III SA/Wa 572/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. I. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] września 2014 r. w sprawie ze skargi E. I. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] września 2014 r. - Skarżący – E. I., wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. W piśmie z dnia 27 stycznia 2015 r. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. z dnia [...] września 2014 r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znacznej szkody wskutek wykonywania ww. decyzji w drodze egzekucji administracyjnej lub powstania skutków trudnych do odwrócenia. Skarżący argumentował, iż od ponad roku nie prowadzi już działalności gospodarczej, co było spowodowane bardzo trudnym rynkiem w branży szkoleń i przedstawicielstwa handlowego, a w rezultacie ponoszeniem stałych strat związanych ze stałą obsługą działalności gospodarczej. Wskazał, iż od dłuższego czasu poszukuje pracy w celu pozyskania stałego źródła zarobkowania. Jednocześnie utrzymanie zapewniają mu sumy pochodzące głównie z bieżących zleceń. Wyjaśnił, iż wysokość zaległości podatkowej (138.820 zł wraz z odsetkami od zaległości podatkowych) wymierzona w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. jest w obecnych realiach życia wartością niemożliwą do spełnienia. Zdaniem Skarżącego próba jej egzekwowania z majątku ruchomego (m.in. samochód osobowy) lub z nieruchomości, w której zamieszkuje z rodziną mogłaby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Posiadany samochód osobowy służy bowiem jako narzędzie do poszukiwania pracy. Natomiast nieruchomość stanowi miejsce pozwalające na zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych. Skarżący stwierdził, iż zarabiane na bieżąco środki pieniężne w ramach dorywczych zleceń / umów o dzieło pozwalają głównie na utrzymywanie podstawowego poziomy życia. W ocenie Skarżącego ewentualne podjęcie przez organy egzekucyjne zajęcia wskazanego mienia w związku z wykonaniem ww. decyzji podatkowych może spowodować utratę źródła utrzymania dla niego i jego rodziny, miejsce stałego zamieszkania oraz ograniczenie widoków na pozyskanie stałej, długoterminowej pracy zarobkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). W ocenie Sądu, Skarżący nie wykazał istnienia tych przesłanek. Bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Skoro zatem Skarżący nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, brak było podstaw do wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.