III SA/Wa 573/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Olesińska, Sędziowie sędzia del. SO Agnieszka Baran (sprawozdawca), sędzia WSA Maciej Kurasz, Protokolant starszy referent Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2018 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz P. S.A. z siedzibą w W. kwotę 5.617 zł (słownie: pięć tysięcy sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r. Prezydent Miasta L. (dalej: organ I instancji) wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia P. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako: P. albo skarżąca) wysokości podatku od nieruchomości za 2012 rok. Następnie, po przeprowadzeniu postępowania dowodowo-wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] określił P. wysokość podatku w kwocie 117.405,00 zł. Organ I instancji przyjął do opodatkowania budynki mieszkalne, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki pozostałe, grunty pozostałe, grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budowle. Wskazał ponadto, że grunty o powierzchni 136.536 m2 są zwolnione z opodatkowania jako grunty pod budowlami wchodzącymi w skład infrastruktury [...]. P. złożyła odwołanie od powyższej decyzji. Wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, zarzucając organowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (dalej: u.p.o.l.) poprzez błędne uznanie, że w stosunku do działek nr [...], [...], [...](z której w 2012 roku wyodrębniła się działka nr [...]) oraz działki [...](która w 2012 r. uległa podziałowi na działki [...], [...], [...]) nie zachodzą przesłanki pozwalające na wyłączenie ich z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Skarżąca wskazała, że zwolnienie powinno być zastosowane do działek oznaczonych symbolem [...], na których znajdują się elementy infrastruktury [...], z wyłączeniem tych powierzchni, które są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. P. zarzuciła, iż działka i grunty w części niezajętej na prowadzenie działalności gospodarczej podlegają w świetle art. 7 ust. 1 pkt. 1 lit a) u.p.o.l. zwolnieniu z podatku od nieruchomości. W przypadku nie podzielania tej interpretacji grunty i działka ewentualnie winny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z uwzględnieniem stawek właściwych dla "gruntów pozostałych". Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji zarzucił, iż umową z dnia 27 września 2001 r. P. S.A. oddało do bezpłatnego korzystania P. S.A. linie kolejowe oraz inne nieruchomości niezbędne do zarządzania liniami kolejowymi, zaś działki nr [...], [...], [...](z której wyodrębniona została działka [...]) tylko w części są zajęte pod infrastrukturę [...]. Ewidencja środków trwałych za lata 2010 — 2014 wskazuje, że podatnik nie posiadał budowli związanych z infrastrukturą [...]. Grunty bezpośrednio zajęte pod infrastrukturę [...] zostały zwolnione z opodatkowania. Grunty przyległe do tej infrastruktury [...] nie mogą natomiast być zwolnione z opodatkowania, gdyż zwolnienie wynikające z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. może mieć zastosowania w przypadku budowli wchodzących w skład infrastruktury [...] w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajętych pod nie gruntów. Organ II instancji podkreślił, iż na działkach [...], [...] i [...] prowadzona jest działalność gospodarcza (dzierżawa lub wynajem części gruntów). Ponadto na działce [...] (obecnie nr [...]) znajduje się m.in. budynek mieszkalny. Na działce nr [...] (przed podziałem nr [...]) znajdują się m.in. budynki niemieszkalne, transportu i łączności oraz budowle, które są wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Dla funkcjonowania [...] P. przekazała część gruntów, pozostała część została zaś opodatkowana stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Działka nr [...] również w całości nie jest zajęta pod infrastrukturę [...]. Część działki o pow. 18.700 m2 (aneks nr 93 do umowy z dnia 27 września 2001 r.) oraz 21.627 m2 (aneks nr 254) została przekazana P.. Pozostała część gruntu nie zajęta bezpośrednio pod infrastrukturę [...] została opodatkowana stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Działka nr [...](która w 2012 r. uległa podziałowi na działki nr [...], [...], [...]) pomimo, że posiada w ewidencji symbol "[...]" - [...], nie jest zajęta pod infrastrukturę [...], albowiem część działki została wydzierżawiona P. S.A. Na nieruchomości znajdują się budynki i budowle wykorzystywane do celów prowadzenia działalności gospodarczej. Cała powierzchnia działki została opodatkowana stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Interpretując przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o transporcie kolejowym organ wskazał, że jedynie grunt, na którym znajdują się dokładnie sprecyzowane elementy infrastruktury [...] może być za taką infrastrukturę uznany. W przekonaniu organu II instancji grunt musi być rzeczywiście (faktycznie) zajęty pod infrastrukturę [...]. Nie można uznawać za wiążącego formalnego przeznaczenie gruntów pod budowle infrastruktury [...], o czym świadczy oznaczenie tych gruntów w ewidencji symbolem "[...]"- [...]. Organ odwoławczy wywodził, że ze zwolnienia z podatku od nieruchomości przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. korzystają wyłącznie budowle w rozumieniu u.p.o.l. wchodzące w skład infrastruktury [...] oraz zajęte pod nie grunty, po spełnieniu jedynego z trzech warunków wymienionych w tym przepisie. Ze zwolnienia nie mogą korzystać budynki oraz położone pod nimi grunty, a także grunty niezabudowane (na których nie jest posadowiona budowla), choćby ustawa o transporcie kolejowym zaliczała je do infrastruktury [...]. Odnosząc się do kwestii mocy wiążące ewidencji gruntów i budynków organ II instancji stanął na stanowisku, iż przypisanie ewidencji gruntów i budynków rozstrzygającej roli budzi zastrzeżenia, gdy określonymi symbolami ewidencyjnymi (... ) nie można oznaczyć gruntów i obiektów wskazanych w ustawie podatkowej. Na decyzję organu II instancji z [...] grudnia 2017 r. P. S.A. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając organowi odwoławczemu naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych poprzez błędne uznanie, że w stosunku do działek nr [...], [...], [...](z której w 2012 wyodrębniła się działka nr [...], dalej łącznie: grunty) oraz działka nr [...](która w 2012 r. uległa podziałowi na działki [...], [...], [...], dalej: działka) nie zachodzą przesłanki pozwalające na zwolnienie ich z opodatkowania podatkiem od nieruchomości; art. 21 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 68 ust. 3 pkt 7 lit. b) rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, polegające na wydaniu decyzji z pominięciem danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków; art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez błędne uznanie, że w odniesieniu do działki oraz gruntów nie zaistniały względy techniczne pozwalające na zastosowanie względem wymienionych nieruchomości stawek właściwych dla gruntów pozostałych", o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l. oraz przepisów prawa procesowego, tj.: art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (dalej: o.p.) poprzez brak wskazania dowodów i brak uzasadnienia prawnego w zakresie możliwości opodatkowania działki oraz gruntów preferencyjną stawka podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l.; art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej 2 kwietnia 1997 tj. poprzez niezastosowanie w niniejszej sprawie zasady in dubio pro tributario, zgodnie z którą w przypadku wystąpienia niedających się usunąć wątpliwości organy podatkowe rozstrzygają na korzyść podatnika. W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu odwoławczego i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, skarżąca wskazała w uzasadnieniu skargi, iż ww. grunty i działkę należy klasyfikować jako [...] (symbol "[...]"), tzn. jako grunty zajęte pod obiekty, budowle i inne urządzenia przeznaczone do wykonywania i obsługi ruchu kolejowego, i co jest bezsporne zdaniem skarżącej, na terenie tych działek faktycznie znajduje się infrastruktura kolejowa. W ocenie skarżącej dane z ewidencji gruntów i budynków są wiążące w sprawach wymiaru podatków i gdyby przedmiotowe działki nie były zajęte pod ww. obiekty, to obowiązkiem starosty byłaby zmiana ich klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków. Z tych powodów skarżąca uznała, iż działka oraz grunty w części niezajętej na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż związana z transportem kolejowym, podlegają w świetle art. 7 ust. 1 pkt 1 lit a) u.p.o.l. zwolnieniu z podatku od nieruchomości. Jednocześnie skarżąca na wypadek uznania, że ww. grunty i działka nie podlegają zwolnieniu dla infrastruktury, co skarżąca wyraźnie zanegowała, stanęła na stanowisku, że nieruchomości te powinny podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości z uwzględnieniem stawek właściwych dla "gruntów pozostałych", a nie tak jak zostało to rozstrzygnięte w decyzji z zastosowaniem stawek właściwych dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Skarżąca zwróciła uwagę iż, biorąc pod uwagę treść przepisu art. 53 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 8 ustawy o transporcie kolejowym, nie ma możliwości wybudowania budowli i budynków, wykonywania robót ziemnych ani prowadzenia działalności gospodarczej na obszarze kolejowym, do którego zaliczają się ww. grunty oraz działka, a także nie jest wskazane prowadzenie takiej działalności, innej niż przewozy kolejowe, ze względu na bezpieczeństwo w ruchu kolejowym. Odnosząc się do zarzutów prawa procesowego, skarżąca podkreśliła, iż treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie zawiera wyjaśnienia w zakresie możliwości opodatkowania ww. działki oraz gruntów stawką podatku od nieruchomości właściwą dla "gruntów pozostałych", podczas gdy skarżąca w odwołaniu wskazała na możliwość naruszenia przepisu art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. Ponadto, w ocenie skarżącej, nie został zebrany wystarczający materiał dowodowy, który potwierdzałby zaprezentowane przez organ odwoławczy stanowisko procesowe. Jeśli zaś brak jest dowodów potwierdzających stanowisko organu, zaś istnieją w sprawie inne dowody, które potwierdzają stanowisko skarżącej, to organ wydając decyzję zobowiązany był rozpatrzeć materiał dowodowy na korzyść skarżącej, tj. zastosować dyrektywę interpretacyjną in dubio pro tributario. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie w całości, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (dalej jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów, w tym kończących postępowanie lub podlegających zaskarżeniu zażaleniem postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym lub egzekucyjnym, z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Skarga jest zasadna, pomimo, że nie wszystkie podniesione w niej argumenty są słuszne. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 1) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.) zwalnia się od podatku od nieruchomości budowle wchodzące w skład infrastruktury [...] w rozumieniu przepisów o transporcie kolejowym oraz zajęte pod nie grunty, jeżeli: a) zarządca infrastruktury jest obowiązany do jej udostępniania licencjonowanym przewoźnikom kolejowym lub b) są przeznaczone wyłącznie do przewozu osób, wykonywanego przez przewoźnika kolejowego, który równocześnie zarządza tą infrastrukturą bez udostępniania jej innym przewoźnikom, lub c) tworzą linie kolejowe o szerokości torów większej niż 1 435 mm. Zgodnie z treścią art. 4 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym (w brzmieniu obowiązującym w 2012 roku) infrastruktura kolejowa to linie kolejowe oraz inne budowle, budynki i urządzenia wraz z zajętymi pod nie gruntami, usytuowane na obszarze kolejowym, przeznaczone do zarządzania, obsługi przewozu osób i rzeczy, a także utrzymania niezbędnego w tym celu majątku zarządcy infrastruktury. Zgodnie natomiast z treścią art. 4 pkt 8 tej ustawy, obszar kolejowy to powierzchnia gruntu określona działkami ewidencyjnymi, na której znajduje się droga kolejowa, budynki, budowle i urządzenia przeznaczone do zarządzania, eksploatacji i utrzymania linii [...] oraz przewozu osób i rzeczy. W oparciu o te przepisy skarżąca wskazała, że zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust 1 pkt 1 u.p.o.l., dotyczy całej działki ewidencyjnej, na której znajdują się budowle wchodzące w skład infrastruktury [...] (za wyjątkiem tej ich powierzchni, która została przeznaczona dla prowadzenia działalności gospodarczej). Analiza argumentacji skarżącej powołanej w skardze (stanowiącej jednocześnie powtórzenie argumentacji powołanej w odwołaniu od decyzji organu I instancji) wskazuje na to, że w ocenie skarżącej gdy na działce ewidencyjnej (bądź jej części) faktycznie znajduje się linia kolejowa, cała powierzchnia działki stanowi obszar kolejowy, który jest zajęty na infrastrukturę [...]. W konsekwencji cała taka działka ewidencyjna winna korzystać ze zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1) u.p.o.l.. Z tym stanowiskiem skarżącej sąd się nie zgadza. Odesłanie do ustawy o transporcie kolejowym odnosi się do definicji infrastruktury [...] dla potrzeb ustalenia czy dana budowla wchodzi w jej skład i czy w związku z tym korzysta ze zwolnienia od podatku od nieruchomości, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.. Zakres zwolnienia od podatku należy natomiast ustalać nie w oparciu o przepisy ustawy o transporcie kolejowym, lecz na podstawie przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Ta ustawa zwalnia od podatku od nieruchomości budowle (wchodzące w skład infrastruktury [...]) i grunty znajdujące się pod nimi. Świadczy o tym użyty przez ustawodawcę zwrot "zajęte pod nie (tj. budowle) grunty". Oznacza to, że ze zwolnienia nie korzysta cała działka ewidencyjna, na której zlokalizowana jest budowla wchodząca w skład infrastruktury [...]. Taki pogląd został wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 16 maja 2017 r. w sprawie sygn. akt I SA/Bk 134/17. W wyroku tym sąd wskazał, że ze zwolnienia nie mogą korzystać budynki oraz położone pod nimi grunty, a także grunty niezabudowane (na których nie jest posadowiona budowla), choćby ustawa o transporcie kolejowym zaliczała je do infrastruktury [...]. Taki pogląd uznał za słuszny Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 września 2015 r. w sprawie sygn. akt II FSK 2057/13 (opublikowanym w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Zdaniem sądu w pełni uzasadniony jest podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa (dalej jako: ordynacja). Zarzut ten jest uzasadniony przede wszystkim w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...](która została podzielona na działki oznaczone numerami [...], [...] i [...]), zwanej w dalszej części uzasadnienia "przedmiotową nieruchomością". W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wskazał, że przedmiotowa nieruchomość została wydzierżawiona przez skarżącą spółce P.. Wskazał też, że na nieruchomości znajdują się budynki i budowle wykorzystywane dla celów działalności gospodarczej i cała powierzchnia działki została opodatkowana stawką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takie uzasadnienie omawianej części zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odnosi się do argumentacji podniesionej przez skarżącą w odwołaniu. W odwołaniu, w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości (oznaczonej przez skarżącą jako Działka) skarżąca potwierdziła, że została ona wydzierżawiona P. SA. Wskazała jednak również, że znajduje się na niej infrastruktura kolejowa w postaci urządzeń, które służą spółce P. do zasilania i sterowania ruchem [...]. Skarżąca wskazała, że znajdują się na niej nasypy kolejowe i budowle infrastruktury [...]. Organ II instancji w ogóle się nie odniósł do tego stanowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie wskazał dlaczego uznał, że przedmiotowa nieruchomość (grunty pod budowlami) nie może być zwolniona od podatku na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.. Nie wiadomo zatem, czy organ II instancji uznał, że na żadnej części nieruchomości – wbrew stanowisku skarżącej – w ogóle nie znajdują się budowle wchodzące w skład infrastruktury [...], czy też – w jego ocenie – istnieją takie budowle, ale nie został spełniony żaden inny warunek spośród powołanych w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.. Treść decyzji nie wskazuje jaki stan faktyczny był podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Tak przedstawiona argumentacja organu II instancji wskazuje, że decyzja nie spełnia wymogów o których mowa w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji. Zgodnie z treścią art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji, decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Natomiast w myśl art. 210 § 4 ordynacji, uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 1 sierpnia 2018 r., w sprawie sygn. akt: II FSK 2083/16 (LEX nr 2547592) stwierdził, że uzasadnienie o treści odpowiadającej wymogom art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez organ do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę poczynionych ustaleń z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem. Jeżeli ocena zawarta w uzasadnieniu decyzji jest niespójna, a przedstawiony stan faktyczny nieczytelny, uzasadnienie nie może spełnić wskazanych wcześniej funkcji, co również musi skutkować uchyleniem takiej decyzji. Stanowisko to sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, przyjmuje za własne. Omówione we wcześniejszej części uzasadnienia nieprawidłowości zaskarżonej decyzji w istocie uniemożliwiają jej kontrolę. Zdaniem sądu skarżąca zasadnie również zarzuca zaskarżonej decyzji naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. Zgodnie z jego treścią (w brzmieniu aktualnym dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy) użyte w ustawie określenia oznaczają grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej - grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Przy czym, co wynika z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przewidziana jest inna (wyższa) stawka podatku od nieruchomości. Treść powołanych przepisów wskazuje, że w sytuacji gdy grunty nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych, winny być opodatkowane stawka przewidzianą dla "gruntów pozostałych" (art. ust. 1 pkt 1 lit. c) u.p.o.l.) a nie taką jak dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skarżąca wskazała, że – z uwagi na charakter spornych nieruchomości – nie może ona na nich prowadzić działalności gospodarczej. Zatem jeżeli uznać, że sporne nieruchomości nie korzystają w całości ze zwolnienia – stwierdziła skarżąca - winny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla "gruntów pozostałych". Takie stanowisko było prezentowane przez skarżącą w toku całego postępowania w sprawie. W odwołaniu od decyzji organu I instancji, skarżąca wyjaśniła, w odniesieniu do nieruchomości stanowiącej działkę nr [...](podzielonej na działki nr [...], [...] i [...]), że znajdują się na niej nasypy kolejowe i budowle infrastruktury [...]. Do dowołania została załączona również dokumentacja zdjęciowa potwierdzająca takie ukształtowanie przedmiotowej nieruchomości. Skarżąca wskazała również na obowiązujące – na podstawie ustawy o transporcie kolejowym – ograniczenia w zakresie odległości zabudowań od granicy obszaru kolejowego. Argumentacja ta została również przytoczona w zaskarżonej decyzji (na stronie 3). Jednakże organ II instancji w ogóle się do niej nie odniósł. Treść zaskarżonej decyzji świadczy o tym, że organ II instancji nie podzielił omawianego stanowiska skarżącej. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, potwierdził, że przedmiotowa nieruchomość winna być opodatkowana według stawki obowiązującej dla nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Stanowisko organu jest co najmniej w części błędne. Skoro bowiem na przedmiotowej działce znajdują się budowle wchodzące w skład infrastruktury [...], to (przy założeniu, że grunt pod nimi nie korzysta z omówionego wcześniej zwolnienia) istnieją względy techniczne, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej na przedmiotowej nieruchomości. Zasadnie zatem skarżąca zarzuca naruszenie art. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.. W ocenie sądu, w odniesieniu do omawianej części zaskarżonej decyzji również zasadny jest zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 ordynacji. Nie sposób bowiem odnaleźć w zaskarżonej decyzji przesłanki, które doprowadziły organ podatkowy do rozstrzygnięcia nieuwzględniającego wniosku skarżącej opodatkowania spornej nieruchomości według stawki dla "gruntów pozostałych". Podobnie jak w odniesieniu do zagadnienia omówionego we wcześniejszej części uzasadnienia, nie można ustalić – na podstawie uzasadnienia zaskarżonej decyzji – czy organ uznał, że na przedmiotowej nieruchomości nie istnieje wskazana przez skarżącą specyfika zabudowy i ukształtowania, czy też zdaniem organu istniejąca specyfika zabudowy i ukształtowania nie stanowi względów technicznych, które uniemożliwiają prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżąca zasadnie podnosi, że treść tego uzasadnienia nie zawiera wyjaśnienia w zakresie możliwości opodatkowania spornych gruntów według stawki przewidzianej dla "gruntów pozostałych". Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji, organ II instancji uznał jedynie, że sporne grunty winny być opodatkowane według stawki przewidzianej dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Również w tym miejscu pozostaje w pełni aktualna argumentacja powołana we wcześniejszej części uzasadnienia, w myśl której uchybienie przez organ treści art. 210 § 1 pkt 6 w zw. z art. 210 § 4 ordynacji musi skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, sąd uznał wniesioną skargę za w pełni uzasadnioną i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą argumentację i w szczególności rozważy zasadność zastosowania zwolnienia, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. także w odniesieniu do nieruchomości przekazanych przez skarżącą w dzierżawę spółce P.. Ponadto, w odniesieniu do nieruchomości nie podlegających zwolnieniu, organ rozważy możliwość zastosowania stawki podatku od nieruchomości przewidzianej dla "gruntów pozostałych", mając na uwadze (oraz weryfikując) wskazane przez skarżąca okoliczności odnoszące się do tego stanowiska. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na łączną kwotę 5 617 zł zasądzoną z tego tytułu na rzecz skarżącej składają się: wpis od skargi – 2 000 zł, wynagrodzenie pełnomocnika – 3 600 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł. Wynagrodzenie pełnomocnika zostało ustalone na podstawie § 3 ust. 1 pkt 1) lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 roku w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu.