Skarżący – J. Z. , działając poprzez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] grudnia 2011 r. w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak wskazał pełnomocnik Skarżącego, w związku ze znacznym pogorszeniem sytuacji finansowej Skarżącego. Pełnomocnik Skarżącego uzasadnił wniosek podnosząc, iż w okresie 2011 r. nastąpiło rażące pogorszenie sytuacji majątkowej Skarżącego, ze względu na jego odwołanie z funkcji w zarządzie C. sp. z o.o. oraz zaleganie przez tę spółkę jako pracodawcy z wypłatą należnych mu wynagrodzeń z tytułu świadczonych przez niego usług medycznych na rzecz ww. spółki za okres ostatnich pięciu miesięcy – od sierpnia do grudnia 2011 r. oraz ze względu na konieczność poniesienia nakładów na poszukiwanie i organizację nowego miejsca pracy. Wskazał ponadto, że przystąpienie do egzekucji należności, które pozostają sporne stanowić będzie bezzasadne pozbawienie Skarżącego środków na utrzymanie i stworzenie nowego miejsca pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późń. zm.) – dalej jako "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i zależy w dużym stopniu od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek taki powinien być wszechstronnie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich pełną wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Pogląd wymieniony w wyżej przywołanym postanowieniu Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Pełnomocnik Skarżącego wskazał jedynie, że w okresie 2011 r. nastąpiło rażące pogorszenie sytuacji majątkowej Skarżącego, ze względu na jego odwołanie z funkcji w zarządzie C. sp. z o.o. i zaleganie przez tę spółkę jako pracodawcy z wypłatą należnych mu wynagrodzeń oraz ze względu na konieczność poniesienia nakładów na poszukiwanie i organizację nowego miejsca pracy. Nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących sytuacji majątkowej Skarżącego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność twierdzeń zawartych we wniosku. Z treści wniosku nie wynika nawet, jakie dochody osiąga Skarżący. Pełnomocnik Skarżącego nie wykazał więc, że sytuacja majątkowa J. Z. uniemożliwia podjęcie trudu wywiązania się z zobowiązań podatkowych, które wynikają z zaskarżonej decyzji. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, pełnomocnik Skarżącego nie wykazał istnienia tych przesłanek. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Zatem, skoro pełnomocnik Skarżącego nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia Skarżącemu ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jego oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.